søndag 29. juni 2014

Nog meer sloopwerk

We zijn gisteren aan de volgende grote buitenklus begonnen: een nieuwe trap naar de voordeur van ons huis. Noorse voordeuren zwaaien naar buiten toe open. Daardoor kan er in de winter geen opgehoopte sneeuw naar binnen vallen. Ging onze voordeur open, dan moest degene die op de trap stond een paar treden naar achteren wijken omdat er geen plaats was om bij de voordeur te blijven staan. Het bleek een mooie manier om deurverkopers af te wimpelen, maar voor ons zelf en ons bezoek was het erg onpraktisch.

Bovendien was de trap erg lelijk. De trap was gemaakt van in beton gelegde grindtegels. De tredes hadden verschillende hoogtes. De trap kwam te laag uit bij de voordeur, waardoor er alsnog een houten opstapje nodig was om het huis in of uit te stappen. De stenen begonnen los te zitten, waardoor de trap onveilig werd. Kortom, de oude trap moest weg. 

We hadden voor de gelegenheid een "murbrekker" (drilhamer) gehuurd bij de bouwmarkt. De weergoden waren ons goed gezind. Ondanks dat er regen was voorspeld, bleef het de hele dag droog en door de bewolking bleven we stekende zon bespaard. Om 08.00 uur stonden we paraat. Marco ging met de drilhamer de trap te lijf en ik bracht de brokstukken naar de aanhangwagen. Nadat we de eerste trede verwijderd hadden, bleek de trap gelukkig niet massief te zijn, maar van binnen gevuld te zijn met zand. Binnen liepen hele grote spinnen rond, wat een griezels!

Halverwege de onderste trede hadden we reeds drie ladingen met puin weggebracht. Na de lunch gingen we opgewekt verder. We hadden immers nog maar een halve trede te gaan! Te vroeg gejuicht: onder de trap bleek een fundering te zitten bestaande uit dikke plastic buizen gevuld met gewapend beton. Doorzwoegen dus. 

Uiteindelijk konden we om 15.30 uur de laatste lading naar de stort brengen en de drilhamer inleveren bij de bouwmarkt. We waren allebei ontzettend smerig: onze kleren, onze haren, onze gezichten, alles zat vol stof. Een warme douche doet echter wonderen en de vieze kleren gingen meteen in de wasmachine. We waren ontzettend moe, maar ook heel blij dat we de klus in een dag hadden geklaard.

Vanochtend hebben we van pallets een provisorische trap gebouwd. Die voldoet voorlopig prima. Marco is bezig met het ontwerp van de nieuwe trap. In plaats van een lelijk onding hebben we straks een mooie, veilige en praktische entree naar ons huis.

lørdag 28. juni 2014

Zand en stenen

Om het verhaal van de tank even af te maken, schrijf ik nog even dit blogje. Op dezelfde dag dat we de tank naar de sloop hebben gebracht, kregen we kiezels gestort om het gat te dichten. Het was een enorme berg. Doordat we allebei elke dag 20 emmers sjouwden, werden we er niet moe van en waren we er maar een half uur per dag mee bezig. Ik was bezorgd dat we veel te weinig kiezels hadden besteld, maar Marco en de stenenboer waren er van overtuigd dat het genoeg zou zijn. Dat bleek ook zo te zijn.

Langzaam maar zeker raakte de kuil vol. Nadat alle kiezels in het gat lagen, konden we het gat verder vullen met het zand waarmee we de tank hadden uitgegraven. Ook dat was weer een goede training voor de armspieren. Maar goed, we kwamen er binnen een avond mee klaar. Gelukkig had ik van tevoren foto's gemaakt van hoe de terrastegels lagen, zodat we de stenen precies zo konden terugleggen. Nadat de tuinmeubels op hun plek stonden, hadden we weer ons fijne zitplekje. In totaal hebben we de hele klus van het uitgraven van de tank tot het in orde maken van het terras in slechts 11 dagen geklaard!

De borders langs het terras zijn veruïneerd en liggen vol zand. Ik ben blij dat we daar geen nieuwe plantjes in hadden gezet, want dat was anders voor nop geweest. Het is overigens een vraag of de borders kunnen blijven in hun huidige vorm, want het terras gaat wellicht nog een keer op de schop. Dat heeft alles te maken met de volgende grote buitenklus waar we inmiddels mee bezig zijn. Stay tuned! 

lørdag 21. juni 2014

Bezoek van Maartje en Ben

Afgelopen weekend hebben we bezoek gekregen van Maartje en Ben, de ouders van een klasgenootje van mij van de lagere school in Sliedrecht. Maartje en Ben hebben hun vakanties vaak doorgebracht in Frankrijk. Nu waren ze voor de eerste keer naar het hoge Noorden gereisd. Met de caravan hebben ze een rondtocht gemaakt door Denemarken, Zuid-Zweden en Zuid-Noorwegen. Super stoer van ze! Ze hebben alle dagen in Noorwegen prachtig zomerweer gehad.

Donderdagavond kwamen ze bij ons op de koffie. Wat een geweldig weerzien. Het was heel onwerkelijk dat ze bij ons thuis waren. We hebben ze uitgebreid ons huis laten zien. Van Ben kreeg ik een prachtige houten doos door hem zelf voorzien van Fries houtsnijwerk. Ook hadden ze allerlei lekkernijen meegenomen: een flesje wijn, een pak hagelslag, een nostalgisch "Delfts blauw" blik met Wilhelmina pepermunt en Oranje bier.

Op zaterdagmiddag zijn Marco en ik naar Beverøa Camping gereden om bij Maartje en Ben op bezoek te gaan. Wij begrijpen helemaal dat ze enorm in hun sas zijn met hun huisje op wielen. Daarna hebben we een autotocht gemaakt door de omgeving langs meren en bossen. Marco was chauffeur zodat Maartje en Ben op hun gemak om zich heen konden kijken. Af en toe zijn we gestopt om foto's te maken en van het uitzicht te genieten. Daarna zijn we bij het indrukwekkende sluizencomplex van Vrangfoss gaan kijken, het landhuis Ulefos Hovedgaard waar net een openlucht theaterspectakel aan de gang was en het middeleeuwse kerkje van Romnes, dat jammergenoeg in de steigers stond.

Het was inmiddels etenstijd toen we in Ulefoss waren, dus zijn Maartje en Ben meteen bij ons blijven eten. Er werden herinneringen opgehaald bij mijn poeziealbum dat ik voor de gelegenheid had opgezocht. Marco wilde alles weten over Ben's bijzondere hobby: Ben heeft eigenhandig maar liefst 12 cello's gebouwd. Dat is een enorm secuur werk waarbij het om tienden van millimeters draait. Op zondagavond kwamen Maartje en Ben weer bij ons eten. Er stond geen vis op het menu, want het was Ben niet gelukt om de vissen te laten bijten. Lag het aan het hete weer of aan het vissnoer dat in de knoop raakte? We moesten die avond afscheid nemen. Maartje en Ben zouden de volgende dag overvaren naar Denemarken. We weten inmiddels dat het nooit leuk is om elkaar gedag te moeten zeggen, maar we zullen elkaar weer zien als Marco en ik in juli in Nederland zijn. Nogmaals bedankt voor jullie bezoek en tot gauw ziens!

mandag 9. juni 2014

Uitgraven tank

Nadat we de petroleumleidingen binnenshuis hadden verwijderd (lees het blog Sloopwerk) lag er nog een uitdagende klus op ons te wachten: het verwijderen van de 1200 liter tank die was ingegraven in onze tuin. Het was voor ons geen vraag of we de tank zouden laten zitten. We wilden niet het risico nemen dat de tank ooit zou gaan lekken. De leidingen afkoppelen en de tank vullen met zand, vonden wij net zoiets als je kop in het zand steken. Weg met die viezigheid!

Met pinksteren hadden we een lang weekend. Het warme, droge weer zou zich stabiel houden. Het waren ideale omstandigheden om de klus te klaren. Op zaterdagochtend gingen we om een uur of half negen aan de gang. Nadat we eerst de tuinmeubels hadden verplaatst, wipten we de natuurstenen terrastegels van hun plek. Daarna kon het grote graven beginnen. Referentiepunt voor de ligging van de tank was een peilopening in het midden van het terras en twee stalen buizen aan de wand van het huis: een om de tank te vullen en een voor de ontluchting. De precieze ligging van de tank en de afmetingen waren een raadsel.

Het graven was lastig door de vele boomwortels en stenen in de grond. Na ongeveer 60 centimeter afgegraven te hebben stuiten we eindelijk op het glasvezel van de tank. Door verder te graven konden we localiseren waar de tank lag en welke omvang de tank had: 2 meter lang en 87 centimeter doorsnede. We voelden ons net een stel archeologen die overblijfselen van het olietijdperk hadden ontdekt, en soms leek het alsof we een vliegtuigbom aan het uitgraven waren, of beter gezegd, een milieubom.

Het volgende karwei was om de tank af te koppelen. Daarvoor moesten we de stalen buizen die naar het huis liepen, uitgraven en los draaien. De buizen waren loodzwaar. Ook liepen er twee koperen leidingen van de tank naar het huis, waarvan bleek dat ze onder de betonnen sokkel bij de voordeurtrap het huis binnen gingen. Trekken aan de leidingen zowel binnenshuis als van buiten hielp niet. De leidingen moesten helemaal uitgegraven worden, en vervolgens konden we ze met vereende krachten uit de muur trekken. De laatste restanten koperen leiding konden nu ook binnen in het huis verwijderd worden, evenals een drukmeter. Die missen we als kiespijn!

Daarna was het zaak om de tank nog meer uit te graven. We groeven en groeven, we leken wel een stel putjesscheppers. Het was bloedheet, onze t-shirts waren kletsnat van het zweet en we zaten onder het zand. Bij mij waren op een gegeven moment de batterijtjes leeg. Marco heeft nog tot 16.00 uur 's middags door gegraven. Net toen de tank voor ongeveer 2/3 vrij lag, storte de grond tussen het gat en de muur van het huis in, waardoor een zijkant van de tank helemaal bedolven werd. Het was tijd om er mee op te houden en de volgende dag met frisse moed verder te gaan.

Op zondagochtend stonden we om half negen weer paraat. We hielden er ernstig rekening mee dat we er de hele dag mee bezig zouden zijn. We zijn eerst weer begonnen met de tank uit te graven. Er zat nog een klein restant petroleum in de tank. Omdat we niet wisten hoeveel de tank zelf zou wegen, en hoeveel moeite het zou kosten om de tank uit het gat te halen, wilden we alle petroleum uit de tank halen. Elke liter c.q. kilo zou schelen. Met boren en zagen hebben we een rechthoekige opening gemaakt in de tank. Door de opening konden we het restant petroleum opscheppen, zo'n 20 liter.

Vervolgens kreeg Marco in de gaten dat er beweging in de tank zat, en het lukte hem om de tank schuin omhoog te trekken. Zo konden we ook de laatste liter petroleum uit de tank scheppen. De tank zelf bleek helemaal niet zo zwaar te zijn. Met trekken en duwen kregen we de tank uit het gat. Doordat de tank zo gestroomlijnd was, gleed hij haast vanzelf naar beneden het tuinpad af. Het was nog maar 11.00 uur, en na die harde inspanningen waren we allebei een beetje beduusd dat het nu opeens over was.

Het is een goed gevoel dat de tank uit de grond is. Het gevaarte ligt te wachten totdat we 'm woensdag naar de stort kunnen brengen, samen met de stalen buizen, de koperen leidingen en het restant petroleum. Vervolgens moeten we steengruis bestellen om het gat op te vullen. Daarna kunnen de tegels op hun plek, en dan hebben we een heerlijk plekje om met een schoon geweten in onze tuin te zitten!

søndag 8. juni 2014

Vervolgopleiding coaching

Het afgelopen jaar heb ik de vervolgopleiding coaching ("veiledning") gevolgd aan Høgskolen i Telemark (de Hogeschool van Telemark). Coaching wordt bij deze studie gezien als een persoonlijk leerproces waarbij degene die coacht tot taak heeft om de hulpvrager over zichzelf te laten reflecteren om op die manier zelf antwoord te vinden op zijn of haar hulpvragen. Bij de coaching staan gesprekstechnieken centraal, zoals luisteren, vragen stellen, parafraseren, uitdagen, confronteren, enzovoorts.

De studie bestond uit colleges en het oefenen van coachingsgesprekken in werkgroepen en op het werk. Het afsluitende examen bestond uit een mondeling gedeelte en een schriftelijke opgave. Voor de schriftelijke opgave moest gereflecteerd worden op het eigen leerproces als coach in het licht van wetenschappelijke theorieën over coaching. Het mondelinge examen bestond uit het voeren van een coachingsgesprek. Ik ben er vooral trots op dat ik hele goede terugmeldingen kreeg van het mondelinge examen. De examinator was heel positief in zijn beoordeling en de hulpvrager heeft mij complimenten gegeven dat ik hem zo goed had gestimuleerd om zijn probleem van verschillende kanten te zien.

Het was voor mij de eerste keer dat ik een studie volgde aan een hogeschool. Van Nederland heb ik alleen ervaring met studeren aan de universiteit. Ik heb dus geen vergelijkingsmateriaal met Nederlandse hogescholen. Ik vond het er aan Høgskolen i Telemark nogal schools aan toe gaan. Voortdurend moest er iets ingeleverd worden of moest je ergens verplicht bij aanwezig zijn. Dat was heel wat anders dan de vrijheid-blijheid van de universiteit, waarbij je zelf je tijd indeelde en verantwoordelijkheid droeg voor je eigen ontwikkelingsproces. Ook de kwaliteit van de colleges aan de hogeschool was anders dan ik gewend was. Waren de colleges aan de universiteit steevast een bron van inspiratie, nieuwe inzichten en kennis, aan de hogeschool ervaarde ik de colleges, op een enkele uitzondering na, als inspiratieloos, structuurloos en slecht onderbouwd. Soms werd er niet meer dan een schoolse samenvatting gegeven van de studieboeken.

Ik heb de studie vooral gedaan omdat ik daarmee mijn kansen op vast werk bij de NAV (het Noorse arbeidsbureau) wilde verhogen. Bij de NAV wordt een interne cursus coaching aangeboden die georganiseerd wordt in samenwerking met Høgskolen i Telemark. Deze interne cursus is alleen toegankelijk voor vaste medewerkers bij de NAV, en daar mocht ik als tijdelijke kracht niet aan meedoen. Dit betekende dat ik geen verlof kreeg om de studie op eigen houtje te volgen. Ik heb daarom heel wat overuren gedraaid om vrij te kunnen nemen op de dagen dat er colleges en werkgroepbijeenkomsten waren. Dit en het feit dat de colleges en werkgroepbijeenkomsten nogal inspiratieloos waren, maakte dat de studie me al gauw mijn neus uit kwam. Vele malen heb ik overwogen om er mee te stoppen. Gelukkig kon Marco mij tegen het einde van de studie er van overtuigen om het af te ronden, omdat ik er inmiddels al zoveel tijd en energie in had gestoken.

Alle tijdelijke krachten bij NAV Skien hebben onlangs gehoord dat onze arbeidscontracten vanwege bezuinigingen niet verlengd gaan worden. Of de studie me gaat helpen om aan het werk te kunnen blijven bij de NAV is dus een grote vraag. Als pas afgestudeerde coach puzzel ik er nog op wat voor zelfinzicht me dit zal geven.

Meer info: Veiledning.

lørdag 7. juni 2014

Bezoek van Thea en Ben

Afgelopen weekend hebben we bezoek gehad van Thea en Ben, motor vrienden van Marco. Ze waren nog niet eerder in Noorwegen geweest, maar hun bezoek heeft er toe geleid dat ze misschien nog wel eens deze kant op komen!

Ze waren dinsdag met het vliegtuig aangekomen in Oslo om de stad te bezichtigen. Ze hebben het stadhuis bekeken, geslenterd door Aker Brygge (een hip stadsdeel met peperdure appartementen, trendy restaurants en luxe winkels), uitgebreid rondgelopen door het Ekeberg park met moderne sculpturen, het Vigelandspark bekeken med beelden van de gelijknamige kunstenaar, op het topje gestaan van Holmenkollen (de grote skischans aan de rand van de stad), het nieuwe operagebouw bewonderd en de spannende architectuur van de moderne woontorens en kantoorgebouwen, een tochtje gemaakt met een veerboot door de Oslofjord en zich laten imponeren door de kunst en cultuur van de Vikingen in het Vikingschipmuseum. Ze hadden alle dagen stralend zomerweer.

De stad heeft een zeer positieve indruk op ze gemaakt door de moderne architectuur, de verzorgde buitenruimte met veel kunstwerken en omdat het er zo rustig en relaxt is.

Op zaterdag hebben ze een auto gehuurd en zijn ze naar Telemark gereden. Wat was dat leuk toen we ze bij ons thuis konden verwelkomen! Het was bijna een jaar geleden dat we ze voor het laatst gezien hadden. Thea en Ben hadden een tax free tasje voor ons meegenomen met alcoholische versnaperingen, een cadeau dat we dankbaar in ontvangst hebben genomen. Na een bezichtiging van ons huis hebben we buiten op het terras uren zitten bijkletsen. In de namiddag hebben we een "rondje Ulefoss" gelopen langs de buitenranden van ons dorp. 's Avonds zijn ze bij ons blijven eten. We raakten niet uitgepraat maar om een uur of 22.30 uur zijn Thea en Ben toch maar naar hun overnachtingsadres in het Lunde Vandrerhjem gereden. We hadden immers nog een dag samen voor de boeg.

Om 10.00 uur de volgende dag stonden Marco en ik met de kajakk's op het autodak bij Lunde Vandrerhjem. We gingen eerst een tochtje maken in de huurauto van Thea en Ben om hen een glimp van de wilde natuur van Noorwegen op te laten vangen. We namen de weg richting Vrådal en zijn bij Fjågesund brue gekeerd en weer terug gereden. Onderweg hebben we een paar stops gemaakt om van de omgeving te genieten en foto's te maken. Het was weer bloedmooi weer en het water in de meren was spiegelglad. Thea heeft daar mooie foto's van gemaakt.

Vervolgens hebben we gepicknicked in het Lunde Slusepark. Daarna hebben Thea en Ben bij Telemark kanalcamping kajakk's gehuurd. Het was voor allebei jaren geleden dat ze in een kajakk hadden gezeten, maar het peddelen ging ze reuze goed af. Voor Marco en mij was het al anderhalf jaar geleden dat we gepeddeld hadden. We maakten een tocht stroomafwaarts naar Nomestranda, een zandstrand tussen Lunde en Ulefoss in, waar we heerlijk konden zonnen. Halverwege de middag gingen we dezelfde weg terugpeddelen, stroomopwaarts maar met wind mee. Oef, dat viel niet mee. Bij aankomst waren we allemaal uitgeteld.

Na ons even opgefrist te hebben, kwamen Thea en Ben bij ons thuis eten. Op het menu stonden Noorse garnalen die we op de Noorse manier serveerden: in een grote schaal in het midden van de tafel. Ieder kan dan zoveel garnalen pakken als ie wil. De garnalen worden ter plekke gepeld en opgepeuzeld. Bijgerechten zijn aardappelsalade med ragfijn gesneden jonge witte kool ("nykål", qua smaak te vergelijken met spitskool), mayonaise en schijfjes citroen.

Op maandag moesten Marco en ik naar het werk. 's Avonds kwamen Thea en Ben bij ons koffie drinken. Het was raar om afscheid te moeten nemen. Het voelde zo vertrouwd dat ze bij ons langs kwamen. Thea en Ben hebben duidelijk laten blijken dat Noorwegen veel indruk op hen heeft gemaakt. Het stralende zomerweer is daar, vooral voor zonaanbidder Ben, mede debet aan geweest. Wellicht komen ze nog eens langs. Jullie zijn van harte welkom!