lørdag 31. august 2013

Iyengar Yoga in Ulefoss

Velen associëren yoga met iets zweverigs, met gepraat over bewustzijn en ademhaling. Er zijn vele verschillende vormen van yoga, maar de yogavorm waar ik van houd, is Iyengar Yoga. Deze yogavorm is heel fysiek en wordt gekenmerkt door het ontwikkelen van kracht, uithoudingsvermogen en een correcte lichaamshouding. Daarmee krijg je ook meer lenigheid en een diepere ontspanning. Vooral de staande houdingen zijn zeer belangrijk. De effecten daarvan, zoals sterkere benen en een verbeterde lichaamshouding, worden al na korte tijd oefenen merkbaar.

Als student aan de Erasmus Universiteit kon ik begin jaren '90 van de vorige eeuw bijna voor nop meedoen aan de yogalessen van Frans Herwig.* Hoe exclusief dit was ontdekte ik pas jaren later, toen ik elders woonde en een geschikte yogapraktijk zocht. Het bleek een onmogelijke opgave. Als er al een yogapraktijk in de buurt was, dan werd er vaak een andere vorm van yoga gegeven dan Iyengar Yoga. Of het klikte niet met de leraar, of de lessen waren niet te combineren met mijn werktijden, of het bleek enorm duur te zijn. Met uitzondering van een proefles hier en daar heb ik daarom bijna 20 jaar lang niet meer aan yoga gedaan. Toch bleef ik altijd verlangen naar Iyengar Yoga. Totdat...

Iyengar Yoga Telemark werd opgericht. Aan de basis van deze yogapraktijk staat Stefanie, een Zwitserse die in 2012 naar Noorwegen verhuisde en gediplomeerd Iyengar Yogaleraar is. Voor haar lessen in Ulefoss huurt ze een zaaltje bij de landbouwschool, op slechts enkele minuten rijden van ons huis. Het is uniek dat mijn yogavariant in dit kleine plattelandsdorpje in Noorwegen gegeven wordt!

Stefanie is een heel aangename docent. Ze is vakkundig, ze is rustig en kalm, ze is duidelijk in haar instructies en ze heeft een goed gevoel voor humor. De lessen zijn niet goedkoop (in vergelijking met andere "sportactiviteiten"), maar daarvoor krijg ik veel terug: een goede lichaamshouding, meer ontspanning en daardoor een verbeterd algeheel welzijn. Met de Iyengar Yoga-lessen is een wens van mij in vervulling gegaan.

* Frans Herwig heeft nog steeds zijn eigen yogapraktijk in Rotterdam: YogaFrans.

Meer info: Iyengar Yoga Telemark.

søndag 25. august 2013

Huisraad te koop!

Alles mocht weg: potten en pannen, serviesgoed, witgoed...Nee, Marco en ik hebben geen huwelijkse problemen. In tegendeel, we zijn aan het opruimen geslagen van de spullen uit de tijd voordat we samen woonden. Vijf jaar geleden zijn we gaan samenwonen in Noorwegen en daardoor hadden we veel huishoudelijke spullen dubbel, zoals potten en pannen, serviesgoed, glazen en bestek. Bovendien hebben we door onze binnenlandse verhuizingen nogal wat overbodige (tweedehands) spullen verworven, zoals een grote kast, een fornuis en een vaatwasser.

Nu we in ons eigen huis woonden, konden we eindelijk een goede scheiding maken van spullen die we wilden behouden en spullen waar we vanaf wilden. Dat bleek om heel wat te gaan. Allemaal goede spullen, sommige weliswaar verouderd, maar nog in goede staat. Ongelofelijk hoe lang we die spullen bij ons hebben gehad en al die tijd bewaard hebben, zoals een theepotje uit mijn studententijd: 23 jaar oud! Desondanks of juist daarom vonden we het toch wel moeilijk om de spullen weg te moeten doen. Wat een rijkdom om zoveel spullen over te hebben. Wat een verspilling om het weg te doen.

Omdat het allemaal goede spullen waren, wilden we proberen om ze te verkopen, zodat we er wat leuks aan over konden houden. Een aantal kledingstukken en schoenen bracht ik naar een net geopend vintage winkeltje in het dorp. De eigenaresse was dolenthousiast: merkkleding uit het buitenland! Ik kreeg twee kortingsbonnen om wat anders in haar winkel uit te zoeken. Een leuke deal!

Op zaterdag 10 augustus organiseerden we een "garasje salg" (garage verkoop), voor ons bekende Nederlanders in Nome en omgeving. We toverden onze garage om tot winkel: een aantal houten stellingkasten fungeerden als uitstalruimte en langs de wanden kwamen de grotere spullen te staan, zoals het witgoed, het droogrek en schilderijlijsten. Alles mocht tegen een zacht prijsje weg. Voor iedereen stond koffie en thee en zelfgebakken kruidkoek klaar. De verkoop werd een groot succes en was een gezellige happening. Vooral de potten en pannen liepen goed. Ook het witgoed werd verkocht.

De week erop deden mijn vriendin Ellis en ik mee aan de Lunde Slusemarked, een jaarlijkse markt waar iedereen aan deel mag nemen. Voor kr 250 huurden we een standplaats. Van Willeke en Lambertus* mochten we hun partytent lenen, die een perfecte kraam was voor de verkoop van onze spulletjes. Er was zware regen voorspeld, en zowel Ellis en ik vroegen ons de dagen ervoor regelmatig af waar we aan begonnen waren. Het bleek allemaal reuze mee te vallen en af en toe scheen de zon zelfs. Achteraf lazen we in de lokale krant dat er 600 bezoekers waren geweest.

Opvallend was dat er vooral buitenlanders bij onze stand kochten: Engelsen, Duitsers, Polen en Nederlanders. Had dat met onze spullen te maken? Geen flauw idee. Het werden geen topwinsten, maar de kosten van de stand haalden we er ruim uit. We vonden het een prachtig avontuur en hebben ongetwijfeld veel mensen blij gemaakt met onze spulletjes.

In onze garage staan nog steeds een aantal verhuisdozen met overtollige huisraad. Deze spullen gaan we binnenkort naar Fretex (het Noorse Leger des Heils) brengen. Wellicht kunnen die ze verkopen in hun tweedehandswinkel. Dan zijn wij eindelijk, op een mens- en milieuvriendelijke manier, van onze overbodige spullen af. Dat schept ruimte, zowel in ons hoofd als in ons huis.

* Zie het blog: Website voor Skomaker Lambertus.

mandag 19. august 2013

Als de zon

In het jaar voor mijn verhuizing naar Noorwegen nam ik op mijn werk deel aan een interne managementopleiding. Voor veel deelnemers was het een sentimentele zoektocht naar zichzelf. Eentje begon al te snotteren toen ze bij de introductiebijeenkomst haar naam moest noemen. Ik had er niet veel mee, maar heb toch wat positieve ervaringen op gedaan. Een daarvan was een gedicht van Nelson Mandela wat veel indruk op me maakte. Dat iemand die zo heeft geleden, zo sterk is blijven geloven in het goede van de mens.

Een paar maanden geleden werd Nelson Mandela ernstig ziek en er werd voor zijn leven gevreesd. Vreemd genoeg moest ik enkele dagen voordat het nieuws bekend werd heel sterk aan hem denken. Ik heb het gedicht wat mij zo raakte op internet opgezocht. Het blijkt dat het geschreven is door Marianne Williamson. Het heeft de bekendheid gekregen dat het een gedicht van Nelson Mandela zou zijn, omdat hij het in een toespraak heeft verwoord. Dat maakt niet uit, de boodschap blijft hetzelfde en die is ijzersterk.

Als de zon

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn
Onze diepste angst is dat we onmetelijke kracht bezitten.
Het is ons licht, niet onze duisternis die ons angst aanjaagt.
We vragen ons af, wie ben ik om briljant, fantastisch, talentvol, geweldig te zijn?
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Met je kleiner voordoen dan je bent, bewijs je de wereld geen dienst.
Er is niets verheffends aan je kleiner maken,
zodat andere mensen om je heen zich niet onzeker voelen.
We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van God in ons zichtbaar te maken.
Die is niet in enkelen van ons, maar in iedereen.
En als we ons licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen toestemming hetzelfde te doen.
Als we bevrijd zijn van onze eigen angst,
dan bevrijdt onze aanwezigheid automatisch ook anderen.

Som sola

Vår dypeste frykt skyldes ikke at vi ikke strekker til.
Vår dypeste frykt skyldes at vi har ubegrensede evner.
Det er vårt lys og ikke vårt mørke som skremmer oss mest.
Vi spør oss: Hvordan kan jeg være strålende, storartet og begavet, fantastisk?
Men egentlig: Hvordan kan vi unngå å være det?
Vi er Guds barn.
At vi spiller små, gavner ikke verden.
Det er ikke noe åndelig opplyst ved å krympe sammen slik at andre mennesker ikke skal føle seg utrygge rundt en.
Det er meningen at vi alle skal stråle som barn.
Vi er født for å manifistere Guds herlighet som er i oss.
Det er ikke bare i noen av oss; den er i alle.
Når vi lar vårt eget lys skinne,
gir vi ubevisst andre mennesker tillatelse til å gjøre det samme.
Når vi blir frigjort fra vår egen frykt,
vil vårt nærvær automatisk frigjøre andre.

lørdag 17. august 2013

Nazomersalade

De zomer loopt ten einde. Mooie zonnige dagen wisselen af met zwaar bewolkte dagen met regenbuien. De nachttemperatuur is al een keer onder de 10 graden Celsius gezakt. De natuur verkleurt. Opeens zien we lila heide, roestbruine bosbessenplantjes en geel verkleurend blad. 's Ochtends vroeg ligt er een dikke laag dauw op het gras. De zon reikt 's middags niet meer zo hoog aan de hemel. Het licht is scherper en met langere schaduwen.

De maaltijdsalades zijn alleen nog voorbehouden voor de zonnige dagen. Nog even en we beginnen weer met maaltijdsoepen! Voor het zover is, wil ik graag nog onderstaand recept delen. De butterbeans geven het gerecht een lekkere bite en vullen de maag goed. Deze salade is voedzame en stevige kost!

- 250 gr sperziebonen, beetgaar gekookt en in stukjes gesneden
- 75 gr rucolasalade, gewassen
- 250 gr Limabonen of butterbeans uit blik, uitgelekt en afgespoeld*
- 2 rode uien, gepeld en in dunne halve ringen gesneden*
- 4 eieren, hardgekookt en in stukjes gesneden*
- 5 eetlepels olijfolie*
- 1 eetlepel azijn
- 1 eetlepel mosterd

* Deze ingrediënten zijn biologisch te koop in de winkels bij ons in de buurt. Lukt het jou misschien om alle ingrediënten biologisch te verkrijgen?

Doe de sperziebonen, eieren, rode ui en de bonen in een ruime kom en meng goed door elkaar. Hussel er daarna de rucolasalade doorheen. Van de olijfolie, azijn en mosterd een dressing kloppen en deze door de salade scheppen vlak voor het opdienen.

Bon appétit!

søndag 11. august 2013

Oogsttijd

Door de warme en zonnige zomer is het dit jaar een uitstekend bessenjaar. We zijn al een paar weken bezig om zomerfruit te oogsten. In onze tuin staan rode bessen-struiken, waarvan een hele grote die vol hangt met dikke trossen bessen. Al het andere moet wijken voor de bessenpluk, ook het huishouden. Alleen het hoogstnodige wordt gedaan, zoals afwassen en af en toe stofzuigen. De oogsttijd van het zomerfruit is immers maar kort. We moeten nu de kans grijpen. Na de werkdag en het avondeten is het dus plukken geblazen en daarna de besjes schoonmaken en in diepvriesbakjes scheppen.

De bossen puilen uit van de bosbessen. Je wordt er haast dol van, want je weet gewoon niet waar je moet beginnen te plukken. Als je eenmaal begonnen bent, kun je gewoonweg niet meer stoppen. Op onze favouriete plukplekjes hebben we al kilo's bosbessen geoogst. Dat gaat rap met een zogenaamde "bærplukker" (bessenplukker): een bakje met een soort hark aan de voorkant, waarmee je door de struikjes schept. Op die manier ris je de bessen van de takjes, zonder dat de plant schade oploopt. De bessen worden in het bakje opgevangen. Vroeger waren die bessenplukkers zelfgemaakt van hout en ijzerdraad. Tegenwoordig zijn ze van plastic en in winkels te koop.

Over heel Noorwegen zijn Noren op dit moment aan het plukken, hoewel het lang niet meer zoveel wordt gedaan als vroeger. Veel Noren kopen de bessen tegenwoordig kant-en-klaar in de winkel. Dat kost uiteraard meer geld dan zelf plukken. Bovendien zijn deze bessen speciaal gekweekt voor de verkoop en hoogstwaarschijnlijk bespoten, in tegenstelling tot de bessen die in de vrije natuur groeien.

Het plukken van bessen is zelfs in de wet vastgelegd. In Noorwegen (en de andere Scandinavische landen) is "allemansretten" van kracht. Het is het recht dat ieder heeft op het eigendom van een ander. De regels van allemansretten zijn gebaseerd op respect voor de natuur, dat er rekening gehouden moet worden met boeren, grondeigenaren en andere gebruikers, en de zorg voor het milieu. Het betekent onder andere dat je vrij door ongecultiveerd terrein mag lopen, zoals bossen, velden en bergen, en er voor eigen gebruik mag plukken van bloemen, bessen, paddestoelen en wat nog meer zij.

Het plukken van de bessen is naar verhouding snel gedaan, maar het schoonmaken van alle besjes kost beduidend meer tijd. We hebben inmiddels een goede werkwijze gevonden: eerst zeven we de bessen in een grove zeef waardoor veel blaadjes en andere ongerechtigheden verdwijnen. Vervolgens plukken we de overige blaadjes en takjes weg. Daarna gaan de bessen in een ruime bak met water. Handmatig worden eventuele steeltjes verwijderd, waarna de bessen in een vergiet kunnen uitlekken. Het is een arbeidsintensief werkje, maar het levert dan ook een luxe product op.

Inmiddels zit onze vriezer vol. Dit betekent dat al het overige dat we oogsten op een andere manier verwerkt moet worden, bijvoorbeeld door er jam van te maken. Van de winter hebben we een mooie voorraad zacht fruit. Het is een aangename afwisseling op het eentonige winkelaanbod biologisch fruit dat vooral bestaat uit sinaasappels en kiwi's. Dat wordt genieten!