torsdag 28. februar 2013

Arne Jacobsen stoel

Een voordeel van het thuis zijn is dat ik veel meer tijd kan besteden aan poetsen. Met allebei een intensieve, full time baan bleef het bij noodzakelijk onderhoud en eens in de zoveel tijd een grote beurt. Nu kan ik op mijn gemakje alles regelmatig nalopen. Het huis heeft er nog nooit zo schoon en opgeruimd uit gezien. Ook kom ik toe aan de speciale klussen, zoals het onderhoud van onze lederen meubels. We hebben een aantal bijzondere (lederen) meubels in huis en over het verhaal van een daarvan wil ik graag op dit blog schrijven.

Begin jaren 2000 werkte ik als beleidsmedewerker cultuur bij de Provincie Zeeland. Na verloop van tijd werden de directiekamers en ontvangstruimtes heringericht en moest het oude meubilair weg. Sommige meubels werden ter veiling aangeboden aan het personeel (dat kon in die tijd nog). Daar waren drie lederen fauteuilles bij. Ik had meteen in de gaten dat het om designstoelen ging, al wist ik niet precies wat. Ook mijn collega Peter viel op de fraai vormgegeven stoelen. We besloten gezamenlijk een bod op alledrie de stoelen te doen. Als we de veiling zouden winnen, dan zou Peter twee stoelen krijgen en ik een stoel. Ik weet niet meer precies hoeveel we hadden ingezet, misschien iets van fl 100,- (gulden!) per stoel. Peter kreeg echter in de smiezen dat er meerderen waren die op de stoelen gingen bieden, en hij heeft het bedrag verhoogd naar fl 250,- per stoel, zonder dat ik het wist. Het bleek dat we de hoogste bieders waren!

Ik was er eerst nog  kribbig over dat hij ons bod zonder mijn medeweten had verhoogd, want het bleek dat er niet meer dan fl 15,- door de anderen was geboden. Ondertussen had Peter wat speurwerk verricht. Het bleken originele Arne Jacobsen stoelen te zijn! Het is de "3300" die Arne Jacobsen in 1956 heeft ontworpen voor het SAS hotel in Kopenhagen. Naast de stoel bestaat er ook een twee- en driezitbank in dezelfde serie. De 3300-serie wordt gekenmerkt door zijn koele en formele lijnen. Dit in contrast met de organische vormen van de fauteilles de Zwaan en het Ei, die Jacobsen ook voor het SAS hotel ontwierp. Jacobsen's ontwerpen zijn wereldberoemd geworden en ze worden nog steeds geproduceerd door de firma Fritz Hansen. We spraken af dat ik zou bellen als een belangstellende klant en naar de prijs van een stoel zou vragen. "Nou mevrouw, dat is dan exclusief BTW fl 3.500,-". We stonden perplex.

Zoals afgesproken nam Peter twee stoelen naar huis en ik een. De vulling van de zitting was aan het verpulveren. Iedere keer als er iemand in de stoel ging zitten, dwarrelden er kleine kruimeltjes zitting op de grond. Jaren later heb ik de stoel naar een restaurateur in Amsterdam gebracht. Die heeft de vulling vernieuwd en het leer strak getrokken. Toen ik 'm weer op kwam halen, vroeg de man of ik wel wist dat het om een hele speciale stoel ging. Blijkbaar snapte hij niet hoe een jonge dame als ik zo'n stoel in haar bezit kon hebben.

Vandaag de dag is de nieuwprijs van een originele 3300-stoel opgeklommen tot maar liefst € 5.675,-! Maar weinigen die bij ons op bezoek komen, hebben in de gaten dat het een echte designklassieker is. Geeft niets, als wij het maar weten. Mijn stoel is duidelijk niet nieuw meer, maar ik koester 'm des te meer en wrijf 'm liefdevol in met ledercrème.

Meer info:

tirsdag 26. februar 2013

Zonlicht

Ook al is het nog hartje winter, en komen er 's nachts nog temperaturen voor van - 10 graden Celsius, is het onmiskenbaar: de zon wint elke dag meer terrein. De zon staat al om 08.00 uur boven de bergen en we hebben tot in de middag zonlicht in huis. Daar word ik toch een partij vrolijk van! Als ik in de zonovergoten woonkamer door de ramen kijk, ben ik soms verbaasd als ik zie dat alles buiten nog wit is. Je zou haast denken dat het lente is! Sowieso voel ik me de laatste paar maanden een stuk lichter en zie ik de toekomst, hoe onzeker deze er voor mij uitziet qua werk en inkomen, positief tegemoet.

Sinds het emigratieproject bij de gemeente Nome afgelopen is, is er een enorme last van me afgevallen. Ik voel me 10 kilo lichter! Het waren niet alleen de zorgen om de families die ik begeleidde, maar vooral het onbegrip en het gebrek aan medewerking van mijn werkgever. Die snapte maar niet dat emigranten een huis en inkomen nodig hebben. Nu zit ik voor het eerst van mijn leven thuis zonder baan. Dat heeft zo zijn voordelen: ik ervaar hoe de wereld er eigenlijk uit ziet overdag, zonder kunstlicht in een kantoor. Het is licht!

NB. Voor ons trouwen hebben we bloembollen gekregen van mijn tante en oom. Door perikelen met de Noorse douane kwamen deze pas in oktober aan. Er lag toen al een dik pak sneeuw zodat we ze niet meer in de tuin konden planten. We hebben ze daarom in potten gezet, en nu komen ze prachtig uit. Het is net een klein voorjaarstuintje in onze woonkamer!

mandag 25. februar 2013

Een eigen huis

We hebben een huis gekocht! Het gaat om de Kåsene 15 in het centrum van Ulefoss. Het is een huis met bouwjaar 1980 en aanbouw uit 2004. Het woonoppervlak beslaat 174 m2 (inclusief garages en opslagruimtes is het 246 m2) en de kavel is 825 m2. We wilden graag een huis uit de jaren '70 of '80 van de vorige eeuw. Deze huizen zijn gebouwd als rechthoekige "blokkendozen". Ze zien er weliswaar van buiten niet zo romantisch uit, maar ze zijn zeer praktisch doordat elke vierkante centimeter optimaal benut kan worden. Bovendien zijn deze huizen gebouwd in een periode waarin er goede bouwmaterialen werden gebruikt en en ze kunnen eenvoudig nageïsoleerd worden. Qua huis hebben we dus precies wat we willen.

Ons huis bestaat op de begane grond uit: een entree, keuken, slaapkamer, badkamer, trap naar beneden en een grote ruimte met plaats voor eethoek, kantoor/computerruimte en woonkamer. Voor het huis (aan de zonkant) en langs een zijkant en de gehele achterkant van het huis loopt een veranda. De sokkel (kelderetage) bestaat uit een dubbele garage, enkele klusruimtes, een "kelderwoonkamer", gang, wasruimte, badkamer, twee slaapkamers en opbergruimte. De kavel waarop het huis staat, loopt af aan de achterkant, waardoor de sokkel aan de achterkant boven de grond uitsteekt. Het principe is een beetje vergelijkbaar met de manier waarop in Nederland huizen aan de dijken zijn gebouwd. In het huis hebben we alle ruimte om te leven zoals we graag willen. De motor en de auto's kunnen gestald worden in de garage. Marco heeft ruimte voor zijn gereedschap en om te klussen. Ik heb plaats om te handwerken en om in de toekomst eventueel cursussen te geven. Er is ruimte voor logees, voor een sportkamer en voor het opbergen van onze buitensportspullen (motorspullen, kampeerspullen, kajakkspullen, enzovoorts).

Na vier en een half jaar huren waren we echt toe aan een eigen huis: een huis wat we helemaal kunnen maken zoals we willen en waar we niet afhankelijk zijn van een huurbaas. Vorig jaar herfst hadden we te horen gekregen dat we tot uiterlijk 1 oktober 2013 in ons huidige huurhuis konden blijven wonen. Hoewel we een dergelijke deadline niet leuk vonden, paste het wel in ons streven om een eigen huis te kopen. Twee weken geleden echter vertelde onze huisbaas dat hij de huur al per 1 juli wilde opzeggen. Dat was enorm schrikken. We wilden eigenlijk de maanden april en mei afwachten (dit zijn de maanden waarin er relatief veel woningen te koop komen) om dan uiterlijk eind mei een knoop door te hakken. Nu moesten we het doen met het handjevol woningen dat al de hele winter te koop had gestaan. Een ander huurhuis zoeken was voor ons geen optie. Het is sowieso een crime om een huurhuis te vinden hier, laat staan een passend huurhuis, en bovendien waren we echt toe aan een eigen huis.

Het enige huis wat aan onze woonwensen voldeed, was het huis aan de Kåsene. Nadeel was alleen dat de ligging niet is wat we in eerste instantie wilden. We wilden eigenlijk een huis in het buitengebied, zonder directe buren, en het liefst met een grote kavel om eventueel in de toekomst een groententuin aan te leggen. Echter, na jarenlang de woningmarkt in de gaten te hebben gehouden, weten we dat dergelijke huizen vrijwel niet te koop komen. Als er huizen vrijkomen in het buitengebied, dan zijn het huizen die we niet willen of ze liggen zo afgelegen dat de pendelafstand woon-werkverkeer te groot wordt. Bovendien hebben we in ons huidige huurhuis ondervonden dat het wonen in het buitengebied ten koste kan gaan van praktisch wooncomfort, zoals onstabiel internet en veronreinigd drinkwater. Op de Kåsene zitten we echter midden in een woonwijk in het centrum van het dorp...

Toch mogen we niet klagen. Het is een woonwijk met vrijstaande huizen. Ons huis staat hoog, waardoor we over de andere huizen heenkijken en uitzicht hebben op het Norsjø. Bovendien zijn we ons er de laatste tijd bewust van geworden dat het ook wel belangrijk kan zijn voor onze sociale contacten om niet helemaal in de middle of nowhere te wonen. Marco en ik leven vrij teruggetrokken: we hebben onze hobby's thuis en trekken er vaak samen op uit de natuur in. Als we een eind van het centrum af zouden wonen, zou het minder goed mogelijk zijn om mensen op bezoek te krijgen of om zelf ergens op bezoek te gaan, zeker in de wintertijd met sneeuw en ijs op de wegen en donkerte.

We zullen echter geen hertjes, elanden en dassen in onze tuin op de Kåsene tegenkomen. Tegen beter weten in hopen we maar dat we weinig geluidsoverlast van de buren zullen hebben. Maar goed, we gaan het huis fijn maken zoals wij willen. Van binnen is het huis tamelijk verouderd, dus we kunnen het alleen maar beter verkoopbaar maken. Misschien bevalt het en blijven we er vele jaren wonen. Misschien bevalt het niet, maar dan kunnen we ten minste binnenshuis comfortabel wonen en pas verhuizen totdat we echt iets beters hebben gevonden.

Medio mei kunnen we het koopcontract tekenen en vanaf 1 juni kunnen we in het huis. We hebben dan nog tot 1 juli de tijd om te verhuizen, dat moet lukken. We kijken er heel erg naar uit!


mandag 18. februar 2013

Geslaagd!

Na bijna vijf weken wachten heb ik eindelijk bericht gekregen: ik ben geslaagd voor mijn Noors! Het gaat om de "Test i norsk - høyere nivå" die ook wel bekend staat als de Bergenstest. De test is ontwikkeld door de universiteit van Bergen en de Noorse volksuniversiteit. Er zijn slechts drie uitkomsten mogelijk: niet geslaagd, geslaagd en goed geslaagd.

Voor het schriftelijke examen heb ik als eindresultaat "geslaagd", met "geslaagd" voor de onderdelen referaat, grammatica en opstel, en "goed geslaagd" voor de onderdelen leesvaardigheid en luistervaardigheid. Voor het mondelinge examen ben ik "goed geslaagd". De score "geslaagd" komt overeen met het niveau B2 (onafhankelijke gebruiker) van het Europese referentiekader voor vreemde talen en de score "goed geslaagd" is vergelijkbaar met het niveau C1 (vaardige gebruiker).

De Bergenstest wordt wel gezien als de ultieme taaltest voor buitenlanders in Noorwegen. Het slagen voor de test is een voorwaarde om te kunnen studeren aan een Noorse hogeschool of universiteit. Ook voor de uitoefening van bepaalde beroepen (vooral in de gezondheidszorg) stellen werkgevers het halen van de Bergenstest als eis.

Voor de test heb ik me voorbereid door de grammatica te herhalen, veel Noors te lezen en door de verschillende testonderdelen goed te oefenen. De test wordt slechts drie keer per jaar gehouden en het examengeld bedraagt ruim € 350,-. Reden te meer dus, om er goed voorbereid naar toe te gaan. Het examen wordt slechts op acht plaatsen in Noorwegen gehouden. Gelukkig voor mij is er een examenlocatie in Sandefjord, op 1,5 uur rijden van onze woonplaats. Hierdoor was het niet nodig om een hotelovernachting te regelen. Het examen kostte twee dagen: het schriftelijke examen duurt alles bij elkaar zes uur, en twee weken later viel mijn mondelinge examen van een kwartier midden op de dag.

Tot slot was het wachten op de resultaten. Het kan tot zes weken duren voor de uitslag bekend wordt. Dat het beoordelen van die examens zo lang kan duren! Zelfs van het mondelinge examen krijg je niet meteen de uitslag mee. Gelukkig ben ik geslaagd en hoef ik de test niet over te doen.