onsdag 31. juli 2013

Werken aan werk

Hoera, vanaf morgen heb ik weer een betaalde baan! Begin dit jaar ben ik voor de eerste keer van mijn leven werkloos geworden. De eerste paar maanden had ik daar weinig problemen mee, hoewel ik er niet trots op was. Mijn vorige baan was zo inspannend geweest dat ik er aan toe was om even uit te rusten en een nieuwe plan op te maken met een werkloosheidsuitkering in de rug.* Overigens heb ik die periode niet stil gezeten, maar de tijd goed benut door de Bergenstest te halen.**

Na een paar maanden begon het te kriebelen. Marco ging elke dag naar zijn werk, terwijl ik thuis achter bleef. Ik merkte dat mijn capaciteiten onbenut bleven en dat ik intellectuele uitdagingen miste. Bovendien begon het aan me te knagen dat ik een uitkering had en geen salaris. De spreekwoordelijke kers op de taart ontbrak. Ook mijn toekomst was onzeker. Ik zou twee jaar recht hebben op de uitkering, maar het is algemeen bekend dat hoe langer je een uitkering hebt, hoe moeilijker het wordt om terug te komen in een betaalde baan. Ik wilde toekomstperspectief, een baan en salaris!

In maart vroeg ik een gesprek aan bij het lokale NAV-kantoor. De NAV is een combinatie van gemeentelijke sociale dienst en UWV in Noorwegen. Elke Noorse gemeente of samenwerkingsverband van gemeenten heeft een dergelijk NAV-kantoor. Gelukkig bleek mijn contactpersoon mijn CV goed in te kunnen schatten. Ze vroeg me of ik geïnteresseerd was om bij de NAV te werken. Ik had bij mijn vorige baan immers veel Nederlanders aan werk geholpen en dat zou ik uiteraard ook met Noren kunnen doen. Dat was eigenlijk precies waar ik het met haar over wilde hebben. Ze stelde voor om een stageplek voor mij te regelen bij het NAV-kantoor in de buurgemeente Bø. Dat aanbod heb ik met beide handen aangegrepen!

De afgelopen vier maanden heb ik stage gelopen bij NAV Bø. Tijdens de stageperiode behield ik mijn werkloosheidsuitkering en kreeg ik een tegemoetkoming voor mijn reiskosten. Over de stage zelf zal ik niet veel schrijven, behalve dat NAV Bø mijn gratis arbeidskracht optimaal heeft uitgebuit. Al na een paar weken werd ik ingepland om dagelijks diensten te draaien in het "veiledningssentrum" (publiekscentrum). Dit betekende een aantal dagen per week het bedienen van mensen aan de balie en de rest van de werkweek het helpen en begeleiden van werkzoekenden in eigen portefeuille.

Het werken aan de balie was in het begin heel moeilijk. Mensen kunnen met 1001 vragen aanzetten. Het dienstenaanbod van de NAV is enorm uitgebreid. Het gaat o.a. om werk, inkomen, sociale verzekeringen en ziekenkostenverzekering, familie en pensioenen. Ondernemers komen met vragen over ziekengeld, er komen aanstaande moeders die zwangerschapsverlof aanvragen, ouderen die vragen hebben over hun pensioen, werklozen die een uitkering aanvragen, schoolverlaters die een zomerbaan zoeken, en degenen voor wie de NAV het laatste vangnet biedt: sociale bijstand en noodhulp. We hebben soms te maken met klanten die veel problemen hebben. Sommige klanten kunnen ongeduldig zijn, boos worden omdat ze zich niet goed behandeld voelen of niet datgene krijgen waar ze dachten recht op te hebben. Met dit werk moet je stevig in je schoenen staan om hier goed mee om te kunnen gaan. Het was soms ook wrang om mensen succesvol aan werk te helpen, terwijl ik zelf eigenlijk geen baan had.

Vanaf dat ik stage ben gaan lopen ben ik gaan solliciteren bij NAV-kantoren. Al gauw bleek dat mijn stage een deuropener was: ik werd steeds vaker uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Door die sollicitatiegesprekken kwam ik er achter hoe gewild het werken bij de NAV is. Op elke vacature komen minstens 50 tot 100 sollicitaties. Het was vervelend dat een aantal sollicitatiegesprekken midden in onze verhuisperiode plaatsvonden. Dat leverde extra stress op.

Uiteindelijk kreeg ik beet. Eerst bij NAV Bø en vlak erna (de sollicitatieprocedure liep al) bij NAV Skien, een van de grootste NAV-kantoren in Noorwegen. Morgen begint mijn baan bij NAV Bø. Daar blijf ik doen wat ik tijdens mijn stage ook deed, zij het dat ik er dan salaris voor krijg. Vanaf 22 augustus ga ik aan de slag bij NAV Skien. Daar ga ik werken met een van de meest moeilijke doelgroepen: mensen die langdurig in de bijstand zitten en die grote problemen hebben om aan een baan te komen, bijvoorbeeld omdat ze gebrekkig Noors spreken en/of weinig opleiding en werkervaring hebben. Een pittige uitdaging!

Ik ben heel blij dat ik weer betaald werk heb, dat het maatschappelijk relevant werk is, dat het werk is dat aansluit bij mijn opleidingen en werkervaringen en dat het toekomstperspectief heeft: het werkterrein van de NAV is veelzijdig en er zijn veel richtingen dan wel specialisaties, waardoor er veel verschillende functies zijn en er altijd nog wat te leren valt. Ik kan aan de slag!

* Zie het blog: Zonlicht.
** Zie het blog: Geslaagd!

Meer info: NAV.

søndag 21. juli 2013

Motortocht naar Nissedal

Het is super mooi zomerweer in Zuid-Telemark. Het is zelfs bijna te warm om motor te rijden. Gisteren hebben we een prachtige motortocht gemaakt naar Nissedal met onderweg een oversteek met het kleinste kabelpontje van Noorwegen. In 2006 heb ik die tocht ook gemaakt met mijn trouwe Ferrari-rode Suzuki Swift. Marco heeft dat verhaal heel wat keren gehoord en nu konden we het samen meemaken op de motor!

Ik heb geprobeerd foto's te maken bij de stops die we hadden onderweg, maar het frustrerende is dat het maar niet lukt om de schoonheid van de landschappen goed weer te geven op foto's. Net waar het uitzicht het allermooist is, is het vaak verkeertechnisch onmogelijk om te stoppen. Bovendien vergt het maken van foto's nogal wat moeite: stoppen, dikke motorhandschoenen uitdoen, fototoestel uit de topkoffer halen, foto maken, en dan alles weer opbergen en aantrekken om de tocht voort te zetten. Dit beperkt het aantal foto's jammergenoeg.

Om 10.00 uur vertrokken we van huis en reden we via Lunde naar Vrådal waar we een stop maakten bij het huis van Annelies en Albert. We kwamen onaangekondigd langswippen, maar dat bleek geen probleem te zijn. Annelies was op haar werk, maar met Albert hebben we een uurtje kunnen bijkletsen onder het genot van een kopje koffie en thee. 

Vervolgens ging het verder naar het kleinste kabelpontje van Noorwegen: Fjoneferja "Nissen". Fjone is een gehucht van circa 120 inwoners dat deel uitmaakt van de gemeente Nissedal. Deze gemeente wordt voor een groot deel doorsneden door de Nisser, een reusachtig meer van 40 kilometer lang en 250 meter diep. Op het smalste punt van de Nisser vaart het kabelpontje om Fjone met de rest van Nissedal te verbinden. Er kunnen maximaal drie auto's mee en een motor. Het pontje vaart maar een keer per uur en we kwamen gelukkig net op tijd om het pontje van 13.00 uur te halen.

Aan de overkant is een gezellig restaurantje waar we onszelf trakteerden op een "svele" (een soort pannenkoek) met flinke klodders zure room en aardbeienjam. Iemand was zo aardig om spontaan aan te bieden om een foto van ons beiden te maken.

Daarna zakten we de Nisser af in zuidelijke richting. Het was bloedheet. Overal langs de Nisser waren natuurlijke zandstrandjes en vele vakantiegangers maakten hier gebruik van om bij het water afkoeling te zoeken. Ook wij konden de verleiding van het verkoelende water niet weerstaan en maakten een stop om thee uit de thermos te drinken bij een strandje.

Bij Treungen sloegen we de verkeerde weg in en daar kwamen we pas na een tijdje achter. Geen probleem, we zijn doorgereden om via Fellegrenda en Gjerstad de E18 te nemen richting Skien. Om de drukte van de stad te vermijden, zijn we het laatste stuk via Herre en Skjelbredstrand naar de rv 36 gereden en zo terug naar Ulefoss.

We kwamen 's avonds om 18.00 uur thuis: moe maar voldaan en met een rammelende maag. Gelukkig hadden we die avond "fast food" op het menu staan: restjes uit de diepvries die ik 's ochtends al in de koelkast had gezet om te ontdooien en die we nu konden opwarmen in de magnetron. Zo hadden we snel een smakelijk "driegangendiner" op tafel. Het was een heerlijke dag!

Meer info: Fjoneferje.

fredag 19. juli 2013

Bezoek van Anita en Dennis

Afgelopen weekend zijn Anita en Dennis bij ons op bezoek geweest. Ze sloten hiermee hun vakantie van drie weken in Noorwegen af. Anita en Dennis zijn motorvrienden van Marco. Samen hebben ze heel wat motortochten door Europa gemaakt. We hadden ze vorig jaar september voor het laatst gezien op ons liefdesfeest.*

Op vrijdagavond kwamen Anita en Dennis bij ons langs in ons nieuwe huis. Wat leuk om een auto met Nederlands kenteken voor de deur te zien! Uiteraard hebben we ze een uitgebreide rondleiding door ons huis gegeven. Het was prachtig zomerweer en we hebben tot lang in de avond in de tuin zitten bijkletsen: over hun vakantie, over ons leven in Noorwegen, over de economische situatie in Nederland, onze hobby's, en nog veel meer.

Op zaterdag zijn Marco en ik bij Anita en Dennis op de koffie geweest bij hun caravan bij Lunde Slusecamping. Lekker hoor, om echte Douwe Egberts koffie en Pickwick thee te kunnen drinken! We bewonderden hun huis op wielen: klein maar fijn, helemaal compleet en proper. Daarna trokken we de stoute wandelschoenen aan voor een tochtje naar de Hestefjell.

Het was bewolkt, maar warm en drukkend. Op de top lunchten we en vielen er een aantal verkoelende spatjes. Daarna daalden we af aan de andere kant van de berg en liepen langs de onverharde weg terug naar de auto. Vervolgens maakten we een stop bij de sluizen van Vrangfoss, daar waar het hoogteverschil van het Telemarkskanaal het meest spectaculair is. We boften dat de kanaalboten net in de sluizen lagen. Het is altijd weer leuk om te zien hoe het sluizen er aan toe gaat. Anita en Dennis konden boeiend vertellen over hun ervaringen met het laveren van narrowboats door de kanalen en sluizen in Engeland en Wales.

's Avonds kwamen Anita en Dennis bij ons eten. Toen het wat frisser werd, hebben we nog tot laat in de avond binnen zitten doorpraten. De volgende dag zijn Anita en Dennis teruggereisd naar Nederland. Het bezoek was leuk en erg gezellig. We konden er wel aan wennen om bij elkaar op de koffie te gaan!


* Zie ons blog: Liefdesfeest.

onsdag 17. juli 2013

Snoeien

Buiten heeft het tuinonderhoud de grootste prioriteit. De vorige eigenaren hebben bomen en struiken genadeloos laten doorschieten. Wij proberen ons een weg door de jungle te banen. De eerste aankopen voor het nieuwe huis stonden dan ook in het teken van de tuin: een nieuwe grasmaaier, een zogenaamde "multi cutter" (een telescoopstok met snoeischaar en zaag) en een kruiwagen. In een paar weken tijd hebben alle gereedschappen hun diensten ruim voldoende bewezen.

Voor de slaapkamers beneden hebben we een aantal enorme struiken weggehaald. Daardoor krijgen we veel meer licht in de kamers en een verrassend mooi uitzicht. De takken knipten we met de snoeischaar in kleine stukjes. Zo kunnen ze verteren op onze eigen composthoop.

Op dit moment zijn we bezig om het groene monster in de andere hoek van de achtertuin te bedwingen. Deze struikenpartij is ter hoogte van het dak gegroeid en belemmert ons panorama-uitzicht vanuit de woonkamer. Het snoeien levert mooi wat brandhout op.

Vervolgens staan de bomen in de voortuin op het programma. Die moeten we echt gaan knotten voordat we er professionele hulp bij moeten halen. Ook hangen sommige takken vervaarlijk in de elektriciteits- en telefoonkabels voor ons huis. Er is dus maar een devies: snoeien!

søndag 7. juli 2013

Verhuisd!

Na een aantal weken blogstilte kan ik eindelijk verhalen van onze geslaagde verhuizing. Op vrijdag 21 juni (de langste dag van het jaar) hadden Marco en ik allebei "velferdspermisjon" (buitengewoon verlof) gekregen van ons werk. We hebben die dag alles wat nog in het oude huis stond verhuisd naar de Kåsene, behalve de grootste en zwaarste meubelen, zoals de zitbanken en de eettafel. 's Avonds sleutelden we om 23.00 uur ons bed in elkaar en konden we voor het eerst slapen in ons nieuwe huis.

De volgende dag kregen we hulp van John, Robert, Willeke en Lambertus bij het verhuizen van de laatste meubels. Marco had een Toyota HiAce minibus geregeld, en met vier keer heen en weer rijden was alles over. Dankzij de vele handen (nogmaals bedankt lieve mensen!), was de klus zelfs nog sneller geklaard dan gepland.

's Avonds konden Marco en ik voor het eten aanschuiven bij Ellis en John. Dat was zeer attent van ze, want onze keukeninventaris zat nog in dozen opgestapeld. Wat ontzettend leuk om gewoon lopend naar ze toe te kunnen. Dat was een heel nieuwe gewaarwording voor ons, de auto kon blijven staan, een enorm voordeel van het wonen in het dorp! We konden meteen de buurt en de wandelpaadjes verkennen, en... alletwee met een glaasje wijn op terug naar huis!

Afgelopen zaterdag hebben we het oude huis schoongemaakt, de meterstand opgenomen en de sleutels ingeleverd bij de huisbaas. Voor de laatste maal trokken we de deur achter ons dicht aan de Hjelsethvegen. Nu konden we ons helemaal wijden aan ons nieuwe huis.

We zijn bezig om alle dozen uit te pakken en de spullen een plek te geven. Alleen voor het noodzakelijke (lampen bijvoorbeeld of de tv-antenne) maken we aanpassingen. Pas als we hier een tijdje wonen, gaan we klussen en veranderingen aanbrengen. We willen eerst vertrouwd raken met het huis: de geluiden, de geuren, de ruimtes, de materialen, de lichtinval, en alles wat groeit en bloeit in de tuin. We zijn reuze blij met ons eigen huis. Dit is voor ons het tastbare bewijs dat we iets aan het opbouwen zijn. Een belangrijke stap vooruit in ons leven in Noorwegen!