søndag 9. oktober 2011

Herfsthuttentocht

Hij stond al een jaar op ons verlanglijstje, deze herfsthuttentocht door de Austheiene in de gemeente Fyresdal. Dit weekend grepen we onze kans voordat sneeuw en ijs het onmogelijk zouden maken om nog een bergtocht te maken dit jaar. Op zaterdagochtend trokken we onze buitensportkleren aan, vulden we de thermos en pakten we onze rugzakken in. Vanaf ons huis was het ongeveer drie uur rijden, een prachtige tocht via Flåbygd (Nome kommune), Kilen (Seljord kommune) en Vrådal (Kviteseid kommune) naar de hut Torsdalsbu in Fyresdal. Het was stralend herfstweer, met een strak blauwe lucht en vollop zon.

Vanaf Torsdalsbu maakten we een fietstocht naar Nos. In ruim een uur fietsten we 13,5 kilometer, met vele stijgingen en dalingen. De sterkste stijging was 80 meter over een lengte van 1,85 kilometer. Best pittig, vooral met een dagrugzak op de rug. Onderweg konden we genieten van het prachtige herfstweer en alle mooie herfstkleuren.

Bij Nos parkeerden we de fietsen in het bos en gingen we te voet verder. Na bijna anderhalf uur lopen en 200 meter stijgen, tot 840 meter, kwamen we bij de DNT-hut Hovstøyl. We waren de eersten die bij de hut aankwamen. Het was een mooie hut, met drie slaapkamers. Water konden we halen uit een put vlak bij de hut. Kort na onze aankomst kwamen een moeder met haar twee dochters en husky-hond bij de hut aan. De hond was gewend om buiten te overnachten en heeft zelfs geen poot in de hut gezet. We hebben 'm tijdens ons verblijf geen kik horen geven. Heel fijn als mensen zo goed om gaan met hun hond. Later bleek dat de familie wel acht husky's heeft en aan hondensleerijden doet.

Rond een uur of half vijf kregen we flinke trek en hebben we de voorraadkast van de hut geïnspecteerd. Maar we hoefden niet lang na te denken, het werden vleesballen in bruine saus met aardappelpuree en doperwtjes met worteltjes. Dat vult goed na zo'n stevige tocht. Het werd langzaam donker in de hut en de kaarsjes gingen aan. Na de afwas hebben we wat gelezen en Skipbo gespeeld. Ook de Noorse familie ging eten en daarna spelletjes doen. Tijdens ons derde potje vielen onze oogleden bijna toe. Om half negen lagen we in onze bedjes en kort daarna gingen ook onze medehutbewoners naar bed.

Op zondag stonden we om zeven uur op. We wilden op tijd vertrekken, want er was regen voorspeld  en dat kan op deze hoogte in dit jaargetijde sneeuw zijn. Toen we om half negen vertrokken, begon het net te sneeuwen. Wat waren we blij dat we eraan gedacht hadden om muts en handschoenen mee te nemen. De tocht begon met een klim en daarna ging het pad op en neer over de bergrug. De sneeuw zorgde gelukkig niet voor gladheid, maar tussen de stenen en op sommige rotsen lag al flink wat ijs en dat was spiegelglad. Goed uitkijken maar.

Op drassige stukken was het een voordeel dat de ondergrond licht bevroren was. Daardoor zakten we niet zo ver weg in de modder. Onderweg genoten we van de prachtige uitzichten. Het was een heel bijzondere belevenis om zo laat in het jaar nog op fjelltur te gaan, en om sneeuwval mee te maken. Gelukkig was het de eerste sneeuw, zodat we niet bang hoefden te zijn om de rode merktekens die ons de weg wezen, te missen. Bovendien had Marco de GPS bij zich, dat gaf net een stukje extra stukje zekerheid.

Onderweg hielden we geen pauzes. De kans om af te koelen was groot en bovendien wisten we niet zeker hoe het weer zich ging ontwikkelen. Het hoogste punt van de tocht was 1064 meter. Naarmate we daalden ging de sneeuw over in regen. Uiteindelijk hebben we drie uur en een kwartier gedaan over de tocht van bijna acht kilometer naar Torsdalsbu.

Tijdens de tocht genoten we enorm van het bonte pallet aan herfstkleuren: okergeel, helgroen, donkergroen, gifgroen, geelwit, groenwit en donkerrood. Bij Torsdalsbu stond "ons busje", zoals we Marco's witte Peugot Partner Dangler noemen, op ons te wachten. Bij de auto vervingen we snel onze modderbroeken door schone. Na een kopje thee met wat lekkers erbij, haalden we de fietsen op in Nos. Vervolgens reden we verder in de regen richting huis, met onderweg nog een korte lunchstop in de auto.

We komen om 15.15 uur aan bij ons vakantiehuis in Ulefoss. De temperatuur in huis is 14 graden Celsius. Niet erg warm, dus we doen meteen de houtkachel aan. In een paar uur tijd loopt de temperatuur op tot een behagelijke 22 graden Celsius. We nemen een heerlijke warme douche, zetten een vers kopje thee en de modderkleren gaan in de wasmachine. Voor het eten maken we nasi met satesaus en later op de avond een kom warme griesmeelpap. We zullen slapen als rozen vannacht.

Meer info: 

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar