torsdag 12. juli 2012

Leerzame fietstocht

De monsterfietstocht Krossobanen-Kalhovd stond al een paar jaar op ons verlanglijstje. Deze fietstocht is een ronde van ruim 90 kilometer. Op de eerste dag ga je met de Krossobanen (kabelbaan) in Rjukan 495 meter omhoog naar 886 meter en vervolgens fiets je 30 kilometer naar de berghut Kalhovd op 1100 meter. De volgende dag gaat het ruim 60 kilometer omlaag naar het beginpunt.

Telkens waren we echter te laat met het reserveren van de berghut aan het eind van het zomerseizoen. Dan waren er alleen nog maar slaapplekken op een matras in de stue (woonkamer) te reserveren. Een soort slaapzaal dus. Kalhovd is een populaire hut omdat die met de auto bereikbaar is. Aangezien het best wel een pittige fietstocht zou worden en omdat wij geen 20 meer zijn (c.q. gewoon wat meer luxe willen) hebben we de slaapzaal aan ons voorbij laten gaan. Dit jaar hadden we bedacht om de tocht aan het begin van het seizoen te maken, op 7 en 8 juli, een week na de zomeropening van Kalhovd. We hadden bijtijds een 3-persoonskamer gereserveerd (de kleinste kamer die er is), en ondanks dat de hut al aardig volgeboekt was, hadden we de kamer voor ons zelf. Maar nu loop ik op de zaken vooruit...

De voorpret begon er mee door een week van tevoren de fietstassen in de woonkamer te zetten en een paklijst te maken. Marco had de fietsroute in zijn gps gezet. We hadden nog niet eerder zo'n intensieve tweedaagse fietstocht gemaakt (langere fietstochten zijn overigens absoluut niet onze ambitie). Door onze wandel- en motorervaring hebben we veel ervaring met lichtgewicht en compact pakken, en alle spullen gingen dan ook makkelijk in de fietstassen. Omdat Marco geen bagagedrager op zijn fiets heeft, zou ik de fietstassen nemen. Dat leek mij een prima idee. Marco wilde mij nog ontlasten door een rugzak mee te nemen, maar daar was wat mij betreft geen sprake van. Het fietsen met een rugzak vind ik een crime, en we hadden nou toch goede fietstassen! Wist ik toen maar wat ons te wachten stond!

Op zaterdag 7 juli vertrokken we in de stromende regen met de auto richting Rjukan. Op de parkeerplaats van de Krossobanen hebben we in de auto ons lunchpakketje gegeten. Vervolgens zijn we teruggereden, naar Fagerstrand, een parkeerplaats aan het Tinnsjø, ongeveer 20 km van Rjukan. Zo hoefden we de volgende dag niet helemaal naar Rjukan door te fietsen. Dit zou de tweede dag minder zwaar maken en bovendien leek ons het stuk van Fagerstrand naar Rjukan (bewoonde wereld) minder interessant als we net uit de mooie natuur van de bergen zouden komen.

Bij Fagerstrand aangekomen was het opgehouden met regenen. Rond 13.00 uur stapten we met goede zin op de fiets. De weg naar Rjukan was licht stijgend, maar goed te doen. Behalve de laatste paar honderd meter naar de Krossobanen, die steil omhoog gingen. Daar heb ik waarschijnlijk al heel veel energie verloren. Bij de haarspeldbochten ben ik maar gaan lopen, de fiets met fietstassen voortduwend de berg op. Halverwege heeft Marco mijn fiets van me overgenomen, het was loodzwaar.

So far, so good. Bij de Krossobanen hebben we een kaartje gekocht en na 10 minuten konden we in de gondel stappen. Vanwege de zware bewolking hadden we vrijwel geen uitzicht. Vlak naast ons konden we de toppen zien van de hoge dennebomen op de steile berghelling. Boven hing er ook dikke mist, maar het was verder droog. Het was inmiddels 15.00 uur en vol goede moed gingen we fietsen... maar moesten we eigenlijk meteen afstappen. De eerste kilometer ging de weg zo steil omhoog, dat fietsen niet mogelijk was, zeker niet met zware fietstassen. Enfin, bovenaan de bult konden we toch eindelijk echt gaan fietsen. Het bleef echter behoorlijk op en neer gaan en gaandeweg voelde ik mijn krachten afnemen. Sommige heuvels waren zo steil dat ik moest lopen. Toch gaf dat weinig verlichting, want het duwen van een zware fiets met fietstassen de berg op, kost ook veel energie. Marco had geen problemen met het fietsen en nam het lopen met de fiets op een gegeven moment van me over. Wisselen van fiets hielp niet. Marco kon het zadel van mijn fiets niet hoger zetten, en Marco's fiets heeft een zodanige zithouding dat ik het niet langer dan een half uur vol kan houden. Verder ploeteren dus op mijn eigen fiets.

Bij de dalingen was het zaak om zoveel mogelijk vaart te maken om zo ver mogelijk op de volgende bult te komen, om zo wat krachten (bij het duwen of fietsen) te kunnen sparen. Om de 5 kilometer stonden er bordjes langs de weg. Naar de hut was het 30 kilometer. Doordat het zo mistig was, koelden we snel af bij de pauzes. Na 20 kilometer stond het huilen me nader dan het lachen. Ik was zo uitgeput! Gelukkig waren de stijgingen de laatste 5 kilometer wat minder steil en ging het wat meer naar beneden. Tegen 18.30 uur kregen we de hut in het vizier, en als een boer die lacht met kiespijn, heb ik kreunend en steunend de laatste paar honderd meter afgelegd.

Bij de receptie werden we warm ontvangen en kregen we de sleutel van onze kamer. Het bleek een luxe kamer te zijn in de nieuwe aanbouw. Een ruime kooi (konden we gezellig naast elkaar slapen), een wastafel op de kamer en op de gang individuele douches! Na lekker gedouched te hebben en schone, droge kleren aangetrokken te hebben, konden we om 20.00 uur aan tafel schuiven. Er was een tapas-buffet met gehaktballetjes in tomatensaus, kikkererwten met lamsvlees, gestoofde kippenboutjes, salade, aardappelen en verschillende soorten kaas. We hebben heerlijk zitten smikkelen, vooral van de kikkererwten met lamsvlees. Toe kregen we een groot glas mierzoete tilslørte bondepiker*. Daarna was het koffie en thee drinken in de stue. We zaten onderuit gezakt in grote fauteuils en hebben vooral naar andere mensen zitten kijken. Wat een pluimage, en velen niet zo sportief aan de zware lijven te zien en de alcohol die genuttigd werd.

In de kamer hebben we nog eens goed naar de kaart gekeken. Voor de volgende dag zou het flink bergafwaarts gaan, maar zou de weg weer zo heuvelachtig zijn? Voor het slapen gaan, hebben we daarom gecheckt of we de bagagedrager van mijn fiets op die van Marco konden zetten. Gelukkig had Marco een klein gereedsschapsetje meegenomen. Het lukte! Dit was een enorme opluchting voor mij, want nu wist ik dat ik het zonder veel problemen zou halen. Volgens Marco moesten we ons immers voorbereiden op weer een zware dag... Nou, dat hebben we geweten!

Na een lekker ontbijt met grøtt (haverpap) met kaneel en suiker gingen we op pad. Op slechts een paar stijgingen na, was het alleen maar dalen! En hoe, de kilometers schoten voorbij! Zo moeilijk als het de dag ervoor ging, zo makkelijk ging het nu. Eindelijk kon ik ook van de omgeving genieten. Dit gebied lijkt op de Schotse hooglanden met de afgevlakte bergtoppen. De fjellflora (bergflora) is bijzonder. Het was droog, bewolkt met af en toe een glimp blauwe hemel. Heerlijk fietsweer. Marco schaamde zich wel een beetje: mij gisteren laten ploeteren met die zware tassen en nu hij de tassen had, ging het alleen maar naar beneden. Halverwege hebben we onze matpakke (lunchpakketje) gegeten en om 12.30 uur kwamen we bij de auto in Fagerstrand aan.

Het was een mooie, maar uitputtende en vooral leerzame fietstocht. Dit is wat we ervan hebben geleerd:
- niet te laat beginnen, zodat we langere pauzes kunnen houden
- eventueel de noodbivak gebruiken om afkoeling te voorkomen
- bijtijds afstappen en gaan lopen, om ons niet stuk te fietsen (zoals bij de Krossobanen)

Ik wil de fietstocht zeker weer een keer maken, en nu het liefst met wat minder mist op de eerste dag, hoewel je zoiets nooit kunt plannen in het hooggebergte. Verder moeten we vanaf het begin de bagage beter verdelen.

Op onderstaande plaatjes zijn de hoogteverschillen van dag 1 en dag 2 te zien op basis van de gps registratie. De rechte lijn omhoog bij het eerste plaatje is de Krossobanen.



* Zie voor het recept mijn blog Noorse tradities: kerstschoven en gesluierde boerenmeisjes.

Meer info: Krossobanen en Kalhovd turisthytte.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar