fredag 27. desember 2013

Glas-in-lood raampjes

Een tijdje geleden hebben we een paar mooie glas-in-lood raampjes cadeau gekregen van Marco's familie uit Duitsland. Marco's tante Fransien, de zus van Anny, was getrouwd met een Duitse man. Ze woonden met hun zeven kinderen in een reusachtig huis in het stadje Rösrath. Rösrath ligt in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen en grenst aan de stadsregio Keulen.

Marco is in zijn jeugd meerdere keren op de fiets vanuit Wijchen bij zijn tante op bezoek geweest, een tocht van 190 kilometer! Jaren later was Rösrath een populaire stopplaats voor Marco en zijn motorvrienden op weg naar de bergpassen in Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Van Fransien kregen ze een stevig ontbijt voorgeschoteld voordat ze de Autobahn opreden.

In 2007 is Marco's tante helaas overleden. Alle kinderen waren toen al uit huis. Omdat het huis veel te groot was voor haar man, werd het verkocht. In het huis hingen een aantal glas-in-lood raampjes. Als huwelijkscadeau kregen Marco en ik twee raampjes cadeau. We hebben ze een mooi plekje gegeven in onze woonkamer. De raampjes hebben heldere kleuren en sierlijke lijnen. Ze zijn puntgaaf en mooi afgewerkt, maar vooral de herinnering en het verhaal er achter maken ze voor ons extra bijzonder.

onsdag 25. desember 2013

Het Noorse kerstdiner

Van oudsher was Kerstmis in Noorwegen een midwinterfeest: een feest dat de overgang van de donkere tijd naar het licht markeerde. De dagen voor kerst zijn de kortste dagen van het jaar. In Nederland worden ze wel "de donkere dagen voor kerst" genoemd. Kerstmis vas de viering van de oogst, de vruchtbaarheid en geboorte en dood.

In de tiende eeuw besloot de Noorse koning dat het heidense feest verschoven moest worden naar 25 december, ter ere van de geboorte van Christus. Zo werd het heidense feest gekerstend. Tegenwoordig is Kerstmis het populairste feest van het jaar in Noorwegen.

In vroeger tijden waren de voorbereidingen voor kerst zeer uitgebreid. Noorwegen was een boerensamenleving. Op de gård (boerderij) woonden niet alleen de boer en zijn hele familie, maar ook meiden en knechten. De boerderij bestond uit een samenstel van gebouwen, zoals woonhuis, stal, hooizolder, vooorraadkamer, bakhuis, houtopslag, wagenschuur, smidse, houtzagerij en aardappelschuur.

In het boerenbedrijf leefden en werkten de mensen samen. De meeste boerderijen lagen tamelijk geïsoleerd van elkaar mede door de strenge Noorse winters en het landschap (denk aan bergen, meren en rivieren). Alles, van het maken van kaarsen tot de slacht, werd thuis gedaan. De huishouding was gebaseerd op zelfvoorziening.

Het kerstmenu varieerde van streek tot streek. In vroeger tijden was het eten afhankelijk van wat er ter plekke voorradig was en van de producten die de natuur bood. In de kustgebieden en in Noord-Noorwegen bestaat het traditionele kerstdiner daarom uit lutefisk (geloogde en gedroogde witvis). In Oost-Noorwegen wordt varkensvlees in de vorm van medisterkaker (hamburgers gemaakt van varkensvlees), ribbetjes en varkensworstjes geserveerd. In het westen van Noorwegen worden veel schapen gehouden en dus staan daar pinekjøtt (gerookte gebakken schapenribben) en schapenworstjes op het menu.

Naast vlees of vis bestaat het kerstmenu uit gekookte aardappels, rode kool, gezoete witte kool, spruitjes, jus en vossenbessenjam. De desserts variëren van multekrem (veenbes vermengd met slagroom), caramelpudding, riskrem (rijst vermengd met slagroom) en rømmegrøtt (zure roompap) met boter, suiker en kaneel.

De traditionele kerstmenu's zijn vandaag de dag nog steeds heel populair in Noorwegen. Restaurants over het hele land serveren in de weken voor kerst het julemat (kersteten). In de supermarkten zijn alle ingrediënten verkrijgbaar om zelf het traditionele kerstdiner te maken.

Het geheim van het Noorse kerstdiner kan in mijn ogen als volgt verklaard worden:
* Vrijwel iedereen vindt het lekker: het is vet en zout, net als fast food, al neemt het maken van het traditionele Noorse kersteten heel wat meer tijd in beslag.
* Het is voorspelbaar: iedereen kent het en iedereen weet dan ook precies wat hij of zij kan verwachten.
* Het wordt alleen in de kerstperiode geserveerd: je kunt het dus niet heel het jaar door krijgen.
* Het is niet duur en exclusief: het is voor iedereen goed betaalbaar en overal verkrijgbaar.

Het traditionele Noorse kerstdiner is geen culinair hoogstandje, maar daar staat tegenover dat het heel democratisch en sociaal is. Iedereen kan meedoen aan het kerstdiner!

tirsdag 24. desember 2013

SolidWorks Professional

Hoera, Marco is geslaagd voor het examen SolidWorks Professional - Mechanical Design! SolidWorks is een technisch 3D tekenprogramma. Het is een van de meest gebruikte 3D-tekenprogramma's in Noorwegen. Al eerder dit jaar was Marco geslaagd voor het "associate" examen. Sinds gisteren mag hij zich "certificied professional" noemen. Het examen test zowel op kunde als vaardigheid in het gebruik van het programma. Het examen vindt geheel online plaats, dus Marco kon het gewoon op zijn werkplek uitvoeren en hij kreeg de uitslag meteen erna doorgemaild.

In Noorwegen zijn er 157 mensen geregistreerd die SolidWorks Professional zijn. In Nederland, waar SolidWorks meer concurrentie heeft van andere 3D-tekenprogramma's, zijn er 370 geregistreerden op dit moment. Marco heeft het examen vrijwillig en uit eigen beweging gedaan. Technisch 3D tekenen is zowel zijn werk als zijn hobby, dus het voelde voor hem niet als een belasting om het examen te doen. Het is fijn om bevestigd te krijgen dat hij goed is in wat hij zo graag doet. Bovendien weet je nooit of zo'n papiertje nog eens van pas komt.

mandag 23. desember 2013

Kerstvakantie

Jippie, we hebben kerstvakantie! We hebben maanden uitgekeken naar deze vrije dagen. Omdat ik geen recht heb op betaald verlof heb ik heel wat overuren gedraaid om vrije dagen bij elkaar te sparen. Een aantal weken geleden kregen we allebei griep, maar toch hebben we stug doorgewerkt. Ik heb ook nog intern gesolliciteerd waarbij er uiteraard sollicitatiebrieven geschreven moest worden en ik op sollicitatiegesprek moest komen. Natuurlijk net toen ik heel beroerd was. Asperines hielden me op de been. Al dat geploeterd heeft tot resultaat dat we nu mooi vrij zijn en ik een verlenging van mijn tijdelijke aanstelling heb gekregen. Bovendien zijn we flink verwend met etentjes en cadeautjes.

Eerst was er het julebord (kerstetentje) van mijn werk. Bij de NAV hoeven medewerkers niet zelf te betalen voor hun kerstetentje, in tegenstelling tot andere werkgevers van de Noorse overheid. Dat gaf een goed gevoel. Het feest vond plaats in het clubhuis van een sportvereniging in Skien. Na een heerlijk buffet werden de tafels opzij geschoven en kon er lekker geswingd worden. DJ Bjørn was in de zeventig, maar hij kreeg alle voetjes van de vloer met golden oldies van de eighties.

De week erop hadden we het kerstetentje van Marco's werkgever. Dat vond plaats in het luxe Farris Bad (spa hotel) in Larvik. Tijdens een dinershow kregen we heerlijke gerechten geserveerd en werden we vermaakt met sketches en muziekoptredens van Sigrid Bonde Tusvik (een bekende Noorse comédienne). Na afloop (het was toen al 23.30 uur) was ook daar gelegenheid tot dansen, maar de muziek stond zo knetterhard dat we naar onze hotelkamer zijn gegaan. De dag erop waren we ziek. Kwam het door de airconditioning van het hotel, of omdat er griep heerste of omdat we tijdelijk verminderde weerstand hadden door het werken en feesten. Waarschijnlijk was het een combinatie van dat alles.

De week daarna had ik weer een etentje, nu met de collega's van het Velferdsteam van NAV Skien. Het potje met middelen voor gezellige uitjes moest op voor het eind van het jaar. Er werd een restaurant gereserveerd en iedereen mocht voor kr 400,- (circa € 50,-) eten en drinken wat hij of zij wilde. Bij Marco werd op de laatste werkdag voor de kerst een luxe lunch met allerlei Noorse lekkernijen geserveerd.

Of dat niet genoeg was, werden we verrast door cadeau's. Van mijn werkgever kregen we een mooie wollen plaid. De deken ruikt heerlijk naar schaap. Van Marco's werkgever kregen we een jute zak propvol lekkernijen: worsten, biologische vruchtendrankjes, een fles wijn, een kransekake (amandeltaart) en chocolaatjes. Dachten we dat het echt niet gekker kon, kregen we een pakje van mijn moeder. Ze heeft ons heel erg verwend dit jaar met mooie cadeau's. Reuze bedankt, mam! We zijn er heel blij mee.

In onze postbus vinden we elke dag kerstkaarten met de beste wensen, uit binnen- en buitenland. Vandaag werd er een zelfgebakken kerstbrood bij ons aan de deur afgeleverd. Imelie en Huub, wat zijn jullie toch lieve schatten!

Hoe anders is onze situatie nu vergeleken met dezelfde tijd precies een jaar geleden. Wat fijn om het vooruitzicht te hebben om het nieuwe jaar in te kunnen gaan met een baan. Wat fijn dat we nu een eigen huis hebben waar we kunnen blijven wonen zolang we willen. Wat een geluk en wat een rijkdom!

lørdag 30. november 2013

Cowboymaaltijd

Vrijdagavond is het eind van de werkweek en het begin van het weekend. We komen moe en hongerig van het werk. We willen iets dat snel klaar is, dat goed smaakt, voedzaam is en een verzadigd gevoel kan geven. Een favouriet is deze cowboymaaltijd, genoemd naar de westernfilms uit onze jeugd waarbij de cowboy's 's avonds bij het kampvuur een blikje bonen open trokken. Maar misschien zou je er ook een variant in kunnen zien op een Engelse ontbijt.

- 2 blikjes biologische witte bonen i tomatensaus
- 4 - 5 biologische tomaten
- 250 gr biologische champignons
- circa 400 gr biologische aardappelen
- circa 200 gr biologische bacon of een paar biologische baconworstjes

Was en schil de aardappelen en kook ze gaar. Maak de champignons schoon en snijd ze in kwartjes. Verhit een paar eetlepels zonnebloemolie in een hapjespan en bak de champignons. Haal de champignons uit de pan en leg ze op een bord. Verwijder het zwoerd van de bacon en snijd het in stukjes, of snijd de baconworstjes in partjes. Bak de bacon in de hapjespan. Haal de bacon uit de pan en leg het bij de champignons. Was de tomaten en snijd ze in stukjes. Bak de tomaten in de hapjespan. Voeg de inhoud van de blikjes witte bonen in tomatensaus toe en verwarm de saus. Voeg de champignons en de bacon toe en warm mee. Schep een portie aardappelen op een bord en verdeel er een royale hoeveelheid saus over heen. Eet smakelijk!

tirsdag 26. november 2013

Voortgang houtkachel

Medio september verhaalde ik hoe we enthousiast de oude schouw med petroleumkachel en open haard gesloopt hadden.* We hadden duidelijk voor ogen wat we er voor in de plaats wilden hebben en dachten dat we dat wel even in het najaar voor elkaar zouden krijgen. Dan zouden we voordat de echte kou zou komen, warmpjes en gezellig bij de houtkachel kunnen zitten. Het zou echter anders verlopen...

Hoewel we van klussen houden, is het plaatsen van een nieuwe houtkachel niet iets waar we ons zelf aan willen wagen. Het gaat immers om brandveiligheid en een gezond binnenmilieu, en dat laten we graag aan vakmensen over. Bovendien willen we een superstrakke afwerking van de muur voor een mooi eindresultaat, en tot slot hebben we naast onze banen maar beperkte tijd om zelf aan zo'n klus te besteden. Kortom, we willen het werk uitbesteden. Dat blijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan.

We wonen hier op het platteland en het aantal metselbedrijven, die tevens gespecialiseerd zijn in het installeren van kachels, zijn schaars. De bedrijven moeten op "befaring" (bezichtiging) komen om de situatie ter plekke op te nemen. Vooral de offertes hebben veel tijd en moeite gekost. Er gingen weken overheen voordat we ze kregen, en vervolgens was er veel mee mis: er ontbraken belangrijke elementen of het bedrijf had zelf ingevuld hoe het resultaat er uit zou komen te zien. Dit ondanks dat Marco 3D tekeningen had gemaakt. Welke klant komt daar normaal gesproken mee aanzetten? Er is heel wat heen en weer gemaild en gebeld, en telkens was er weer het wachten op een aangepaste offerte. Ook de prijzen zijn niet mis. Voor handwerk moet hier goed betaald worden. We hebben behoorlijk getwijfeld of we een dergelijke investering zullen doen. Toen we bijna de hoop hadden opgegeven, hebben we bij een bedrijf een eindbod neergelegd met een aantal laatste voorwaarden. Na anderhalve week wachten kregen we het verlossende antwoord: ze zijn accoord!

De klus wordt nu ingepland. Het is de vraag of de houtkachel voor het nieuwe jaar gereed zal zijn. Dat geeft niet, we hebben er ons gaande weg op ingesteld om de kerstdagen met de "warmepumpe" (warmtewisselaar) en "panelovner" (elektrische wandkacheltjes) door te brengen. Met het weer hebben we ongekende mazzel. Zo'n lange herfst met plustemperaturen hebben we niet eerder meegemaakt. Zelfs nu het vriest blijven de temperaturen nog heel beschaafd met nachttemperaturen van maximaal -7 graden Celsius. Ondertussen blijft onze voorraad brandhout geduldig liggen, en wordt de kwaliteit alleen maar beter. We worden helemaal warm bij de gedachte om te kunnen stoken.

* Zie ons blog Sloopwerk.

søndag 27. oktober 2013

Gordijnenatelier

De woonkamer is de komende maanden een gordijnenatelier. Vanaf hier zal ik vrijwel alle ramen in ons huis, en dat zijn er nogal wat, van gordijnen voorzien. In de woonkamer alleen al gaat het om 12 ramen en een schuifpui met twee glazen deuren!

We hebben lang zitten wikken en wegen over raambekleding. In de woonkamer hebben we over de gehele breedte een spectaculair uitzicht over het meer en de omringende bergen. Dat wilden we niet verstoren door gordijnen. Doordat ons huis hoger ligt dan de huizen van de buren, hebben we geen inkijk, dus ook daarvoor hoefden we geen gordijnen op te hangen. Toch werd ons interieur wel erg minimalistisch zonder gordijnen en we misten ook het isolerende effect van raambekleding. Uiteindelijk hebben we daarom toch besloten om gordijnen op te hangen.

Bij IKEA hebben we ruim 60 meter stof gekocht: Stockholm wit. Het is dezelfde stof als de gordijnen die ik voor ons vorige huis had gemaakt. We vonden de crèmekleurige stof met het zwarte patroon van bladeren en takken ook voor ons nieuwe huis een goede keus. De gordijnen komen te hangen aan gordijnroedes van geborsteld staal van het Zweedse merk Kirsch met bijbehorende gordijnringen.

De gordijnen die ik had gemaakt voor ons vorige huis konden we mooi gebruiken voor de kelderetage. Deze heb ik de afgelopen weken gewassen en gestreken. Zo waren ze weer lekker fris. Een aantal ervan moest ik op maat maken. Daarbij heb ik stom genoeg een keer verkeerd geknipt. Gelukkig kon ik de zaak herstellen met een aangeknipte zoom. Dat koste wel wat extra tijd, maar het is picobello in orde gekomen.

Nu ben ik met de gordijnen voor de bovenetage bezig. Ik ben begonnen met de langste gordijnen (dat zijn die voor de schuifpui) en een gordijnhelft is af. Nog 17 helften en een rolgordijn te gaan!

søndag 20. oktober 2013

Buitenkraan

Het is niet het meest sexy blog-onderwerp, maar wel heel actueel nu we deze week de eerste nachtvorst hebben gehad en vandaag de eerste sneeuw. Het gaat om de nieuwe buitenkraan die Marco enige tijd geleden geïnstaleerd heeft. De oude kraan was aan vervanging toe en Marco wilde het meteen goed aanpakken door binnenshuis een aftapkraantje op de waterleiding te montoren.

We vonden het al vreemd dat er geen aftapkraantje was. Nu wisten we meteen waarom er een stuk schuimfolie in de conifeer hing die naast de muur met de kraan staat. Het schuimfolie werd door de vorige eigenaren om de kraan gewikkeld om bevriezing te voorkomen. Wij wilden het degelijker aanpakken.

Marco heeft alle bouwmarkten afgelopen, maar nergens was een aftapkraantje te bekennen. Na enige aarzelingen is hij toch maar aan de slag gegaan met het Noorse alternatief. Dat was wel een stuk duurder, en meer werk om te monteren, maar bij nader inzien heel ingenieus en praktisch.

Een Noorse buitenkraan bestaat uit een kraandeel en een leidingdeel. Het leidingdeel gaat in zijn geheel door de buitenmuur en wordt binnen aan de waterleiding verbonden. Draai je de kraan dicht, dan loopt het leidingdeel leeg. De kraan blijft dan eventjes doorlopen en nadruppelen. Vervolgens heb je er geen omkijken meer naar, of het nu vriest of niet, want er staat geen water meer in.

Het aftappen van de buitenkraan is bij deze verleden tijd voor ons geworden, een herinnering aan de Nederlandse winter. Onze kraan is altijd winterklaar.


torsdag 10. oktober 2013

Zelfgemaakte schragen

Marco heeft schragen gemaakt van restjes hout die in de garage lagen. Het bijzondere van deze schragen is dat ze opklapbaar zijn en toch naar alle kanten schuin naar buiten lopen voor extra stabiliteit.

Het idee is afkomstig van Woodshopdude en wordt omschreven als "The best darn sawhorse design ever". Alle klussers: knock yourselv out!



fredag 4. oktober 2013

Vrijdagavonddrankje

Iedere vrijdagavond, na een lange en inspannende werkweek, zakken we lekker onderuit op de bank om onder het genot van een drankje naar een goede Engelse detective te kijken. Marco neemt een glas whiskey uit zijn verzameling single malt's. Zelf geef ik liever de voorkeur aan iets minder sterks, zoals een glaasje port.

Toen de flessen zelfgeïmporteerde port uit Nederland op waren, moesten we naar een vervanging zoeken. Dezelfde flessen port bij de Vinmonopolet (staatsdrankenwinkel) kopen, tegen een meervoud van de Nederlandse prijs vonden we geen optie. In het likeurschap viel ons oog op de fraai vormgegeven flessen van Lapponia.

Lakka is een gele, amberkleurige likeur (21%) met de smaak van veenbraam (het Finse woord voor veenbraam is lakka). De zachte, natuurgetrouwe smaak wordt bereikt door veenbramen maandenlang te laten trekken in alcohol. Het smaakt ontzettend goed, het is een echte aanrader. Wat heerlijk om het weekend in te kunnen luiden met de smaak van de Scandinavische natuur!

Skål!

NB 1. Er zijn ook twee andere varianten verkrijgbaar: bosbessen (Mustikka) en vossebessen (Puolukka).
NB 2. Lakka is o.a. verkrijgbaar bij de tax freewinkels van de Color Line-boten van en naar Noorwegen, Zweden en Denemarken.

søndag 15. september 2013

Sloopwerk

Gisteren hebben we de kachel in de woonkamer gesloopt. Het was een flinke klus, maar we hebben het voor elkaar gekregen. De kachel was een combinatie van open haard en petroleumkachel die met de verbinding naar de schoorsteen aan elkaar gekoppeld waren. We wilden geen gebruik maken van deze kachels. Een open haard is weliswaar sfeervol, maar ongezond voor het binnenmilieu en niet efficiënt. De meeste warmte vliegt weg door de schoorsteen. De petroleumkachel in de woonkamer was aan vervanging toe en ook petroleumkachels ("parafinovner") zijn erg slecht voor het milieu. Daarom wilden we niet in een nieuwe investeren.

Vorig weekend hadden we al de petroleumkachel in de gang beneden weggehaald. Daardoor konden we ook meters met koperen leidingen weghalen waar normaal gesproken de petroleum door stroomde. De petroleum kwam uit een tank die in de tuin ligt. Dat wordt nog een leuk klusje voor volgend jaar om die tank uit te graven. Omdat het allemaal zo voorspoedig verliep, besloten we meteen het kastje met de pomp in de hal bij de voordeur weg te halen.

We hadden er echter geen rekening mee gehouden dat het kastje zelf nog liters petroleum bevatte. In allerijl moesten we opvangmogelijkheden bij elkaar zoeken: emmers, lege flessen en zelfs een leeg mosterpotje werd met het smerige spul gevuld. Het was een kleine milieuramp. De laatste liters hebben we maar in de tank laten lopen. Ongelofelijk dat het licht ontvlambare goedje in een simpel kastje aan slechts twee schroeven hing en dat er door het hele huis leidingen met petroleum liepen. Daar zijn we nu gelukkig van af!

Dit weekend was, zoals ik al schreef, de open haard en de daaraan gekoppelde petroleumkachel aan de beurt. We hadden de tip gekregen om van boven naar beneden te werken. De bakstenen moesten losgehakt worden. Vervolgens kon de open haard deel voor deel ontmanteld worden. Marco bikte de stenen en schroefde de ijzeren kachelonderdelen los. Ik vulde vuilniszakken met puin en droeg die naar de garage samen met de kachelonderdelen. We voelden ons net een stel bouwvakkers.

Tussendoor hebben we een paar keer gestofzuigd om te voorkomen dat de hele woonkamer vol met roet en brokstukjes kwam te liggen. Het ging allemaal voorspoedig, maar we zijn er bijna een hele dag mee bezig geweest. Toen we om 16.00 uur klaar waren was niet alleen de kachel gesloopt, maar wij zelf ook! We zagen eruit als een stel zwarte pieten, met roetvegen op ons gezicht. In de garage liggen kilo's oud ijzer en zakken met puin.

Nu kunnen we ons verheugen op de plaatsing van de nieuwe houtkachel. Wat het wordt, verklappen we nog niet, maar we verwachten over enkele weken spectaculaire metamorfosefoto's op het blog te kunnen zetten.

lørdag 7. september 2013

Groentesoep

Groentesoep, lekker en makkelijk, als je het doet volgens de regels van Jules Deelder:

"Dichten is net als koken,
je pleurt maar wat in de pan als je koken kan."

Natuurlijk kun je in de weer om zelf bouillon te maken die uren moet trekken, maar dat is helemaal niet nodig voor een smakelijke groentesoep. Met een biologisch bouillonblokje kun je binnen een half uurtje een lekkere stevige maaltijdsoep op tafel zetten. Dit heb je nodig:

- 1 biologisch bouillonblokje*
- fijngesneden biologische groenten, zoals (restjes) prei, bloemkool, wortel, selderijstengels en knolselderij*
- 250 gr gehakt*
- vermicelli*
- fijngesneden, verse kruiden, zoals bladselderij en peterselie

* Deze ingrediënten zijn doorgaans biologisch verkrijgbaar in onze omgeving. Misschien zijn bij jou in de buurt alle ingrediënten biologisch te koop!

Breng 2 liter water aan de kook met een biologisch bouillonblokje. Ondanks dat een bouillonblokje volgens de verpakking voor slechts een halve liter bouillon geschikt zou zijn, gebruik ik nooit meerdere blokjes. Bouillonblokjes bevatten veel zout en dat komt de smaak van de soep en je gezondheid niet ten goede. Als het water kookt, zet je het vuur laag en doe je er fijngesneden groenten bij. In Nederland zijn zakken voorgesneden soepgroenten verkrijgbaar, maar die groenten zijn niet biologisch. Bovendien verliezen de groenten door de tijd dat ze voorgesneden in de zakjes zitten veel van hun voedingskracht.

Het gehakt kun je zo toevoegen of je kunt er eerst kleine balletjes van draaien, die je in het kokende water laat glijden. Ze koken vanzelf gaar. Je kunt vermicelli toevoegen, maar bij gebrek aan biologische vermicelli breken wij biologische spaghetti in kleine stukjes. In plaats van pasta, kun je ook aardappelblokjes of rijst toevoegen. Tot slot kun je kruiden toevoegen, zoals bladselderij en peterselie. Doe maar in de pan, en maak er iets lekkers van!

lørdag 31. august 2013

Iyengar Yoga in Ulefoss

Velen associëren yoga met iets zweverigs, met gepraat over bewustzijn en ademhaling. Er zijn vele verschillende vormen van yoga, maar de yogavorm waar ik van houd, is Iyengar Yoga. Deze yogavorm is heel fysiek en wordt gekenmerkt door het ontwikkelen van kracht, uithoudingsvermogen en een correcte lichaamshouding. Daarmee krijg je ook meer lenigheid en een diepere ontspanning. Vooral de staande houdingen zijn zeer belangrijk. De effecten daarvan, zoals sterkere benen en een verbeterde lichaamshouding, worden al na korte tijd oefenen merkbaar.

Als student aan de Erasmus Universiteit kon ik begin jaren '90 van de vorige eeuw bijna voor nop meedoen aan de yogalessen van Frans Herwig.* Hoe exclusief dit was ontdekte ik pas jaren later, toen ik elders woonde en een geschikte yogapraktijk zocht. Het bleek een onmogelijke opgave. Als er al een yogapraktijk in de buurt was, dan werd er vaak een andere vorm van yoga gegeven dan Iyengar Yoga. Of het klikte niet met de leraar, of de lessen waren niet te combineren met mijn werktijden, of het bleek enorm duur te zijn. Met uitzondering van een proefles hier en daar heb ik daarom bijna 20 jaar lang niet meer aan yoga gedaan. Toch bleef ik altijd verlangen naar Iyengar Yoga. Totdat...

Iyengar Yoga Telemark werd opgericht. Aan de basis van deze yogapraktijk staat Stefanie, een Zwitserse die in 2012 naar Noorwegen verhuisde en gediplomeerd Iyengar Yogaleraar is. Voor haar lessen in Ulefoss huurt ze een zaaltje bij de landbouwschool, op slechts enkele minuten rijden van ons huis. Het is uniek dat mijn yogavariant in dit kleine plattelandsdorpje in Noorwegen gegeven wordt!

Stefanie is een heel aangename docent. Ze is vakkundig, ze is rustig en kalm, ze is duidelijk in haar instructies en ze heeft een goed gevoel voor humor. De lessen zijn niet goedkoop (in vergelijking met andere "sportactiviteiten"), maar daarvoor krijg ik veel terug: een goede lichaamshouding, meer ontspanning en daardoor een verbeterd algeheel welzijn. Met de Iyengar Yoga-lessen is een wens van mij in vervulling gegaan.

* Frans Herwig heeft nog steeds zijn eigen yogapraktijk in Rotterdam: YogaFrans.

Meer info: Iyengar Yoga Telemark.

søndag 25. august 2013

Huisraad te koop!

Alles mocht weg: potten en pannen, serviesgoed, witgoed...Nee, Marco en ik hebben geen huwelijkse problemen. In tegendeel, we zijn aan het opruimen geslagen van de spullen uit de tijd voordat we samen woonden. Vijf jaar geleden zijn we gaan samenwonen in Noorwegen en daardoor hadden we veel huishoudelijke spullen dubbel, zoals potten en pannen, serviesgoed, glazen en bestek. Bovendien hebben we door onze binnenlandse verhuizingen nogal wat overbodige (tweedehands) spullen verworven, zoals een grote kast, een fornuis en een vaatwasser.

Nu we in ons eigen huis woonden, konden we eindelijk een goede scheiding maken van spullen die we wilden behouden en spullen waar we vanaf wilden. Dat bleek om heel wat te gaan. Allemaal goede spullen, sommige weliswaar verouderd, maar nog in goede staat. Ongelofelijk hoe lang we die spullen bij ons hebben gehad en al die tijd bewaard hebben, zoals een theepotje uit mijn studententijd: 23 jaar oud! Desondanks of juist daarom vonden we het toch wel moeilijk om de spullen weg te moeten doen. Wat een rijkdom om zoveel spullen over te hebben. Wat een verspilling om het weg te doen.

Omdat het allemaal goede spullen waren, wilden we proberen om ze te verkopen, zodat we er wat leuks aan over konden houden. Een aantal kledingstukken en schoenen bracht ik naar een net geopend vintage winkeltje in het dorp. De eigenaresse was dolenthousiast: merkkleding uit het buitenland! Ik kreeg twee kortingsbonnen om wat anders in haar winkel uit te zoeken. Een leuke deal!

Op zaterdag 10 augustus organiseerden we een "garasje salg" (garage verkoop), voor ons bekende Nederlanders in Nome en omgeving. We toverden onze garage om tot winkel: een aantal houten stellingkasten fungeerden als uitstalruimte en langs de wanden kwamen de grotere spullen te staan, zoals het witgoed, het droogrek en schilderijlijsten. Alles mocht tegen een zacht prijsje weg. Voor iedereen stond koffie en thee en zelfgebakken kruidkoek klaar. De verkoop werd een groot succes en was een gezellige happening. Vooral de potten en pannen liepen goed. Ook het witgoed werd verkocht.

De week erop deden mijn vriendin Ellis en ik mee aan de Lunde Slusemarked, een jaarlijkse markt waar iedereen aan deel mag nemen. Voor kr 250 huurden we een standplaats. Van Willeke en Lambertus* mochten we hun partytent lenen, die een perfecte kraam was voor de verkoop van onze spulletjes. Er was zware regen voorspeld, en zowel Ellis en ik vroegen ons de dagen ervoor regelmatig af waar we aan begonnen waren. Het bleek allemaal reuze mee te vallen en af en toe scheen de zon zelfs. Achteraf lazen we in de lokale krant dat er 600 bezoekers waren geweest.

Opvallend was dat er vooral buitenlanders bij onze stand kochten: Engelsen, Duitsers, Polen en Nederlanders. Had dat met onze spullen te maken? Geen flauw idee. Het werden geen topwinsten, maar de kosten van de stand haalden we er ruim uit. We vonden het een prachtig avontuur en hebben ongetwijfeld veel mensen blij gemaakt met onze spulletjes.

In onze garage staan nog steeds een aantal verhuisdozen met overtollige huisraad. Deze spullen gaan we binnenkort naar Fretex (het Noorse Leger des Heils) brengen. Wellicht kunnen die ze verkopen in hun tweedehandswinkel. Dan zijn wij eindelijk, op een mens- en milieuvriendelijke manier, van onze overbodige spullen af. Dat schept ruimte, zowel in ons hoofd als in ons huis.

* Zie het blog: Website voor Skomaker Lambertus.

mandag 19. august 2013

Als de zon

In het jaar voor mijn verhuizing naar Noorwegen nam ik op mijn werk deel aan een interne managementopleiding. Voor veel deelnemers was het een sentimentele zoektocht naar zichzelf. Eentje begon al te snotteren toen ze bij de introductiebijeenkomst haar naam moest noemen. Ik had er niet veel mee, maar heb toch wat positieve ervaringen op gedaan. Een daarvan was een gedicht van Nelson Mandela wat veel indruk op me maakte. Dat iemand die zo heeft geleden, zo sterk is blijven geloven in het goede van de mens.

Een paar maanden geleden werd Nelson Mandela ernstig ziek en er werd voor zijn leven gevreesd. Vreemd genoeg moest ik enkele dagen voordat het nieuws bekend werd heel sterk aan hem denken. Ik heb het gedicht wat mij zo raakte op internet opgezocht. Het blijkt dat het geschreven is door Marianne Williamson. Het heeft de bekendheid gekregen dat het een gedicht van Nelson Mandela zou zijn, omdat hij het in een toespraak heeft verwoord. Dat maakt niet uit, de boodschap blijft hetzelfde en die is ijzersterk.

Als de zon

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn
Onze diepste angst is dat we onmetelijke kracht bezitten.
Het is ons licht, niet onze duisternis die ons angst aanjaagt.
We vragen ons af, wie ben ik om briljant, fantastisch, talentvol, geweldig te zijn?
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Met je kleiner voordoen dan je bent, bewijs je de wereld geen dienst.
Er is niets verheffends aan je kleiner maken,
zodat andere mensen om je heen zich niet onzeker voelen.
We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van God in ons zichtbaar te maken.
Die is niet in enkelen van ons, maar in iedereen.
En als we ons licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen toestemming hetzelfde te doen.
Als we bevrijd zijn van onze eigen angst,
dan bevrijdt onze aanwezigheid automatisch ook anderen.

Som sola

Vår dypeste frykt skyldes ikke at vi ikke strekker til.
Vår dypeste frykt skyldes at vi har ubegrensede evner.
Det er vårt lys og ikke vårt mørke som skremmer oss mest.
Vi spør oss: Hvordan kan jeg være strålende, storartet og begavet, fantastisk?
Men egentlig: Hvordan kan vi unngå å være det?
Vi er Guds barn.
At vi spiller små, gavner ikke verden.
Det er ikke noe åndelig opplyst ved å krympe sammen slik at andre mennesker ikke skal føle seg utrygge rundt en.
Det er meningen at vi alle skal stråle som barn.
Vi er født for å manifistere Guds herlighet som er i oss.
Det er ikke bare i noen av oss; den er i alle.
Når vi lar vårt eget lys skinne,
gir vi ubevisst andre mennesker tillatelse til å gjøre det samme.
Når vi blir frigjort fra vår egen frykt,
vil vårt nærvær automatisk frigjøre andre.

lørdag 17. august 2013

Nazomersalade

De zomer loopt ten einde. Mooie zonnige dagen wisselen af met zwaar bewolkte dagen met regenbuien. De nachttemperatuur is al een keer onder de 10 graden Celsius gezakt. De natuur verkleurt. Opeens zien we lila heide, roestbruine bosbessenplantjes en geel verkleurend blad. 's Ochtends vroeg ligt er een dikke laag dauw op het gras. De zon reikt 's middags niet meer zo hoog aan de hemel. Het licht is scherper en met langere schaduwen.

De maaltijdsalades zijn alleen nog voorbehouden voor de zonnige dagen. Nog even en we beginnen weer met maaltijdsoepen! Voor het zover is, wil ik graag nog onderstaand recept delen. De butterbeans geven het gerecht een lekkere bite en vullen de maag goed. Deze salade is voedzame en stevige kost!

- 250 gr sperziebonen, beetgaar gekookt en in stukjes gesneden
- 75 gr rucolasalade, gewassen
- 250 gr Limabonen of butterbeans uit blik, uitgelekt en afgespoeld*
- 2 rode uien, gepeld en in dunne halve ringen gesneden*
- 4 eieren, hardgekookt en in stukjes gesneden*
- 5 eetlepels olijfolie*
- 1 eetlepel azijn
- 1 eetlepel mosterd

* Deze ingrediënten zijn biologisch te koop in de winkels bij ons in de buurt. Lukt het jou misschien om alle ingrediënten biologisch te verkrijgen?

Doe de sperziebonen, eieren, rode ui en de bonen in een ruime kom en meng goed door elkaar. Hussel er daarna de rucolasalade doorheen. Van de olijfolie, azijn en mosterd een dressing kloppen en deze door de salade scheppen vlak voor het opdienen.

Bon appétit!

søndag 11. august 2013

Oogsttijd

Door de warme en zonnige zomer is het dit jaar een uitstekend bessenjaar. We zijn al een paar weken bezig om zomerfruit te oogsten. In onze tuin staan rode bessen-struiken, waarvan een hele grote die vol hangt met dikke trossen bessen. Al het andere moet wijken voor de bessenpluk, ook het huishouden. Alleen het hoogstnodige wordt gedaan, zoals afwassen en af en toe stofzuigen. De oogsttijd van het zomerfruit is immers maar kort. We moeten nu de kans grijpen. Na de werkdag en het avondeten is het dus plukken geblazen en daarna de besjes schoonmaken en in diepvriesbakjes scheppen.

De bossen puilen uit van de bosbessen. Je wordt er haast dol van, want je weet gewoon niet waar je moet beginnen te plukken. Als je eenmaal begonnen bent, kun je gewoonweg niet meer stoppen. Op onze favouriete plukplekjes hebben we al kilo's bosbessen geoogst. Dat gaat rap met een zogenaamde "bærplukker" (bessenplukker): een bakje met een soort hark aan de voorkant, waarmee je door de struikjes schept. Op die manier ris je de bessen van de takjes, zonder dat de plant schade oploopt. De bessen worden in het bakje opgevangen. Vroeger waren die bessenplukkers zelfgemaakt van hout en ijzerdraad. Tegenwoordig zijn ze van plastic en in winkels te koop.

Over heel Noorwegen zijn Noren op dit moment aan het plukken, hoewel het lang niet meer zoveel wordt gedaan als vroeger. Veel Noren kopen de bessen tegenwoordig kant-en-klaar in de winkel. Dat kost uiteraard meer geld dan zelf plukken. Bovendien zijn deze bessen speciaal gekweekt voor de verkoop en hoogstwaarschijnlijk bespoten, in tegenstelling tot de bessen die in de vrije natuur groeien.

Het plukken van bessen is zelfs in de wet vastgelegd. In Noorwegen (en de andere Scandinavische landen) is "allemansretten" van kracht. Het is het recht dat ieder heeft op het eigendom van een ander. De regels van allemansretten zijn gebaseerd op respect voor de natuur, dat er rekening gehouden moet worden met boeren, grondeigenaren en andere gebruikers, en de zorg voor het milieu. Het betekent onder andere dat je vrij door ongecultiveerd terrein mag lopen, zoals bossen, velden en bergen, en er voor eigen gebruik mag plukken van bloemen, bessen, paddestoelen en wat nog meer zij.

Het plukken van de bessen is naar verhouding snel gedaan, maar het schoonmaken van alle besjes kost beduidend meer tijd. We hebben inmiddels een goede werkwijze gevonden: eerst zeven we de bessen in een grove zeef waardoor veel blaadjes en andere ongerechtigheden verdwijnen. Vervolgens plukken we de overige blaadjes en takjes weg. Daarna gaan de bessen in een ruime bak met water. Handmatig worden eventuele steeltjes verwijderd, waarna de bessen in een vergiet kunnen uitlekken. Het is een arbeidsintensief werkje, maar het levert dan ook een luxe product op.

Inmiddels zit onze vriezer vol. Dit betekent dat al het overige dat we oogsten op een andere manier verwerkt moet worden, bijvoorbeeld door er jam van te maken. Van de winter hebben we een mooie voorraad zacht fruit. Het is een aangename afwisseling op het eentonige winkelaanbod biologisch fruit dat vooral bestaat uit sinaasappels en kiwi's. Dat wordt genieten!

onsdag 31. juli 2013

Werken aan werk

Hoera, vanaf morgen heb ik weer een betaalde baan! Begin dit jaar ben ik voor de eerste keer van mijn leven werkloos geworden. De eerste paar maanden had ik daar weinig problemen mee, hoewel ik er niet trots op was. Mijn vorige baan was zo inspannend geweest dat ik er aan toe was om even uit te rusten en een nieuwe plan op te maken met een werkloosheidsuitkering in de rug.* Overigens heb ik die periode niet stil gezeten, maar de tijd goed benut door de Bergenstest te halen.**

Na een paar maanden begon het te kriebelen. Marco ging elke dag naar zijn werk, terwijl ik thuis achter bleef. Ik merkte dat mijn capaciteiten onbenut bleven en dat ik intellectuele uitdagingen miste. Bovendien begon het aan me te knagen dat ik een uitkering had en geen salaris. De spreekwoordelijke kers op de taart ontbrak. Ook mijn toekomst was onzeker. Ik zou twee jaar recht hebben op de uitkering, maar het is algemeen bekend dat hoe langer je een uitkering hebt, hoe moeilijker het wordt om terug te komen in een betaalde baan. Ik wilde toekomstperspectief, een baan en salaris!

In maart vroeg ik een gesprek aan bij het lokale NAV-kantoor. De NAV is een combinatie van gemeentelijke sociale dienst en UWV in Noorwegen. Elke Noorse gemeente of samenwerkingsverband van gemeenten heeft een dergelijk NAV-kantoor. Gelukkig bleek mijn contactpersoon mijn CV goed in te kunnen schatten. Ze vroeg me of ik geïnteresseerd was om bij de NAV te werken. Ik had bij mijn vorige baan immers veel Nederlanders aan werk geholpen en dat zou ik uiteraard ook met Noren kunnen doen. Dat was eigenlijk precies waar ik het met haar over wilde hebben. Ze stelde voor om een stageplek voor mij te regelen bij het NAV-kantoor in de buurgemeente Bø. Dat aanbod heb ik met beide handen aangegrepen!

De afgelopen vier maanden heb ik stage gelopen bij NAV Bø. Tijdens de stageperiode behield ik mijn werkloosheidsuitkering en kreeg ik een tegemoetkoming voor mijn reiskosten. Over de stage zelf zal ik niet veel schrijven, behalve dat NAV Bø mijn gratis arbeidskracht optimaal heeft uitgebuit. Al na een paar weken werd ik ingepland om dagelijks diensten te draaien in het "veiledningssentrum" (publiekscentrum). Dit betekende een aantal dagen per week het bedienen van mensen aan de balie en de rest van de werkweek het helpen en begeleiden van werkzoekenden in eigen portefeuille.

Het werken aan de balie was in het begin heel moeilijk. Mensen kunnen met 1001 vragen aanzetten. Het dienstenaanbod van de NAV is enorm uitgebreid. Het gaat o.a. om werk, inkomen, sociale verzekeringen en ziekenkostenverzekering, familie en pensioenen. Ondernemers komen met vragen over ziekengeld, er komen aanstaande moeders die zwangerschapsverlof aanvragen, ouderen die vragen hebben over hun pensioen, werklozen die een uitkering aanvragen, schoolverlaters die een zomerbaan zoeken, en degenen voor wie de NAV het laatste vangnet biedt: sociale bijstand en noodhulp. We hebben soms te maken met klanten die veel problemen hebben. Sommige klanten kunnen ongeduldig zijn, boos worden omdat ze zich niet goed behandeld voelen of niet datgene krijgen waar ze dachten recht op te hebben. Met dit werk moet je stevig in je schoenen staan om hier goed mee om te kunnen gaan. Het was soms ook wrang om mensen succesvol aan werk te helpen, terwijl ik zelf eigenlijk geen baan had.

Vanaf dat ik stage ben gaan lopen ben ik gaan solliciteren bij NAV-kantoren. Al gauw bleek dat mijn stage een deuropener was: ik werd steeds vaker uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Door die sollicitatiegesprekken kwam ik er achter hoe gewild het werken bij de NAV is. Op elke vacature komen minstens 50 tot 100 sollicitaties. Het was vervelend dat een aantal sollicitatiegesprekken midden in onze verhuisperiode plaatsvonden. Dat leverde extra stress op.

Uiteindelijk kreeg ik beet. Eerst bij NAV Bø en vlak erna (de sollicitatieprocedure liep al) bij NAV Skien, een van de grootste NAV-kantoren in Noorwegen. Morgen begint mijn baan bij NAV Bø. Daar blijf ik doen wat ik tijdens mijn stage ook deed, zij het dat ik er dan salaris voor krijg. Vanaf 22 augustus ga ik aan de slag bij NAV Skien. Daar ga ik werken met een van de meest moeilijke doelgroepen: mensen die langdurig in de bijstand zitten en die grote problemen hebben om aan een baan te komen, bijvoorbeeld omdat ze gebrekkig Noors spreken en/of weinig opleiding en werkervaring hebben. Een pittige uitdaging!

Ik ben heel blij dat ik weer betaald werk heb, dat het maatschappelijk relevant werk is, dat het werk is dat aansluit bij mijn opleidingen en werkervaringen en dat het toekomstperspectief heeft: het werkterrein van de NAV is veelzijdig en er zijn veel richtingen dan wel specialisaties, waardoor er veel verschillende functies zijn en er altijd nog wat te leren valt. Ik kan aan de slag!

* Zie het blog: Zonlicht.
** Zie het blog: Geslaagd!

Meer info: NAV.

søndag 21. juli 2013

Motortocht naar Nissedal

Het is super mooi zomerweer in Zuid-Telemark. Het is zelfs bijna te warm om motor te rijden. Gisteren hebben we een prachtige motortocht gemaakt naar Nissedal met onderweg een oversteek met het kleinste kabelpontje van Noorwegen. In 2006 heb ik die tocht ook gemaakt met mijn trouwe Ferrari-rode Suzuki Swift. Marco heeft dat verhaal heel wat keren gehoord en nu konden we het samen meemaken op de motor!

Ik heb geprobeerd foto's te maken bij de stops die we hadden onderweg, maar het frustrerende is dat het maar niet lukt om de schoonheid van de landschappen goed weer te geven op foto's. Net waar het uitzicht het allermooist is, is het vaak verkeertechnisch onmogelijk om te stoppen. Bovendien vergt het maken van foto's nogal wat moeite: stoppen, dikke motorhandschoenen uitdoen, fototoestel uit de topkoffer halen, foto maken, en dan alles weer opbergen en aantrekken om de tocht voort te zetten. Dit beperkt het aantal foto's jammergenoeg.

Om 10.00 uur vertrokken we van huis en reden we via Lunde naar Vrådal waar we een stop maakten bij het huis van Annelies en Albert. We kwamen onaangekondigd langswippen, maar dat bleek geen probleem te zijn. Annelies was op haar werk, maar met Albert hebben we een uurtje kunnen bijkletsen onder het genot van een kopje koffie en thee. 

Vervolgens ging het verder naar het kleinste kabelpontje van Noorwegen: Fjoneferja "Nissen". Fjone is een gehucht van circa 120 inwoners dat deel uitmaakt van de gemeente Nissedal. Deze gemeente wordt voor een groot deel doorsneden door de Nisser, een reusachtig meer van 40 kilometer lang en 250 meter diep. Op het smalste punt van de Nisser vaart het kabelpontje om Fjone met de rest van Nissedal te verbinden. Er kunnen maximaal drie auto's mee en een motor. Het pontje vaart maar een keer per uur en we kwamen gelukkig net op tijd om het pontje van 13.00 uur te halen.

Aan de overkant is een gezellig restaurantje waar we onszelf trakteerden op een "svele" (een soort pannenkoek) met flinke klodders zure room en aardbeienjam. Iemand was zo aardig om spontaan aan te bieden om een foto van ons beiden te maken.

Daarna zakten we de Nisser af in zuidelijke richting. Het was bloedheet. Overal langs de Nisser waren natuurlijke zandstrandjes en vele vakantiegangers maakten hier gebruik van om bij het water afkoeling te zoeken. Ook wij konden de verleiding van het verkoelende water niet weerstaan en maakten een stop om thee uit de thermos te drinken bij een strandje.

Bij Treungen sloegen we de verkeerde weg in en daar kwamen we pas na een tijdje achter. Geen probleem, we zijn doorgereden om via Fellegrenda en Gjerstad de E18 te nemen richting Skien. Om de drukte van de stad te vermijden, zijn we het laatste stuk via Herre en Skjelbredstrand naar de rv 36 gereden en zo terug naar Ulefoss.

We kwamen 's avonds om 18.00 uur thuis: moe maar voldaan en met een rammelende maag. Gelukkig hadden we die avond "fast food" op het menu staan: restjes uit de diepvries die ik 's ochtends al in de koelkast had gezet om te ontdooien en die we nu konden opwarmen in de magnetron. Zo hadden we snel een smakelijk "driegangendiner" op tafel. Het was een heerlijke dag!

Meer info: Fjoneferje.

fredag 19. juli 2013

Bezoek van Anita en Dennis

Afgelopen weekend zijn Anita en Dennis bij ons op bezoek geweest. Ze sloten hiermee hun vakantie van drie weken in Noorwegen af. Anita en Dennis zijn motorvrienden van Marco. Samen hebben ze heel wat motortochten door Europa gemaakt. We hadden ze vorig jaar september voor het laatst gezien op ons liefdesfeest.*

Op vrijdagavond kwamen Anita en Dennis bij ons langs in ons nieuwe huis. Wat leuk om een auto met Nederlands kenteken voor de deur te zien! Uiteraard hebben we ze een uitgebreide rondleiding door ons huis gegeven. Het was prachtig zomerweer en we hebben tot lang in de avond in de tuin zitten bijkletsen: over hun vakantie, over ons leven in Noorwegen, over de economische situatie in Nederland, onze hobby's, en nog veel meer.

Op zaterdag zijn Marco en ik bij Anita en Dennis op de koffie geweest bij hun caravan bij Lunde Slusecamping. Lekker hoor, om echte Douwe Egberts koffie en Pickwick thee te kunnen drinken! We bewonderden hun huis op wielen: klein maar fijn, helemaal compleet en proper. Daarna trokken we de stoute wandelschoenen aan voor een tochtje naar de Hestefjell.

Het was bewolkt, maar warm en drukkend. Op de top lunchten we en vielen er een aantal verkoelende spatjes. Daarna daalden we af aan de andere kant van de berg en liepen langs de onverharde weg terug naar de auto. Vervolgens maakten we een stop bij de sluizen van Vrangfoss, daar waar het hoogteverschil van het Telemarkskanaal het meest spectaculair is. We boften dat de kanaalboten net in de sluizen lagen. Het is altijd weer leuk om te zien hoe het sluizen er aan toe gaat. Anita en Dennis konden boeiend vertellen over hun ervaringen met het laveren van narrowboats door de kanalen en sluizen in Engeland en Wales.

's Avonds kwamen Anita en Dennis bij ons eten. Toen het wat frisser werd, hebben we nog tot laat in de avond binnen zitten doorpraten. De volgende dag zijn Anita en Dennis teruggereisd naar Nederland. Het bezoek was leuk en erg gezellig. We konden er wel aan wennen om bij elkaar op de koffie te gaan!


* Zie ons blog: Liefdesfeest.

onsdag 17. juli 2013

Snoeien

Buiten heeft het tuinonderhoud de grootste prioriteit. De vorige eigenaren hebben bomen en struiken genadeloos laten doorschieten. Wij proberen ons een weg door de jungle te banen. De eerste aankopen voor het nieuwe huis stonden dan ook in het teken van de tuin: een nieuwe grasmaaier, een zogenaamde "multi cutter" (een telescoopstok met snoeischaar en zaag) en een kruiwagen. In een paar weken tijd hebben alle gereedschappen hun diensten ruim voldoende bewezen.

Voor de slaapkamers beneden hebben we een aantal enorme struiken weggehaald. Daardoor krijgen we veel meer licht in de kamers en een verrassend mooi uitzicht. De takken knipten we met de snoeischaar in kleine stukjes. Zo kunnen ze verteren op onze eigen composthoop.

Op dit moment zijn we bezig om het groene monster in de andere hoek van de achtertuin te bedwingen. Deze struikenpartij is ter hoogte van het dak gegroeid en belemmert ons panorama-uitzicht vanuit de woonkamer. Het snoeien levert mooi wat brandhout op.

Vervolgens staan de bomen in de voortuin op het programma. Die moeten we echt gaan knotten voordat we er professionele hulp bij moeten halen. Ook hangen sommige takken vervaarlijk in de elektriciteits- en telefoonkabels voor ons huis. Er is dus maar een devies: snoeien!