tirsdag 10. juli 2012

Blefjell

Tijdens het pinksterweekend zou het prachtig weer worden en we hadden zin om de bergen in te gaan. De Gaustatoppen is een echte must-do in Telemark, maar daar lag nog teveel sneeuw en ijs. Door wat speurwerk op www.ut.no kwamen we op de Blefjell, een berggebied ten noorden van Notodden, op twee uur rijden van ons huis. Dit berggebied is al vroeg in het jaar toegankelijk voor wandelaars.

Op zaterdag 26 mei 2012 vertrokken we met de ingepakte rugzakken in de achterbak richting Blefjell. In het centrum van Notodden kochten we een wandelkaart 1:50 000 en een paar blikjes bier voor 's avonds bij het eten. Vanaf Notodden was het nog zo'n 10 kilometer naar de Blefjell, een prachtige route langs een groot meer. De auto konden we parkeren op een groot parkeerterrein, hetgeen er op wees dat dit een populair gebied moest zijn. Vervolgens was het wandelschoenen aantrekken, rugzak op de schouders heisen, gps aanzetten en op pad! De eerste kilometer ging door een hyttepark, niet zo heel spectaculair, maar daarna ging het lekker stijgen en kregen we prachtige uitzichten. Een heel stuk liepen we langs een riviertje waar het water kletterend naar beneden stroomde. De bomen en struiken werden steeds kleiner en kwamen verder uit elkaar te staan. Nadat we de boomgrens waren gepasseerd, kwamen we de eerste sneeuwplekjes tegen. Bij een kruising van wandelpaden hebben we geluncht. Daarna ging het nogmaals flink omhoog, en liepen we rondom de Sigridsfjell omhoog. Toen we aan de andere kant van de berg waren, hadden we prachtig utizicht op de besneeuwde Gaustatoppen, blinkend wit in de zon.

Even later kwamen we aan bij de hut Sigridsbu op 1224 meter hoogte. Bij de hut zat een sportief Noors echtpaar koffiepauze te houden en we hadden meteen leuk contact. Nadat het echtpaar vertrokken was, hebben we de hut verkend. We waren de enigen, en konden kiezen uit alle slaapvertrekken. We confisceerden een kamer achter de keuken. Daarna gingen we op pad naar de Bletoppen (1342 meter hoogte). Halverwege kwamen we terecht in een wirwar van paden. We besloten een eind onderlangs de top door te lopen, om vervolgens te keren en niet al te steil naar de top omhoog te lopen. Er kwamen echter steeds meer sneeuwvelden, waardoor het lastig oriënteren was. Op een gegeven moment moesten we een groot sneeuwveld in de lengte oversteken, met ongeveer 15 meter in de diepte een meer met helblauw ijswater. Niet uitglijden dus! Op de top hadden we een fantastisch 360 graden uitzicht, en konden we weer de wit blinkende Gaustatoppen zien. Voor de afdaling naar de hut gebruikten we een snellere, steilere route naar beneden.

Bij de hut waren inmiddels andere groepen wandelaars aangekomen. De lucht was nog steeds knalblauw en de zon stond tot laat boven de bergen aan de hemel, zodat we buiten konden eten en tot 10 uur konden blijven zitten. Dit is het land van de zon in de nacht!* Na zo'n sportieve dag in de buitenlucht maakt het niet uit dat het eten uit blik en pakjes komt. Vleesballen in bruine saus, aardappelpuree en worteltjes met doperwtjes is dan een luxe maaltijd. Gelukkig hadden we zelf eten meegenomen om geld te besparen. We waren er onterecht vanuit gegaan dat Sigridsbu een zelfbedieningshut is, met een etensvoorraad waar je tegen betaling kunt pakken wat je nodig hebt. Het bleek echter een onbediende hut te zijn. Dat is hetzelfde principe met kookgelegenheid, zitruimte en slaapplekken, maar zonder etensvoorraad! Het bier hadden we 's middags in een plastic zak in het ijskoude meertje naast de hut te koelen gelegd. Als toetje hadden we een blik perziken op siroop.

De volgende ochtend was de lucht nog even blauw als de avond ervoor, en stond de zon al weer hoog aan de hemel. Uniek om buiten in de volle zon te kunnen ontbijten op meer dan 1000 meter hoogte, met prachtig uitzicht over de bergtoppen. Vervolgens ging de afdaling naar beneden via een ander pad als de dag ervoor, dwars door een dal. Ook hier lag nog veel sneeuw en ijs, maar het oversteken van de sneeuwplekken was goed te doen. Onderweg kwamen we een paar ryper (sneeuwhoenders) tegen op ons pad. Bij de kruising van wandelpaden hebben we weer geluncht, en toen was het dezelfde route naar beneden en via het huttenpark naar het parkeerterrein.

Het was zeer bijzonder om in het hooggebergte te zijn met zulk extreem mooi weer! Dit is een tocht die we niet gauw zullen vergeten.

* Ondertitel van Wandelgids Noorwegen van Gerard Dielessen.

Meer info: Blefjell.

1 kommentar:

  1. Opnieuw zijn wij bijna sprakeloos bij het lezen van dit leuke bericht en het bekijken van de prachtige foto's. Jullie boffen toch maar rijkelijk met deze schitterende natuur binnen "handbereik". Maar, het is jullie natuurlijk gegund. Wij kijken nu al uit naar jullie volgende bericht, en ook al reageren we niet op elk bericht,wij lezen ze allemaal (en met veel plezier)

    SvarSlett