mandag 19. august 2013

Als de zon

In het jaar voor mijn verhuizing naar Noorwegen nam ik op mijn werk deel aan een interne managementopleiding. Voor veel deelnemers was het een sentimentele zoektocht naar zichzelf. Eentje begon al te snotteren toen ze bij de introductiebijeenkomst haar naam moest noemen. Ik had er niet veel mee, maar heb toch wat positieve ervaringen op gedaan. Een daarvan was een gedicht van Nelson Mandela wat veel indruk op me maakte. Dat iemand die zo heeft geleden, zo sterk is blijven geloven in het goede van de mens.

Een paar maanden geleden werd Nelson Mandela ernstig ziek en er werd voor zijn leven gevreesd. Vreemd genoeg moest ik enkele dagen voordat het nieuws bekend werd heel sterk aan hem denken. Ik heb het gedicht wat mij zo raakte op internet opgezocht. Het blijkt dat het geschreven is door Marianne Williamson. Het heeft de bekendheid gekregen dat het een gedicht van Nelson Mandela zou zijn, omdat hij het in een toespraak heeft verwoord. Dat maakt niet uit, de boodschap blijft hetzelfde en die is ijzersterk.

Als de zon

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn
Onze diepste angst is dat we onmetelijke kracht bezitten.
Het is ons licht, niet onze duisternis die ons angst aanjaagt.
We vragen ons af, wie ben ik om briljant, fantastisch, talentvol, geweldig te zijn?
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Met je kleiner voordoen dan je bent, bewijs je de wereld geen dienst.
Er is niets verheffends aan je kleiner maken,
zodat andere mensen om je heen zich niet onzeker voelen.
We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van God in ons zichtbaar te maken.
Die is niet in enkelen van ons, maar in iedereen.
En als we ons licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen toestemming hetzelfde te doen.
Als we bevrijd zijn van onze eigen angst,
dan bevrijdt onze aanwezigheid automatisch ook anderen.

Som sola

Vår dypeste frykt skyldes ikke at vi ikke strekker til.
Vår dypeste frykt skyldes at vi har ubegrensede evner.
Det er vårt lys og ikke vårt mørke som skremmer oss mest.
Vi spør oss: Hvordan kan jeg være strålende, storartet og begavet, fantastisk?
Men egentlig: Hvordan kan vi unngå å være det?
Vi er Guds barn.
At vi spiller små, gavner ikke verden.
Det er ikke noe åndelig opplyst ved å krympe sammen slik at andre mennesker ikke skal føle seg utrygge rundt en.
Det er meningen at vi alle skal stråle som barn.
Vi er født for å manifistere Guds herlighet som er i oss.
Det er ikke bare i noen av oss; den er i alle.
Når vi lar vårt eget lys skinne,
gir vi ubevisst andre mennesker tillatelse til å gjøre det samme.
Når vi blir frigjort fra vår egen frykt,
vil vårt nærvær automatisk frigjøre andre.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar