fredag 16. mai 2014

Permanente verblijfsvergunning

Sinds vorige week hebben Marco en ik een permanente verblijfsvergunning ("varig oppholdsbevis"). Met deze vergunning hebben we onbeperkt recht om te werken en te wonen in Noorwegen. Voordat we de permanente verblijfsvergunning kregen hadden we een tijdelijke verblijfsvergunning van onbeperkte duur ("registrering for EØS-borgere"). Een permanente verblijfsvergunning geeft ons meer zekerheid en bescherming.

De permanente verblijfsvergunning konden we aanvragen omdat we inmiddels ruim vijf jaar onafgebroken legaal in Noorwegen hebben gewoond. Voor de aanvraag moesten we een digitaal formulier invullen en ons persoonlijk melden bij het politiebureau. Vervolgens kregen we bericht dat onze aanvraag in behandeling was genomen en dat het tot maximaal zes maanden kon duren voordat we antwoord zouden krijgen. Tot onze grote verbazing kregen we echter al na twee weken een envelop in de bus met onze permanente verblijfsvergunningen.

Het aanvragen van de permanente verblijfsvergunning is gratis voor Europeanen. Daar stond tegenover dat de hele aanvraagprocedure ons nogal wat tijd en moeite heeft gekost.

Eerst moest de benodigde documentatie verzameld worden. Daarvoor moesten we een bewijs aanvragen bij het bevolkingsregister dat we de afgelopen vijf jaar in Noorwegen hebben gewoond ("bostedsattest"). Ook moesten we al onze jaaropgaven verzamelen, onze arbeidscontracten, onze paspoorten en onze tijdelijke verblijfsvergunningen.

Daarna moesten we een digitaal formulier invullen. Dat is voor mij als doorgewinterde ambtenaar een peuleschil, maar om de een of andere onverklaarbare reden lukte het me toch om het verkeerde formulier in te vullen. Het gevolg was dat we bij het politiebureau linea recta weer naar huis konden om het goede formulier in te vullen, dat nota bene uit precies dezelfde vragen bestaat.

Toen we voor de tweede keer naar het plaatselijke politiebureau gingen, stonden we voor een dichte deur. Ze hebben cursus of er is iemand ziek en dan wordt er gewoon een briefje aan de deur gehangen dat het kantoor gesloten is. Zo gaat dat op het platteland in Noorwegen.

De derde keer moesten we ons melden bij het politiebureau in de stad Skien. Er was zojuist ingevoerd dat dit politiebureau als enige in de provincie Telemark "vreemdelingenzaken" behandeld. Gelukkig wonen we op slechts 40 minuten rijden van Skien. Ik heb er nog wel om moeten bellen, want er moest van te voren een afspraak worden gemaakt door het digitale formulier weer opnieuw in te vullen (!). Gelukkig kon ik de dame aan de telefoon ervan overtuigen hoe onredelijk dat zou zijn, en konden we telefonisch een afspraak maken.

Op de juiste dag en tijd bij het loket aangekomen, bleek klantvriendelijkheid ver te zoeken. Nederlandse gewoontes als "Waarmee kan ik u helpen?" en "Nog een prettige dag!" hebben de vreemdelingenpolitie in Skien nog niet bereikt. We werden met achterdocht behandeld. Marco's arbeidscontract van onbeperkte duur was niet voldoende. Wellicht had hij na 2013 (zijn laatste jaaropgave) ontslag gekregen. Door een bliksemactie van het bedrijf waar Marco werkt, werd binnen 5 minuten een brief naar het politiebureau gefaxt dat Marco nog wel degelijk in dienst was van het bedrijf. Toen kon er eindelijk een bescheiden glimlachje af van de dienstdoende ambtenaar.

Het is echter allemaal goed gekomen. We hebben weer een hobbel genomen om ons leven in Noorwegen voort te kunnen zetten.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar