mandag 30. mars 2015

Over oude spullen en de dingen die voorbij gaan

Spullen op een mens- en milieuvriendelijke manier wegdoen kost best veel tijd en moeite. Reden te meer om goed na te denken voordat je nieuwe of gebruikte spullen koopt of overneemt! Dat heb ik onlangs weer ervaren bij het opruimen van een grote kamer op de benedenverdieping. Die hadden we tot nu toe in gebruik als opslagruimte. Het ging om spullen die we al jarenlang niet meer gebruikten, maar met elke verhuizing met ons meesleepten om ze vervolgens in een hoek te zetten. Je weet immers maar nooit, wellicht zouden ze ooit nog van pas komen in een ander huis. Het ging om:
* een kleine beeldbuistelevisie van minstens 15 jaar oud, maar nog in perfecte stand. Ik had zelfs nog het boekje met de gebruiksaanwijzing, de nooit gebruikte standaard en antenne, en de originele afstandsbediening. 
* vier grote woonkussens met bijpassende kussenhoezen en een sprei in zonnig geel. Die had ik in 1998 gekocht toen ik voor mijn eerste echte baan naar een kleine gemeente in het midden van het land verhuisde. Ik huurde een kamer boven de deel van een boerderij. Als net afgestudeerde had ik vrijwel geen eigen meubels. In de kamer stonden drie eenpersoonsbedden. Een van de bedden schoof ik met de lange kant tegen de muur. Met de sprei erover en de kussens tegen de muur had ik een bank. 
* een spiegel met facetgeslepen rand. Gekocht in 2000 toen ik naar Zeeland verhuisde en een appartementje huurde in een historisch pand in de binnenstad van Middelburg. De spiegel stond daar fraai boven de klassieke schouw. 
* twee knoppenrekken van blauwgelakt staal, eveneens gekocht voor mijn appartementje in Zeeland. Ik had ze in het halletje hangen. Dat had ik helemaal ingericht met verwijzingen naar de zee: het golvenpatroon van de knoppenrekken, een spiegel met een "drijfhout-achtige" rand, een glimmende scheepslamp en op het balkenplafond had ik miniatuur scheepjes en een vuurtoren geplakt.

Na lang wikken en wegen besloten we de spullen weg te doen. De televisie ging naar Fretex (een onderdeel van het Noorse Leger des Heils). De woonkussens, de spiegel en de knoppenrekken heb ik te koop gezet op Finn (de Noorse Marktplaats), Facebook en in de plaatselijke krant. Tot mijn verbazing kreeg ik een reactie van iemand die in de regio Oslo woont. Of ik de spiegel op wilde sturen? Dat was eigenlijk niet zo milieuvriendelijk, maar ik had 'm nu eenmaal te koop aangeboden. Met de verzendkosten werd het meer dan dubbel zo duur, maar dat had de koper er voor over. Eind deze week lopen de advertenties voor de kussens en de knoppenrekken af. Als ze dan nog niet verkocht zijn, brengen we ze ook naar Fretex.

Toch heb ik een beetje pijn in mijn hart om de spullen weg te doen. Wat is dat toch? Zo materialistisch ben ik niet. De spullen zelf stonden al jarenlang "werkeloos" aan de kant. De marktwaarde ervan is niet bijzonder groot. Misschien heeft het er mee te maken dat ik ze destijds stuk voor stuk met veel zorg heb uitgekozen. Ik heb ze van mijn zelfverdiende centjes betaald. Jarenlang heb ik ze om me heen gehad en er veel plezier aan beleefd. Ik heb ze altijd goed verzorgd (alles ziet er nog pico bello uit). Ze zijn van het ene huis en het ene land naar het andere meegesleept, ook toen ze allang in ongebruik waren geraakt, want je weet immers maar nooit. Bovenal zijn ze de tastbare getuigen van het leven dat ik heb geleefd. Verhuizingen, zonder of met weinig hulp van anderen, naar nieuwe plaatsen waar ik heg noch steg kende. Een nieuwe baan, een nieuwe woonomgeving en een nieuw avontuur. Nu is het dus echt voorbij voor deze spullen. We hebben daardoor ruimte voor eventuele andere dingen in de toekomst. Die zullen met minstens net zoveel zorg en aandacht aangeschaft en behandeld worden!

Å kvitte deg med gamle saker på en menneske- og miljøvennlig måte koster nokså mye tid og krefter. Desto mer grunn til å tenke deg godt om før du kjøper eller overtar nye eller brukte saker! Det har jeg nylig erfart igjen da vi ryddet kjellerstua. Den hadde vi brukt som lagringsplass hittil. Det handlet om saker som vi ikke hadde brukt i flere år, men som vi hadde tatt med oss ved hver flytting, for å sette dem vekk i et hjørne. Man vet jo aldri om man kan ha bruk for det i en annen bolig. Det var:
* en minst 15 år gammel liten bilderør-tv i perfekt stand. Jeg hadde til og med bruksanvisningen, stativet og antennen, samt den originale fjernkontrollen. 
* fire store pynteputer med matchende trekk og teppe i solskinn gul. De hadde jeg kjøpt i 1998 da jeg flyttet til en småkommune i midten av landet på grunn av min første ordentlige jobb. Jeg leide en hybel på en gård. Som ferdig utdannet hadde jeg nesten ingen møbler. På hybelen stod det tre enkeltpersons senger. En av sengene skjøv jeg mot en vegg. Med teppen over og putene ble det til en sofa.
* et fasettslipt speil. Kjøpt i 2000 da jeg flyttet til Zeeland (fylke i Nederland) hvor jeg leide en leilighet i en historisk bygning i gamblebyen i Middelburg. Speilet passet fint over den klassiske peiskappen.
* to knaggrekker i blålakkert stål, også kjøpt for min leilighet i Zeeland. De hengte på veggen i entreen. Entreen hadde jeg innredet med all slags henvisninger til havet: knaggrekkenes bølgemønster, et speil med en kant i rekved, en skinnende skipslampe, og på bjelketaket hadde jeg limt miniatyr skip og et fyrtårn.

Etter mye om og men har vi bestemt oss for å kvitte oss med sakene. Tv-en har vi gitt bort til Fretex. Putene, speilet og knaggrekkene har jeg annonsert på Finn, Facebook og i lokalavisa. Til min forbauselse har jeg fått svar fra en som bor i Oslo-området. Om jeg ville sende speilet med Posten? Det var egentlig ikke så miljøvennlig, men jeg hadde jo meldt det til salgs. Med fraktkostnadene ble det dobbelt så dyrt, men det var kjøperen villig til å betale. Annonsene for putene og knaggrekkene går ut på slutten av denne uka. Hvis de ikke selges, gis de også bort til Fretex.

Likevel er det med tungt hjerte at jeg kvitter meg med sakene. Hva er dette? Jeg er ikke så materialistisk. Sakene selv har jeg ikke hatt bruk for i årevis. Marketsverdien er ikke så stor. Kanskje har det å gjøre med at jeg har valgt og kjøpt dem med mye omhu. Jeg har betalt dem med egentjente penger. I årevis har jeg hatt dem rundt meg og opplevd mye glede med dem. Jeg har alltid tatt god vare på dem (alt er fortsatt i utmerket stand). De er flyttet fra det ene huset og det ene landet til det andre, også da jeg ikke lenger hadde bruk for dem, for man vet jo aldri. Mest av alt er de påtakelige vitnene for det livet som jeg har levd. Flyttinger, med liten eller ingen hjelp fra andre, til nye steder hvor jeg som oftest ikke visste vegen. En ny jobb, et nytt bosted og et nytt eventyr. Nå er det virkelig forbi for disse sakene. Vi har dermed skapet rom for eventuelle andre saker i framtida. De vil bli anskaffet og behandlet med minst like mye omsorg og oppmerksomhet!

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar