torsdag 27. desember 2012

Orsjøløypa

Gisteren hebben we voor de eerste keer van deze winter een skitochtje kunnen maken! In Melum, op nog geen 15 minuten rijden van ons huis, hebben ze vorig jaar een nieuwe "lysløype" (verlichte langlaufroute) aangelegd. Daar kwamen we deze zomer achter door onze wandelingen in de omgeving van Melum. De løype wilden we graag uitproberen. Op tweede kerstdag hebben we drie rondjes gedaan, iets meer dan 6 kilometer, om weer vertrouwd te raken met de lange latten.

Vandaag was het prachtig weer en zagen we sinds tijden de zon weer schijnen. Natuurlijk wilden we hiervan profiteren en buiten zijn. We hebben de Orsjøløypa gedaan van bijna 10 kilometer die begint en eindigt bij de lysløype in Melum. Orsjø is een moerasgebied en een van de acht natuurgebieden die de gemeente Skien rijk is. In de zomer waren we al eens vanaf de andere kant langs de Orsjø gelopen. Met sneeuw en ijs is het ook bijzonder fraai!




onsdag 26. desember 2012

Cupcakes voor de vogeltjes

We hebben de vogels om ons huis eens flink verwend door ze "cupcakes" te serveren. Het idee komt van het tv-programma "Grønn juleglede" (Groene kerstvreugde). Het is leuk om ze te maken en het resultaat was boven verwachting. Ze zien er uit om op te eten!

Benodigheden: grote cupcakevormen, hard vet (wij gebruikten kokosvet) en een mengsel van zaadjes en noten, zoals pinda's, zonnebloempitten, gierst, tarwe, haver, en gerst (kant-en-klaar te koop in tuincentra).

Werkwijze: smelt het vet bij een zo laag mogelijke temperatuur. Giet het gesmolten vet in een kom en voeg er het zaden- en notenmengsel aan toe: het moet een lekker gevulde brij worden. Vul de cupcakevormen en wacht totdat het vet gestolt is. Zodra de cupcakes hard geworden zijn, kun je ze uit de vorm halen en ze in een vogelhuisje of op een andere voerplek zetten.

De vogels zijn er dol op, vooral koolmezen en pimpelmezen snoepen vollop van de cupcakes. Een extra beloning voor ons waren de twee Vlaamse gaaien die er op af kwamen. Op onderstaande foto zit er een op de "julenek" (korenschoof, traditionele kerstversiering) die ze blijkbaar ook lekker vinden.


mandag 24. desember 2012

Winter Waldorfsalade

's Winters eten we altijd minder vaak salades dan in de zomer. Als het buiten koud is, is het aantrekkelijker om iets warms te eten. Als we in de winter salade eten, dan doen we dat in het weekend: dan is het huis goed op temperatuur gekomen rond etenstijd. Een uitstekende wintersalade is de beroemde Waldorfsalade. Knolselderij is immers een echte wintergroente!

Hier is ons recept:
  • 1/2 citroen*
  • 1 zakje Quornstukjes
  • circa 100 gram walnoten, grof gehakt
  • 1/2 knolselderij of een kleine knolselderij*, in flinterdunne reepjes gesneden
  • 2 friszure appels, geschild en in kleine blokjes gesneden
  • 6 eetlepels zure room ("lett rømme")*
  • 100 gr rozijnen*, geweekt
  • zonnebloemolie
  • peper *
De met een * gemarkeerde ingrediënten kunnen wij meestal biologisch verkrijgen. 

Quorn is gemaakt van plantaardig eiwit, verwant aan paddestoelen. De producten benaderen zowel de smaak als de textuur van vlees. Wij gebruiken Quorn vaak als vervanger van kipfilet. Quorn is echter geen volwaardige vleesvervanger, omdat het weinig ijzer en geen vitamine B12 bevat. Daarom gebruiken we Quorn niet te vaak als vleesvervanger, of we combineren Quorn met volwaardige vleesvervangers, zoals de walnoten in dit recept.

Bak de Quornstukjes in een beetje olie. Rooster de walnoten circa 3 minuten in een koekepan zonder boter of olie. Laat afkoelen op een bord. Maak een salade van de knolselderij, appel, Quornstukjes, rozijnen, walnoten en de room. Breng op smaak met citroensap en peper. 

Lekker met graansoorten, zoals bulgur of gort!

Vinter Waldorfsalat

Om vinteren spiser vi alltid mindre ofte salater enn om sommeren. Når det er kaldt ute, er det mer tiltrekkende å spise noe varmt. Hvis vi spiser salat om vinteren, gjør vi det i helgen: da er det inne i huset godt og varmt rundt middagstid. En utmerket vintersalat er den kjente Waldorfsalaten. Knollselleri er jo en ekte vintergrønnsak!

Her er oppskriften vår:
  • 1/2 sitron*
  • 1 pose med Quorn stykker
  • cirka 100 gr valnøtter, grovt hakket
  • 1/2 knollselleri eller en liten knollselleri, skjært i tynne strimler*
  • 2 syre, friske epler, skrellt og skjært i terninger
  • 6 spiseskjeer lett rømme*
  • 100 gr rosiner*, bløtlagt i vann
  • solsikkeolje
  • pepper*
Ingrediensene som er merket * kan vi som oftes få økologisk.

Quorn er et vegetarisk protein, som er laget av et medlem i soppfamilien. Produktene ligner på kjøtt både når det gjelder smak og tekstur. Vi bruker Quorn ofte som erstatter for kyllingfilet. Quorn er likevel ikke en fullverdig kjøtterstatning, fordi det inneholder lite jern og mangler vitamin B12. Derfor bruker vi Quorn ikke så ofte som kjøtterstatning, eller vi kombinerer Quorn med fullverdige kjøtterstatninger, som valnøttene i denne oppskriften.

Bak Quorn stykkene i litt olje. Rist valnøttene cirka 3 minutter i en stekepanne uten smør eller olje. La det avkjøle på en tallerken. Lag en salat av knollselleri, eple, Quorn stykker, rosiner, valnøtter og rømme. Smak til med sitron og pepper.

Deilig med korn, som bulgur eller byggryn!

søndag 23. desember 2012

Gespot

Tot onze grote verbazing staan wij op de fotokalender 2013 van Telemark Turistforening! Deze fotokalender wordt elk jaar gratis aan alle leden toegezonden. We hadden de kalender al een aantal weken thuis liggen. We gebruiken de kalender niet, en ik wou 'm alleen even doorbladeren voordat ik 'm in de oud papierbak zou leggen. Bij juni 2013 zie ik opeens twee kajakkers op het Telemarkskanaal: dat zijn Marco en ik! Nog even goed kijken, is het echt waar? Ja, dus!

De foto is genomen op 26 august 2012, de dag dat de NRK (vergelijkbaar met de Nederlandse NOS) een live-uitzending had van de traditionele kanaalboten die de hele dag gevolgd werden vanaf het beginpunt van het Telemarkskanaal in Skien tot het eindpunt in Dalen. Onze kajakkclub had met de organisatie afgesproken dat we de boten zouden begroeten. Leuk voor op de tv en voor de club een mooie manier om ons te profileren. De boot op de foto is de Henrik Ibsen, die als eerste voorbij kwam, maar waar eigenlijk nog niets bijzonders mee aan de hand was. Het draaide uiteindelijk om de Victoria: deze boot werd de hele dag gefilmd en op en om de boot was het een gekte: drommen mensen op de kanten, de boot zelf zat mutvol en om de boot was van alles op het water dat maar varen kon.

Aan het eind van de middag lagen we met zo'n 20 kajakkers op de afgesproken plek en op het afgesproken tijdstip in het water daar waar het Telemarkskanaal overgaat in het brede en grote Flåvatn. We zagen de boot al van verre aankomen, maar niet alleen de Victoria, ook alle motorboten die achter, voor en naast de Victoria voeren en nu het kanaal breder werd, flink gas gaven. Het leek of er een oorlogsvloot op ons afkwam! We hadden ons goed georganiseerd, en lagen dicht bij elkaar in de buurt, zodat we optimaal zichtbaar waren om te voorkomen dat we overvaren zouden worden. Maar toen de boten voorbij suizden was er nog een heel ander gevaar: de enorme golfslag die al die boten met hun enorme vaart teweeg brachten. Het was heel heftig, vooral omdat het geen natuurlijke golven waren. Het ging op en neer en van links naar rechts. Van het "bølgesurfe" (surfen op de golven van een boot de voorbij vaart), normaal een geliefde bezigheid, was geen sprake. Gelukkig kon iedereen zijn balans houden en na een aantal minuten was het water weer kalm en vlak. De filmopnames waren in meerdere opzichten een belevenis!

Meer info: Kalender 2013 Telemark Turistforening.

lørdag 22. desember 2012

Zelfgemaakte kerstkaarten

Ieder jaar probeer ik zelf onze kerstkaarten te maken. Dat zelf maken heb ik van mijn moeder, die maakt ook altijd haar kerstkaarten. Het is voor mij zingevend om de kaarten zelf te maken. Ik vind het veel stimulerender om te bedenken wat voor kaarten ik kan maken, dan om een keuze te maken uit de kant-en-klaar kaarten in de winkel. Ieder zijn ding, zeg maar. Het maken van kaarten is arbeidsintensief: met de kaarten van dit jaar ben ik anderhalve dag bezig geweest. Tijdens het maken denk ik aan de mensen aan wie ik de kaarten ga sturen.

Voor de kaarten van dit jaar werd ik geïnspireerd door de ijskristallen in het Weleda-boekje Winter. Het principe is eenvoudig: je knipt een cirkel, vouwt die dubbel en vervolgens vouw je de helft van de cirkel in drieën, waarbij de twee buitenste flappen elkaar overlappen. Uit de overgebleven taartpunt knip je patroontjes. Vouw je het open, dan krijg je "ijskristallen". Echte ijskristallen worden gekenmerkt door hun geometrische figuren zoals vierkanten en ruiten, maar ik heb er mijn eigen versie van gemaakt met bolle en ronde vormen. Na een aantal kristallen gemaakt te hebben, ben ik me gaan concentreren op een aantal basismodellen: sterren met hartjes, klokjes en "psychedelische" kristallen in jaren seventies-stijl.

Ik had bij de hobbywinkel kaarten met bijpassende enveloppen gekocht in bruin en rood, en ivoorkleurig glanspapier voor de kristallen. Als tip wil ik meegeven om voor de kristallen niet al te dik papier te gebruiken. Het papier dat ik heb gebruikt was 120 grams en dat was op het kantje. Met de schaar valt er goed door te komen, maar met je andere hand moet je het papier stevig vasthouden om te voorkomen dat het gaat schuiven. Dat leidde bij mij tot een overbelaste duim die, nadat ik klaar was met het knippen, de hele avond ongecontrolleerde spierschokjes heeft gemaakt.

Nadat de "ijskristallen" een nacht onder een paar dikke boeken hadden gelegen, heb ik ze de volgende dag met de strijkbout en een theedoek er over glad gestreken. Vervolgens heb ik ze met een lijmstift op de kaarten geplakt. Ik was zeer tevreden met het eindresultaat. Nadeel was alleen dat de zwarte pen die ik gebruikte voor de tekst op de binnenkant van de bruine kaarten, niet zo duidelijk leesbaar was. Voor de enveloppen hadden we gelukkig nog witte etiketten liggen. Ik hoop dat de ontvangers veel genoegen aan onze kerstkaarten beleven!


NB. IJskristallen knippen is echt niet moeilijk! Je kunt zelfs hele artistieke vijfpuntige ijskristallen knippen, kijk maar eens naar deze gebruiksaanwijzing: Snowflake based on a five-point star.

torsdag 6. desember 2012

Food for thought

Ieder huishouden kent ze wel: ongeschreven regels die bepalen wat er wel en niet gegeten wordt. Het woord "regel" klinkt misschien nogal zwaar, maar ieder maakt op zijn manier een selectie uit het aanbod van etenswaren dat te koop wordt aangeboden. Ik heb proberen te omschrijven wat onze regels zijn bij het samenstellen van ons weekmenu en daarmee ons wekelijke boodschappenlijstje. Het zal de volgers van dit blog niet verbazen dat veel van die regels zijn ingegeven door een gezonde en duurzame manier van leven voor zowel mens, dier als milieu. Hier is het lijstje:

  • We kiezen zoveel mogelijk producten van het seizoen. We vinden het onzin om midden in de winter aardbeien te eten. Dat is milieuonvriendelijk, want het kost veel energie om aardbeien op te kweken in verwarmde kassen of om ze te transporten vanuit warme werelddelen. We vinden het heel normaal om bepaalde soorten groenten of fruit slechts een of een paar keer per jaar te eten. We kunnen er dan extra van genieten om juist die groente of dat fruit weer eens te eten.
  • We kiezen zoveel mogelijk voor locaal geproduceert voedsel. Hoe korter de weg die het voedsel moet afleggen van de producent naar de winkel, des te beter het is voor het milieu. Bovendien steunen we hiermee locale boeren en kleine voedselproducenten, die moeilijk tegen grote prijsvechters kunnen opboksen.
  • We gebruiken in beperkte mate vlees. Hiermee voorkomen we dat we teveel eiwitten binnen krijgen. Bovendien is het beter voor het milieu en het dierenwelzijn. Wij eten elke week twee avondmaaltijden met vlees, twee avondmaaltijden met vis en drie vegetarische maaltijden. Dat maakt ook dat we heel gevarieerd eten.
  • Wij kiezen zoveel mogelijk voor biologisch producten. Dat is zowel goed voor ons, de dieren en het milieu. Soms moeten we ervoor uitwijken naar speciale winkels. Dat vergt wat extra inspanningen, maar het kan ook leuk zijn om kennis te maken met andere winkels en producten. De prijs van biologische producten is uiteraard een punt. Het is onze bewuste keuze om biologisch te eten en om daarmee meer geld uit te geven aan etenswaren. We kopen niet alles biologisch: als we het echt te duur vinden, dan kopen we een niet biologische product. Lees ook ons blog: Goedkoop eten - een bewuste keuze.
  • We gebruiken vrijwel geen zout en in beperkte mate suiker. Zout en suiker zijn smaakmakers, maar ze maken de smaakpapillen lui. Hoe meer je gewend bent om zout en / of suiker te gebruiken, des te smakelozer zal alles smaken dat minder zout en / of suiker bevat. Bovendien hebben te veel zout en suiker ongunstige werkingen op het lichaam. Ze kunnen leiden tot hart- en vaatziekten en overgewicht. Reden te meer om matig te zijn met deze stofjes!
  • We laten ons niet verleiden door reclames of producten die in grote hoeveelheden worden aangeboden. We stellen zelf ons weekmenu op en op basis daarvan maken we een boodschappenlijstje met de producten die we nodig hebben. Biologische producten zijn vrijwel nooit in de aanbieding, dus het heeft voor ons geen zin om alle supermarkten af te lopen voor kortingen. Doordat we ons niet laten verleiden door reclames, zitten we later niet met allerlei producten die we toch niet kunnen gebruiken.
  • We maken ons eten zoveel mogelijk zelf klaar. Op die manier voorkomen we dat er allerlei toevoegingen in ons eten zitten, bijvoorbeeld kleur- en smaakstoffen en stoffen die het eten langer houdbaar maken. Sommige producten kopen we wel kant-en-klaar, zoals sambal en pesto. Het zou ons teveel tijd kosten om die zelf te maken. Ook is het vaak duurder om het zelf te maken, omdat we deze producten maar in kleine hoeveelheden gebruiken. In de winkel kijken we altijd of er e-stoffen in producten zitten, en we kiezen de producten met de minste e-stoffen. 
  • We proberen zo efficiënt mogelijk in te kopen om restjes te voorkomen. Eten weggooien is zonde van het geld en voor het milieu. Restjes gaan in de vriezer. Een keer in de week of twee weken zijn er genoeg restjes voor een avondmaaltijd. Het is leuk om een keuze te maken uit verschillende soorten restjes: een kopje vissoep, een beetje pompoenschotel, een restje nasi, enzovoorts.
  • We proberen gevarieerd te eten en ons te houden aan de Schijf van Vijf. Het is niet gezond om een eenzijdig voedingspatroon te hebben. We variëren met vis, vlees en vegetarische maaltijden. Daarnaast variëren we met pasta, rijst, graansoorten en aardappels. Elke dag eten we een andere groente. Een keer per week staat er een maaltijdsoep op tafel. In de zomer eten we veel maaltijdsalades.
  • We eten zoveel mogelijk volkoren producten, dus volkoren rijst, pasta, graansoorten en brood. Volkoren producten hebben een goede invloed op onze darmwerking. Bovendien hebben ze een lekkere bite en geven ze een goede maagvulling.
  • We proberen minstens een keer per week peulvruchten te eten. Peulvruchten zijn lekker en gezond. Het zijn goede vleesvervangers en de teelt van peulvruchten heeft een lage milieubelasting. Het samenstellen van maaltijden met peulvruchten kost ons minder moeite dan gedacht en maakt dat we nog gevarieerder eten. Voorbeelden zijn erwtensoep, chili con carne en linzensoep.
  • We drinken thuis alleen koffie, thee, melk en af en toe zelfgeperste fruitsapjes. Alleen als we van tevoren weten dat we bezoek krijgen, kopen we wel eens kant-en-klare vruchtensappen of frisdranken. Daarmee besparen we een hoop geld en voorkomen we dat we onnodige suikers binnenkrijgen. We zijn matig met alcohol.
  • We gebruiken zoveel mogelijk onverzadigd vet, zoals zonnebloemolie en olijfolie. Frituren doen we maar een keer per jaar: dan bakken we oliebollen en appelbeignets in een pan met hete zonnebloemolie.
Met ons consumentengedrag kunnen we invloed uitoefenen op wat er in de winkels te koop wordt aangeboden. Indien we bepaalde producten niet kopen, zal de winkel het niet langer inkopen en wordt de producent gedwongen om andere producten te maken. Het loont de moeite om mee te doen aan onderzoeken en om de winkel te vragen om bepaalde producten in het assortiment aan te bieden. Winkels willen graag weten wat consumenten willen en vinden. Hoe meer bewuste consumenten hun mening laten weten, des te beter. Verrassend genoeg behoren wij daarom nu tot de 50 beste klanten van de supermarkt Meny Herkules in Skien, ondanks dat wij maar een tweepersoons huishouden hebben. Het leverde een mooi en duurzaam kerstcadeautje op in de vorm van een kwaliteits keukenmes. 

Het is een leuke oefening om eens bij jezelf na te gaan waardoor jij je laat sturen in je aankoopgedrag. Het kan je wellicht bewuster maken van je gedrag en inzicht geven in wie je bent en wat jij belangrijk vindt. Misschien komt het overeen met wat je dacht van jezelf, maar misschien is het op bepaalde punten confronterend en levert het stof op tot nadenken en eventueel zelfs een bijstelling van je eetgewoonten. Veel plezier!

Het Voedingscentrum heeft een site met eerlijke en duidelijke informatie over eten. Zie: Voedingscentrum. Een Noorse equivalent heb ik nog niet kunnen vinden.

søndag 2. desember 2012

Alles over brandhout

Het was het favouriete kerstcadeau voor mannen vorig jaar: het boek "Hel ved" (vrij vertaald: Alles over brandhout) van de Noorse schrijver Lars Mytting. Deze bestseller wordt gezien als de bijbel van het stoken met hout. Het boek gaat over alles wat met kappen, stapelen en drogen van brandhout te maken heeft, en over de ziel van de houtstoker. Lars Mytting is bekend vanwege zijn boeken die zich afspelen in masculiene omgevingen op het Noorse platteland. "Hel ved" past hier precies in.

Mytting beschrijft in opeenvolgende hoofdstukken het belang van het stoken met hout voor de geschiedenis van Noorwegen, de bosbouwindustrie, het gereedschap en de uitrusting van de houtkapper, verschillende manieren om hout te stapelen en te drogen, feiten over de brandwaarden van verschillende soorten hout en de invloed daarop van vocht, en een korte geschiedenis van Noorse houtkachels en kachelproducenten. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een stuk over "vedfolk": beschrijvingen van Noren die al jarenlang kappen, kloven, stapelen en stoken met hout.

Het is exemplarisch dat dit boek in Noorwegen is uitgegeven. Noorwegen kent immers een lange traditie op het gebied van het stoken met hout en er wordt nog steeds veel met hout gestookt in Noorwegen. Tegelijkertijd is het tekenend dat juist nu een boek over brandhout is uitgekomen, want het stoken met hout is op zijn retour. Moderne Noren verkiezen een warmtepomp (een soort omgekeerde airconditioning met thermostaat) boven het gedoe met het stoken van hout in een houtkachel. "Hel ved" is niet alleen een boek ter ere aan een lange en belangrijke traditie in Noorwegen, het is ook een herinnering er aan.

Om de sfeer van het boek te schetsen, staan hieronder een aantal citaten en mijn vrije vertaling daarvan:

"Det var forskjellen på å fryse og være varm. Det var forskjellen på malm og jern, på rått kjøtt og ei steik. Vinterstid var det selve skillet mellom å leve eller å dø. Så mye betydde veden for de første nordmenn. Sanking av brensel var rett og slett et av de aller viktigste gjøremålene, og regnestykket var lett: Hadde du lite, frøs du. Hadde du for lite, døde du."

Het was het verschil tussen kou lijden of warm hebben. Het was het verschil tussen erts en ijzer, tussen rauw vlees en gebraden vlees. In de winter was het de scheidslijn tussen leven of dood. Zo veel betekende brandhout voor de eerste Noren. Het verzamelen van brandstof was gewoonweg een van de allerbelangrijkste werkzaamheden, en de rekensom was makkelijk: had je weinig, dan leed je kou. Had je te weinig, dan ging je dood.

"Det er ikke noe tull med en vedstabel. Den taper seg ikke på børsen. Den ruster ikke. Den tar ikke ut skilsmisse. Den vil i hustrige januarmorgener vekke til live vårdagene da du sagde, kløyvet, stablet og sikret deg. En mann kan nok knusle på kuvertprisen til konfirmasjonen, være treg med å bestille nye hagemøbler og velge garasjebygging foran sydenferie, men den mann som lar sin familie fryse - han lider av karakterbrist."

Een houtstapel is niet zomaar iets. Die wordt niet minder waard op de beurs. Die roest niet. Die kan geen echtscheiding aanvragen. Die zal op stervenskoude januariochtenden de lentedagen tot leven wekken toen je zaagde, kloofde, stapelde en je jezelf zeker stelde. Een man kan misschien krenterig zijn over de couvertprijs voor een belijdenisfeest, traag zijn bij het bestellen van nieuwe tuinmeubels en het bouwen van een garage verkiezen boven een reisje naar de zon, maar een man die zijn gezin kou laat lijden - die is een zwakkeling.

Meer info:
Lars Mytting

fredag 30. november 2012

Fotoshow

Gisterenavond zijn we naar een voordracht over natuurfotografie geweest van de Noorse natuurfotograaf Kai Jensen. De avond werd georganiseerd door Midt-Telemark Fotoklubb en vond plaats in de grote zaal van Ulefoss samfunnshus. Net als onze kajakclub bestaat de fotoclub slechts een paar jaar en heeft nu al meer dan 70 leden. Ik denk dat het komt, omdat fotograferen net als kajakken in eerste instantie vooral een activiteit is voor volwassenen. Er wordt zo veel voor kinderen georganiseerd, waardoor er behoefte is aan activiteiten voor volwassenen. Die willen elkaar immers ook treffen en zich ontwikkelen in hun vrije tijd!

Kai Jensen heeft op een aangename en onderhoudende wijze verteld over zijn werk als natuurfotograaf en zijn reizen naar Alaska, Groenland en verschillende delen van Scandinavië. Gelukkig besteedde hij niet veel aandacht aan de technische aspecten van het fotograferen. Hij liet wel zijn apparatuur zien, waaronder een joekel van een telelens die uiteraard veel indruk maakte. Mensen die meer wilden weten over techniek konden in de pauze en na afloop vragen stellen aan Kai. We hebben genoten van zijn prachtige presentie met mooie foto's van landschappen en dieren, zoals beren, uilen, sperwers, elanden en vossen. Ik moest terugdenken aan mijn jeugd. Ik had een abonnement op het tijdschrift Grasduinen en kon geen genoeg krijgen van de prachtige natuurfoto's. Het was een bijzonder fijne en ontspannende avond.

Meer info:
Kai Jensen
Midt-Telemark Fotoklubb

mandag 26. november 2012

Kerstkleedje

Na nog een mislukt trui-breiproject heb ik een wijs besluit genomen. Als ik altijd zo kieskeurig ben met wat ik draag, waarom dan iets proberen te breien waarvan de uiteindelijke pasvorm zo onzeker is? Het lukt me gewoon niet om het zo te krijgen zoals in de werkomschrijving staat aangegeven, wat ik ook probeer. En dan nog. Hoe mooi de foto's in een breiboekje er uit zien, het is net als bij het kopen van kleding van het internet of een postordercatalagos (iets wat ik overigens nooit doe). Je weet nooit hoe het uiteindelijk valt als je het niet van tevoren kunt passen.

Enfin, het wijze besluit dat ik heb gemaakt, is om enkel nog accessoires te breien, zoals sjaals, mutsen, beenwarmers, en in het uiterste geval een poncho. Dus: iets voor erbij, maar geen truien of vesten. Opgelucht door mijn eigen wijze (of is het eigenwijze?) besluit heb ik de bollen wol van mijn laatste breiproject teruggebracht naar de winkel. De retourbon wisselde ik in voor een borduurpakket van Permin (nr. 10-0673). Het voelde goed met de aftelbare stof: het is precies geworden zoals op de werkomschrijving en het voorbeeld staat aangegeven. Ik ben zeer tevreden over het eindresultaat. De combinatie van de naturel kleur van het linnen en het warme rode borduurgaren vind ik prachtig. Het kleedje meet 28 x 28 cm. Het lijkt me mooi voor op een blank grenen tafel of kastje in ons toekomstige huis...

Meer info: Permin.

søndag 25. november 2012

Schatkist

Ieder jaar gebeurt er voor de feestdagen iets heel bijzonders. Uit Nederland bezorgt de post zomaar een pak van Sinterklaas bij ons en een paar weken later stuurt de kerstman vanuit Noorwegen een pak naar mijn moeder in Nederland. Dit jaar was het pak van Sinterklaas een ware schatkist: blinkende euromunten, goudstaven van marsepein, sterke Schotse drankjes voor Marco, een lief zakje bordevol met Weleda-mini's en lippenbalsem voor mij, fondant die boterzacht op je tong wegsmelt, gezond fruit van marsepein, een Weleda-boekje over massage, en dat alles rijkelijk bestrooid met pepernoten. Uiteraard had Sinterklaas er een lang gedicht bij gedaan. Super bedankt, mam! We zijn er enorm blij mee en we gaan er heel erg van genieten!

fredag 23. november 2012

Zuurkoolrecepten

We hebben onlangs bij toeval Helios-potten met zuurkool ontdekt in een helsekostbutikk (reformwinkel) in het plaatsje Bø. Deze zuurkool wordt niet in de supermarkt verkocht waar wij altijd boodschappen doen, hoewel daar wel veel andere Heliosproducten te vinden zijn. Er is ook niet-biologische zuurkool verkrijgbaar in de supermarkten, maar deze is gezoet en mist de frisse, zure smaak die wij vanuit Nederland gewend zijn. Bij de asiabutikk (toko) kochten we bij gebrek aan beter, glazen potten met zuurkool die (waarschijnlijk) uit Polen of Duitsland komen, maar ik had er nooit echt een goed gevoel bij, omdat het niet biologisch is. De Helios-zuurkool is 100 % biologisch. Er staat duidelijk op de pot: "tysk type" (Duitse soort) zodat Noren zich er geen bult aan kunnen vallen. De zuurkool zelf komt gewoon uit Nederland.

Helios is een Noors merk met biologische en biologisch-dynamische producten. Ze hebben een zeer breed assortiment, met onder andere vruchtensappen, pasta's en rijst, noten en zaden, allerlei soorten meel en potjes met groenten, zoals augurken, rode bieten en zuurkool dus. Behalve dat de Helios producten biologisch(-dynamisch) zijn, goede kwaliteit hebben en heerlijk smaken, zien ze er ook zo mooi uit. Elk product heeft een eigen design en zijn eigen kleuren, passend in dezelfde huisstijl. Ik word er zo vrolijk van! Voor het design heeft Helios in 2012 de prestigieuze prijs "Merket for god design" gewonnen.

Nu het vollop herfst is, zijn we aan het overschakelen op de winterrecepten. Zuurkool hoort daar ook bij. Oh, wat is dat toch lekker! Hieronder deel ik graag onze lievelingsrecepten met zuurkool:

Zuurkool met vruchtjes
  • 1 grote ui*
  • 1 blik ananas
  • 3 grote eetlepels rozijnen*
  • 5 jeneverbessen
  • 2 laurierblaadjes
  • 1 eetlepel mango chutney*
  • 300 gr mager gehakt*
  • circa 500 gr zuurkool*
  • aardappelen*
  • peper*
Schil de aardappelen en kook ze gaar. Pel en snipper de ui. Laat de ananas uitlekken en bewaar het sap. Wel de rozijnen. Kneus de jeneverbessen. Bak in een hapjespan het gehakt rul (gebruik indien nodig een scheutje zonnebloemolie, maar meestal is het vlees van zichzelf al vet genoeg). Voeg de ui, jeneverbessen, laurierblaadjes en mango chutney toe en fruit deze met het gehakt mee. Voeg de zuurkool, rozijnen en het ananassap toe en laat de zuurkool gaar worden. Roer de ananas erdoor en verwarm mee. Verwijder het laurierblad. Breng op smaak met peper. Serveer de zuurkool met de gekookte aardappels. 

Zuurkoolrolletjes met cervelaat (volgens mij komt dit recept oorspronkelijk van de AH):
  • 2 grote uien*
  • circa 500 gr zuurkool*
  • circa 300 gr cervelaat
  • aardappelen*
  • peper*
  • zonnebloemolie
Schil de aardappelen en kook ze gaar. Verwarm de oven voor op 225 graden Celsius. Verspreid de plakjes cervelaat over een snijplank. Verdeel over elk plakje wat zuurkool en rol de plakjes op. Steek ze eventueel vast met cocktailprikkers. Leg de rolletjes in een ingevette ovenschaal en bak ze in de oven in 15 minuten gaar. Schil de uien en snijd ze in plakjes. Verhit de olie en bak hierin de uiringen tot ze kleuren. Bestrooi ze met peper naar smaak. Stamp de aardappelen fijn met een scheutje melk. Schep de zuurkoolrolletjes met aardappelpuree en de gebakken uiringen in borden.

* Deze ingrediënten zijn bij ons meestal biologisch(-dynamisch) verkrijgbaar. Biologische zonnebloemolie is er ook, maar die vinden we te duur.

Meer info: Helios.

torsdag 22. november 2012

Wintervalkuil

Het is al wekenlang grauw en regenachtig weer, met af en toe vorst en sneeuw. In de namiddag begint het te schemeren en rond 16.30 uur is het donker. De tijd van de zomersporten (wandelen, hardlopen, fietsen en kajakken) is allang voorbij. Onze lichamen schreeuwen om beweging. Ondanks dat we ons inhouden met snoepen, beginnen de eerste contouren van een "bilring" (zwembandje) zich af te tekenen. Het is oppassen geblazen dat we niet in de wintervalkuil lopen en niets meer aan beweging doen!

De periode aan het eind van de herfst (eind november, begin december) is altijd nat, koud en donker in Noorwegen en dus weinig geschikt om buiten actief bezig te zijn. Het is nog te vroeg voor de wintersport, dat komt pas na de kerst op gang. De Noren zijn in deze periode druk bezig met de kerstvoorbereidingen: de grote kerstschoonmaak, het bakken van kerstkoekjes en het inkopen van kerstcadeautjes. Wat te doen om toch in beweging te blijven?

Zwemmen! Een keer in de week gaan we 's avonds baantjes trekken bij de Gulsethallen in Skien, op circa 40 minuten rijden van ons huis. Het is een 25-meterbad zonder tierelantijnen, dus prima geschikt voor ons. 's Avonds is het bad alleen open voor volwassenen en het is er niet druk. Bovendien is het goedkoop: met een 12-badenkaart zijn we kr 42 per persoon kwijt. We doen 40 baantjes in een klein uurtje. Precies een goede training. Onze armen blijven er ook mooi slank van. Als we na het zwemmen naar buiten komen, doen we meteen een muts op om geen kou te vatten met onze natte haren. Het is immers bijna winter.

lørdag 10. november 2012

Liefdesfeest

Op zaterdag 8 september hebben we een feest gegeven voor familie en vrienden, nadat we eerder die week getrouwd waren. Het feest vond plaats op landgoed Heerlijkheid Mariënwaerdt. Deze plek is voor ons heel bijzonder, omdat wij er elkaar voor het eerst "live" ontmoet hebben op 12 augustus 2007. Onze ontmoeting is een van onze meest dierbare herinneringen.

We hadden ruim 40 gasten uitgenodigd. Het was stralend weer. We begonnen met een fotoshoot door Huub en Imelie van Foto4ever. Marco en ik maken altijd foto's van elkaar met als gevolg dat we weinig foto's hebben waar we samen op staan. Ons feest leek ons een uitstekende aanleiding om daar verandering in te brengen. Nadat we klaar waren met de fotoshoot, waren er al gasten gearriveerd in de Jachtkamer. We hadden de Jachtkamer uitgezocht, omdat deze locatie voor onze groepsgrootte het meest geschikt was en omdat de entourage er zo "Noors" uit ziet met de jachttrofeeën, de houten spanten en de grote open haard. Het was een gelukkig weerzien. Sommige familieleden en vrienden hadden we al een paar jaar niet meer gezien. Voor iedereen was er koffie met gebak.

Na ongeveer een uur hebben we de groep gesplitst en hebben we onder begeleiding van twee gidsen een wandeling gemaakt over het landgoed. De gidsen wisten op een boeiende manier te vertellen over de geschiedenis van het landgoed en het reilen en zeilen in deze tijd. Voor degenen die dat wilden was het ook mogelijk om in de Jachtkamer te blijven.

Na de wandeling verzamelden we iedereen in de Jachtkamer om in het kort iets te vertellen over ons leven, waarbij we ook aangaven hoe onze familieleden en vrienden in ons levensverhaal pasten. Na ons verhaal werd het "Lang zullen ze leven" voor ons gezongen en hebben we groepsfoto's gemaakt: foto's van Marco's familie, van mijn familie, van de motorvrienden van Marco en van de hele groep bij elkaar. Nadat we klaar waren met de foto's stond de Engelse high tea klaar: een enorm buffet met aan de ene kant allerlei hartige lekkernijen en aan de andere kant een scala aan zoete verleidingen.

Iedereen kon heerlijk gaan smullen. Zowel binnen als buiten op het terras vond ieder zijn plekje. Ondertussen kregen we enveloppen en andere cadeaus uitgereikt en werd er ook nog een speciaal voor ons gemaakt lied gezongen. Uiteraard vloog de tijd voorbij en we konden natuurlijk niet lang genoeg met iedereen praten. Rond 18.00 uur was het tijd om afscheid te nemen en vertrokken onze gasten druppelsgewijs naar huis.

Nog dagen erna hebben we nagenoten van ons feest. Het was een bijzondere dag waar we met heel veel warme gevoelens op terugkijken. Een paar weken later kregen we de foto's thuisgestuurd en iedere keer als we ze bekijken dan krijgen we een brede glimlach op ons gezicht en beleven we ons liefdesfeest opnieuw.

Meer info: Landgoed Heerlijkheid Mariënwaerdt en Foto4ever.

søndag 14. oktober 2012

Ti-Topper'n


Elke gemeente in Noorwegen heeft ze wel: een verzameling van de meest marcante bergtopjes in de omgeving, vaak afgerond op een heel getal: de tien toppen van... Vaak zijn er gemarkeerde wandelroutes aangelegd naar de topjes door de plaatselijke turforeninger (wandelverenigingen). Dit jaar hebben we meegedaan aan Ti-Topper'n ("De tien toppen") in de regio Grenland in het zuidoosten van Telemark. Ti-Topper'n bestaat sinds 2004 en is bedoeld om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met de mooie natuur van Grenland.

De deelnemers moeten minstens 10 toppen bestijgen in de periode vanaf 1 mei tot 1 november van elk jaar. Kinderen tot en met 12 jaar hoeven slechts 5 topjes te doen. Elk jaar wordt een selectie gemaakt van 15 topjes in de regio Grenland. De routes variëren in lengte, hoogteverschillen en moeilijkheidsgraad, zodat er voor elk wat wils bij zit. Ti-Topper'n is geen wedstrijd: meedoen staat centraal en deelname is gratis. Elke top moet geregistreerd worden in het registratieboek op de top en op de website van Ti-Topper'n.

Deze toppen hebben Marco en ik dit jaar gedaan:
  1. Vestre Vealøs op 17 mei 2012
  2. Østre Vealøs op 17 mei 2012
  3. Dalfjellet op 24 mei 2012
  4. Langelandskollen op 2 juni 2012
  5. Blåfjell op 3 juni 2012
  6. Piggen op 7 juni 2012
  7. Lille Skrehelle op 22 juli 2012
  8. Nare op 4 augustus 2012
  9. Årdalsåsen op 30 september 2012
  10. Lakollen op 7 oktober 2012
De meeste routes naar de topjes hebben we uitgebreid tot een rondwandeling in plaats van alleen naar de top en terug te lopen. Daarvoor hebben we vaak dankbaar gebruik gemaakt van de routevoorstellen op de website van Ti-Topper'n.

Inmiddels staan onze namen bij de deelnemerslijst van 2012 op de website van Ti-Topper'n als teken dat wij 10 toppen hebben bestegen. Kinderen krijgen een trofee thuisgestuurd. De volwassenen doen mee aan een loterij. Op de website staat dat er nog informatie komt over de te winnen prijzen. Wij zijn benieuwd of wij iets gaan winnen met onze topprestaties!

Meer info: Ti-Topper'n.

Lees ook mijn blog: 17de mei-viering 2012.

lørdag 6. oktober 2012

Herfstpeddeltocht

Vandaag hebben we voor de laatste keer van dit seizoen gepeddeld. In het stralende herfstweer hebben we een tocht gemaakt over de Langen bij Landsmarka, op een half uur rijden van ons huis. Door de cursussen die we hebben gedaan en doordat we veel tochten met de klub hebben gemaakt, voelen we ons veilig en zeker om er met z'n tweeën op uit te trekken. Onderweg hebben we genoten van de prachtige uitzichten en de mooie herfstkleuren.

Het water is de afgelopen weken sterk afgekoeld en dat is gevaarlijk als we eventueel omslaan. Morgen gaan we de kano's winterklaar maken en de kanospullen opbergen. We verheugen ons nu al op het nieuwe kanojaar!

søndag 23. september 2012

Getrouwd!

Op maandag 3 september jl. zijn Marco en ik met elkaar getrouwd. De huwelijksvoltrekking vond plaats in het gemeentehuis van Wijchen in Nederland. De ceremonie was eenvoudig en bescheiden, precies zoals wij wensten. Onze moeders traden op als onze getuigen. We zijn heel blij dat zij dit samen met ons hebben beleefd.

Op zaterdag 1 september zijn we naar Nederland gereisd. We gingen zoals gewoonlijk logeren bij Anny, de moeder van Marco. De volgende dag hebben we Loe opgehaald uit Sliedrecht. Zij zou in Wijchen in een hotel overnachten. We wilden namelijk geen enkel risico lopen dat we het tijdstip van ons huwelijk om 08.45 uur niet zouden kunnen halen of dat er gestress zou ontstaan. Op zondagavond hebben we met z'n vieren gegeten in het restaurant bij hotel Umberto.

Op maandagochtend hebben Marco en ik eerst Loe opgehaald van het hotel, en vervolgens zijn we terug naar het huis van Anny gereden, om Anny op te halen. Het huwelijk zelf zien Marco en ik primair als een juridische verbintenis. We wilden geen traditionele franjes zoals een bruidsjurk, ringen, een toespraak van de ambtenaar van de burgerlijke stand, witte duiven, en wat dies meer zij. Op de welbekende vraag antwoordde Marco voluit: "Ja, uiteraard", en ik antwoordde "Ja, heel graag".Na het huwelijk hebben we foto's gemaakt voor het kasteel van Wijchen. Vervolgens hebben we bij Anny, samen met de broer en de zus van Anny, koffie gedronken. Daarna hebben we Loe met de auto terug naar Sliedrecht gebracht.

's Middags hebben Marco en ik een mooie wandeling gemaakt door het natuurgebied Alverna in de buurt van Wijchen. Het was inmiddels stralend weer geworden, met een heldere blauwe hemel. Dat kleurde prachtig bij de paarse heide die vol in bloei stond. Het was alsof het allemaal speciaal voor ons was.


onsdag 22. august 2012

Van kersenboom tot brandhout

Van onze huiseigenaar mochten we de kersenboom achter ons huis weghalen. De kersenboom was al jaren niet meer goed: de kersen vielen van de boom voordat ze rijp waren en aan veel takken groeiden geen bladeren meer. Bij het omzagen van de stam bleek dat er zelfs wormen in het hout krioelden. We denken dat de boom is geplant vlak nadat het huis is gebouwd, begin jaren '80 van de vorige eeuw. De boom was dus ruim 30 jaar oud.

Toch moest ik even wennen aan het idee om de boom neer te halen. Een aantal weken daarvoor hadden we nog dassen bij de boom gezien. De twee grote dassen hadden gezinsuitbreiding gehad en hadden twee dassenkindjes bij zich. Ook zaten er altijd wel vogels bij de boom, waaronder koolmeesjes, een roodborstje en af en toe een paar spechten. Maar zoals gezegd, de boom was slecht. De boer wou ervan af, maar omdat hij het zo druk heeft, kwam hij er niet aan toe. Als wij 'm weg zouden halen, mochten we het hout houden. Nou, dat was een mooie deal!

Marco heeft de afgelopen weken hard aan de boom gezaagd. Eerst een voor een alle grote takken eraf. Marco stond met de zaag op de ladder en voor de zekerheid stond ik op de grond met een touw om de tak in de goede richting te laten vallen. De boom stond vlak naast ons huis en het was natuurlijk niet de bedoeling dat het dak en de dakgoot beschadigd zou worden. Telkens als we een stuk gedaan hadden, scheiden we dikke takken van de dunne takken. Van de dunne takken hebben we een houtwal gemaakt aan de zijkant van de achtertuin. Tot mijn grote genoegen zijn daar veel vogels in te vinden. Het is een prima schuilplaats voor insekten!

De dikkere takken hebben we met behulp van motorzaag, handzaag en takkenschaar kleiner gemaakt. Vooral op de stam kon Marco zich uitleven met de motorzaag. De zaagbok die Marco vorig jaar heeft gemaakt, kwam goed van pas. De dikke stukken hebben we gekloofd met de kloofmachine. Dat was een mooi karwei voor mij. Veel stukken waren knoestig en gewrongen. Dat maakte het kloven vaak uitdagend.

Alles bij elkaar hebben we ongeveer anderhalve kuub brandhout. Het ligt buiten te drogen op de veranda. Van de kleinere takken hebben we een apart stapeltje gemaakt aan de voorkant van het huis. Wellicht dat die straks goed dienst kunnen doen als aanmaakhoutjes. Doordat de boom weg is, hebben we meer licht in de computerkamer en de badkamer. Het grasveld waarop de boom heeft gestaan, lijkt groter. De bessenstruiken en het grasveld krijgen veel meer zon.


Het is nog heel wat werk om zo'n boom tot brandhout te verwerken, maar vaak was het heerlijk om er 's avonds even mee bezig te zijn. Lekker sportief, oude kleren aan en zweten maar. De Noren hebben niet voor niets de uitspraak: van brandhout wordt je meerdere keren warm!

Techniekcursus zeekano

Hallo

Hardangervidda west: van zuid naar noord

Hier komt binnenkort een verslag van onze tocht door de Hardangervidda.

mandag 23. juli 2012

Praktische tip

Marco heeft een goede tip tegen rafelende schoenveters. Het is zonde om nieuwe veters te kopen, alleen omdat het uiteinde niet meer goed is. Meestal gaan veters rafelen, omdat het plastic kokertje aan het uiteinde van de veters, dat de vezels bij elkaar houdt, versleten is of weg is geraakt. Door het rafelen is het moeilijker om de veters door de gaten te rijgen. Hier is Marco's tip. Neem een stukje krimpkous, schuif dat over het rafelende uiteinde, een paar seconden boven een vlammetje houden, en klaar is Marco... eh Kees!

Krimpkous is bij doe-het-zelf zaken in allerlei maten en kleuren verkrijgbaar. Na verhitting krimpt het, zodat het de vorm en afmetingen van het onderliggende materiaal volgt, in dit geval de veter. Kosten per veter: verwaarloosbaar. Het spaart een gang naar de schoenwinkel en een paar euro aan nieuwe veters uit!

torsdag 12. juli 2012

Leerzame fietstocht

De monsterfietstocht Krossobanen-Kalhovd stond al een paar jaar op ons verlanglijstje. Deze fietstocht is een ronde van ruim 90 kilometer. Op de eerste dag ga je met de Krossobanen (kabelbaan) in Rjukan 495 meter omhoog naar 886 meter en vervolgens fiets je 30 kilometer naar de berghut Kalhovd op 1100 meter. De volgende dag gaat het ruim 60 kilometer omlaag naar het beginpunt.

Telkens waren we echter te laat met het reserveren van de berghut aan het eind van het zomerseizoen. Dan waren er alleen nog maar slaapplekken op een matras in de stue (woonkamer) te reserveren. Een soort slaapzaal dus. Kalhovd is een populaire hut omdat die met de auto bereikbaar is. Aangezien het best wel een pittige fietstocht zou worden en omdat wij geen 20 meer zijn (c.q. gewoon wat meer luxe willen) hebben we de slaapzaal aan ons voorbij laten gaan. Dit jaar hadden we bedacht om de tocht aan het begin van het seizoen te maken, op 7 en 8 juli, een week na de zomeropening van Kalhovd. We hadden bijtijds een 3-persoonskamer gereserveerd (de kleinste kamer die er is), en ondanks dat de hut al aardig volgeboekt was, hadden we de kamer voor ons zelf. Maar nu loop ik op de zaken vooruit...

De voorpret begon er mee door een week van tevoren de fietstassen in de woonkamer te zetten en een paklijst te maken. Marco had de fietsroute in zijn gps gezet. We hadden nog niet eerder zo'n intensieve tweedaagse fietstocht gemaakt (langere fietstochten zijn overigens absoluut niet onze ambitie). Door onze wandel- en motorervaring hebben we veel ervaring met lichtgewicht en compact pakken, en alle spullen gingen dan ook makkelijk in de fietstassen. Omdat Marco geen bagagedrager op zijn fiets heeft, zou ik de fietstassen nemen. Dat leek mij een prima idee. Marco wilde mij nog ontlasten door een rugzak mee te nemen, maar daar was wat mij betreft geen sprake van. Het fietsen met een rugzak vind ik een crime, en we hadden nou toch goede fietstassen! Wist ik toen maar wat ons te wachten stond!

Op zaterdag 7 juli vertrokken we in de stromende regen met de auto richting Rjukan. Op de parkeerplaats van de Krossobanen hebben we in de auto ons lunchpakketje gegeten. Vervolgens zijn we teruggereden, naar Fagerstrand, een parkeerplaats aan het Tinnsjø, ongeveer 20 km van Rjukan. Zo hoefden we de volgende dag niet helemaal naar Rjukan door te fietsen. Dit zou de tweede dag minder zwaar maken en bovendien leek ons het stuk van Fagerstrand naar Rjukan (bewoonde wereld) minder interessant als we net uit de mooie natuur van de bergen zouden komen.

Bij Fagerstrand aangekomen was het opgehouden met regenen. Rond 13.00 uur stapten we met goede zin op de fiets. De weg naar Rjukan was licht stijgend, maar goed te doen. Behalve de laatste paar honderd meter naar de Krossobanen, die steil omhoog gingen. Daar heb ik waarschijnlijk al heel veel energie verloren. Bij de haarspeldbochten ben ik maar gaan lopen, de fiets met fietstassen voortduwend de berg op. Halverwege heeft Marco mijn fiets van me overgenomen, het was loodzwaar.

So far, so good. Bij de Krossobanen hebben we een kaartje gekocht en na 10 minuten konden we in de gondel stappen. Vanwege de zware bewolking hadden we vrijwel geen uitzicht. Vlak naast ons konden we de toppen zien van de hoge dennebomen op de steile berghelling. Boven hing er ook dikke mist, maar het was verder droog. Het was inmiddels 15.00 uur en vol goede moed gingen we fietsen... maar moesten we eigenlijk meteen afstappen. De eerste kilometer ging de weg zo steil omhoog, dat fietsen niet mogelijk was, zeker niet met zware fietstassen. Enfin, bovenaan de bult konden we toch eindelijk echt gaan fietsen. Het bleef echter behoorlijk op en neer gaan en gaandeweg voelde ik mijn krachten afnemen. Sommige heuvels waren zo steil dat ik moest lopen. Toch gaf dat weinig verlichting, want het duwen van een zware fiets met fietstassen de berg op, kost ook veel energie. Marco had geen problemen met het fietsen en nam het lopen met de fiets op een gegeven moment van me over. Wisselen van fiets hielp niet. Marco kon het zadel van mijn fiets niet hoger zetten, en Marco's fiets heeft een zodanige zithouding dat ik het niet langer dan een half uur vol kan houden. Verder ploeteren dus op mijn eigen fiets.

Bij de dalingen was het zaak om zoveel mogelijk vaart te maken om zo ver mogelijk op de volgende bult te komen, om zo wat krachten (bij het duwen of fietsen) te kunnen sparen. Om de 5 kilometer stonden er bordjes langs de weg. Naar de hut was het 30 kilometer. Doordat het zo mistig was, koelden we snel af bij de pauzes. Na 20 kilometer stond het huilen me nader dan het lachen. Ik was zo uitgeput! Gelukkig waren de stijgingen de laatste 5 kilometer wat minder steil en ging het wat meer naar beneden. Tegen 18.30 uur kregen we de hut in het vizier, en als een boer die lacht met kiespijn, heb ik kreunend en steunend de laatste paar honderd meter afgelegd.

Bij de receptie werden we warm ontvangen en kregen we de sleutel van onze kamer. Het bleek een luxe kamer te zijn in de nieuwe aanbouw. Een ruime kooi (konden we gezellig naast elkaar slapen), een wastafel op de kamer en op de gang individuele douches! Na lekker gedouched te hebben en schone, droge kleren aangetrokken te hebben, konden we om 20.00 uur aan tafel schuiven. Er was een tapas-buffet met gehaktballetjes in tomatensaus, kikkererwten met lamsvlees, gestoofde kippenboutjes, salade, aardappelen en verschillende soorten kaas. We hebben heerlijk zitten smikkelen, vooral van de kikkererwten met lamsvlees. Toe kregen we een groot glas mierzoete tilslørte bondepiker*. Daarna was het koffie en thee drinken in de stue. We zaten onderuit gezakt in grote fauteuils en hebben vooral naar andere mensen zitten kijken. Wat een pluimage, en velen niet zo sportief aan de zware lijven te zien en de alcohol die genuttigd werd.

In de kamer hebben we nog eens goed naar de kaart gekeken. Voor de volgende dag zou het flink bergafwaarts gaan, maar zou de weg weer zo heuvelachtig zijn? Voor het slapen gaan, hebben we daarom gecheckt of we de bagagedrager van mijn fiets op die van Marco konden zetten. Gelukkig had Marco een klein gereedsschapsetje meegenomen. Het lukte! Dit was een enorme opluchting voor mij, want nu wist ik dat ik het zonder veel problemen zou halen. Volgens Marco moesten we ons immers voorbereiden op weer een zware dag... Nou, dat hebben we geweten!

Na een lekker ontbijt met grøtt (haverpap) met kaneel en suiker gingen we op pad. Op slechts een paar stijgingen na, was het alleen maar dalen! En hoe, de kilometers schoten voorbij! Zo moeilijk als het de dag ervoor ging, zo makkelijk ging het nu. Eindelijk kon ik ook van de omgeving genieten. Dit gebied lijkt op de Schotse hooglanden met de afgevlakte bergtoppen. De fjellflora (bergflora) is bijzonder. Het was droog, bewolkt met af en toe een glimp blauwe hemel. Heerlijk fietsweer. Marco schaamde zich wel een beetje: mij gisteren laten ploeteren met die zware tassen en nu hij de tassen had, ging het alleen maar naar beneden. Halverwege hebben we onze matpakke (lunchpakketje) gegeten en om 12.30 uur kwamen we bij de auto in Fagerstrand aan.

Het was een mooie, maar uitputtende en vooral leerzame fietstocht. Dit is wat we ervan hebben geleerd:
- niet te laat beginnen, zodat we langere pauzes kunnen houden
- eventueel de noodbivak gebruiken om afkoeling te voorkomen
- bijtijds afstappen en gaan lopen, om ons niet stuk te fietsen (zoals bij de Krossobanen)

Ik wil de fietstocht zeker weer een keer maken, en nu het liefst met wat minder mist op de eerste dag, hoewel je zoiets nooit kunt plannen in het hooggebergte. Verder moeten we vanaf het begin de bagage beter verdelen.

Op onderstaande plaatjes zijn de hoogteverschillen van dag 1 en dag 2 te zien op basis van de gps registratie. De rechte lijn omhoog bij het eerste plaatje is de Krossobanen.



* Zie voor het recept mijn blog Noorse tradities: kerstschoven en gesluierde boerenmeisjes.

Meer info: Krossobanen en Kalhovd turisthytte.