mandag 31. mars 2014

Het verhaal van Bobby

Op 7 februari hebben we Bobby opgehaald van het kattenasiel. Wij waren net zo gespannen als Bobby, hij was immers ons eerste huisdier. Na een autorit met veel gemiauw en verwoeste pogingen om uit het transportkooitje te ontsnappen, ging Bobby op zijn dooie gemakje het huis verkennen. In onze woonkamer liep hij langs alle meubels, en ging af en toe even languit op de vloer liggen, om de zaak in zich op te nemen. Al gauw vond hij het kattentoillet en zijn etensbakjes.

De eerste week merkten we elke dag dat Bobby zich meer thuis ging voelen. Eerst wilde hij niet spelen, de nieuwe omgeving was al spannend genoeg. Op de bank springen om bij ons te liggen was de eerste dagen ook nog een beetje eng. Maar naar verloop van tijd voelde Bobby zich steeds meer thuis en ging hij steeds meer zijn eigen gang. Hij zocht voortdurend ons gezelschap op, en wilde de hele tijd bij ons zijn, ook al gingen we even naar de keuken om thee te zetten of naar het washok om de was op te hangen.

In de tweede week meenden we te zien dat er iets niet goed was met Bobby. Zijn ene oog begon te tranen en hij begon regelmatig te niezen. Op internet lazen we dat het de typische tekenen van niesziekte waren. Bobby was ingeënt tegen niesziekte, dus we dachten dat het om een onschuldige uitbraak zou gaan die met een beetje geluk vanzelf over zou gaan.

In de derde week werden de verschijnselen heviger, en zijn tranende oog begon iets op te zwellen. Ik hield het niet meer en belde de dierenarts. Volgens de doktersassistente was het een goed teken dat Bobby nog gewoon at en dronk, en dat hij verder normaal gedrag vertoonde. Ze adviseerde ons om het nog een weekje aan te zien.

In de vierde week hadden we echt in de gaten dat het mis was. Bobby's hele oog was opgezwollen, hij nieste verschrikkelijk, zijn adem piepte door zijn neusgaten en hij had duidelijk minder energie. Op maandagochtend om 08.00 uur precies hebben we de dierenarts opgebeld. Gelukkig was er net een afspraak afgezegd, dus we konden om 08.30 uur terecht. We zijn er in allerijl naar de dierenkliniek gereden.

De dierenarts constateerde dat het geen niesziekte was, maar waarschijnlijk te maken had met een tand die eind vorig jaar getrokken was. Er zouden wellicht nog wat tandresten zijn, die ontstoken waren. We kregen een penicillinekuur mee, pijnstillers en oogdruppels. In de dagen erna begon een turbulent jongleerspel om de zorg voor Bobby te combineren met ons werk. Uitgerekend die week was Marco een aantal dagen op zakenreis. Gelukkig was Willeke zo lief om me 's middags en 's ochtends te helpen om de medicijnen toe te dienen.

In het weekend kregen we bezoek van Solbjørg en haar man, een allerliefst gepensioneerd echtpaar. Solbjørg is bestuurslid van Red Dyra (het kattenasiel) en had Bobby ook in huis voordat wij hem overnamen. Bobby kon namelijk niet met andere katten overweg, en daarom was het kattenasiel geen optie voor hem. Van Solbjørg kregen we complimenten dat we Bobby zoveel zorg gaven. Van haar hoorden we ook meer over het leven van Bobby. Tot dan toe wisten we alleen dat Bobby gevonden was, zwervend door Seljord met zijn pels vol vlooien.

Het bleek dat Bobby in Skien gevonden was, totaal verwaarloosd en zijn vacht vervild. Toen hij bij Red Dyra weer een beetje op adem was gekomen, en zijn vacht verzorgd was, melde zijn eigenaar zich. Hij kreeg Bobby mee naar huis, maar na een paar maanden werd Bobby wederom verwaarloosd en zwervend over straat gevonden. Red Dyra heeft toen het besluit genomen om Bobby een andere identiteit te geven, om te voorkomen dat zijn oude eigenaar hem weer op kon eisen. Die truc is uiteindelijk goed gelukt. Solbjørg vertelde dat ze meteen een goed gevoel bij ons had toen we bij haar thuis naar Bobby zijn komen kijken. Wij mochten daarom van haar Bobby's nieuwe eigenaren worden.

Na 10 dagen hadden we weer een afspraak bij de dierenarts. Gelukkig weer net op tijd, want wij zagen geen verbetering. Het was de bedoeling dat Bobby geopereerd zou worden om de tandresten te verwijderen, maar Bobby's toestand was zo slecht dat een operatie niet aan de orde was. Op röntgenfoto's meende de dierenarts te kunnen zien dat de bijholtes aan de ene kant van zijn koppie helemaal dicht zaten. We kregen nog meer medicijnen mee naar huis die verspreid over de dag toegediend moeten worden.

Het toedienen van die medicijnen bleek een ramp te zijn. Bobby stribbelde heel erg tegen. Pillen en drankjes werden meteen uitgespuugd. Het was een ware kwelling, zowel voor Bobby als voor ons. Het allerergste was dat Bobby ook niet meer at. De etensbakjes bleven onaangeroerd staan. Wat we ook probeerden, we kregen niets meer bij hem naar binnen. Bobby werd slap en had nauwelijks nog energie om te lopen.

Diezelfde nacht heb ik de deur van onze slaapkamer open laten staan. De volgende ochtend, het was zaterdag, kwam Bobby bij ons op bed liggen. Hij wilde bij ons zijn. Toen we opstonden bleef hij op bed liggen. Zijn ogen lagen diep in de kassen. We waren radeloos. Gelukkig hadden we het privenummer van de dierenarts meegekregen. Om 14.00 uur waren we met Bobby bij de dierenkliniek. Daar werd hij in een couveuse met zuurstof gelegd, zodat hij makkelijker kon ademen, en hij kreeg vocht en medicijnen toegediend.

Op maandag heeft Marco in zijn lunchpauze Bobby opgehaald van de dierenkliniek. Weer kregen we een hele rits medicijnen mee. Volgens de dierenarts zou het niet makkelijk worden om die toe te dienen, maar het was van groot belang dat Bobby ze binnen zou krijgen. De zorg voor Bobby werd te intensief voor ons. Wij konden het niet langer combineren met ons werk.

Vorige week dinsdag hebben we Bobby naar Solbjørg en haar man gebracht. Solbjørg heeft ons sindsdien met sms-jes en foto's op de hoogte gehouden. Al gauw werden de pillen vervangen door een dagelijks spuitje bij de dierenarts met een cocktail van antibiotica en andere medicijnen. Hierdoor bleef Bobby veel kwellingen bespaard. Solbjørg en haar man schotelden Bobby zijn lievelingshapje voor, kabeljauwfilet, en hebben hem overdag zo veel mogelijk liefde en aandacht gegeven. Bobby heeft daar heel veel van genoten.

Op vrijdag heeft de dierenarts geconstateerd dat Bobby geen ontsteking, maar een tumor had bij zijn oog. Hij kreeg een grote morfinepleister op zijn lijf, zodat hij geen pijn leed. Het was niet meer nodig om hem spuitjes met antibiotica te geven. Op maandag zou de dierenarts beoordelen of de tumor te opereren was.

Achteraf heeft Solbjørg me verteld dat er dat weekend een verslechtering was. Zijn neus ging weer lopen en hij had wel trek in kabeljauwfilet, maar hij kon niets meer naar binnen krijgen.

Vandaag is Bobby ingeslapen bij de dierenarts. Een operatie zou hem geen beter leven hebben gegeven.

Bobby's vertrouwen in mensen kenden geen grenzen. Ookal worstelden we nog zo om zijn medicijnen toe te dienen, iets wat hij duidelijk zeer onaangenaam vond, telkens kwam hij bij ons terug om in ons gezelschap te zijn. Bobby was ons eerste huisdier. Het doet ons veel verdriet dat we je niet hebben kunnen redden. Wij zullen je niet vergeten.

2 kommentarer:

  1. ach.... wat akelig! Gelukkig heeft Bobby nog een mooi stukje leven bij jullie gehad. Sterkte

    SvarSlett
  2. Wat een verhaal! En wat een geluk dat Bobby jullie en dat andere echtpaar had die laatste maanden van zijn leven. Stel je voor dat hij die ziekte op straat had moeten uitzieken, alleen en zonder pijnstillers en helemaal tot het bittere eind. Voor jullie geen fijn begin van jullie 'cariere als baasjes', maar wel een bijzondere ervaring. Ik hoop dat jullie snel een andere kat tegen komen die jullie verzorging hard nodig heeft.

    SvarSlett