lørdag 3. september 2011

Kanotocht op de Nisser

Afgelopen weekend is een grote wens van ons in vervulling gegaan. We hadden er al weken naar uitgekeken: onze eerste meerdaagse kanotocht. Het werd de perfecte beginnerstocht: een tweedaagse tocht over de Nisser met Midt-Telemark Padleklubb. Jostein had de tocht georganiseerd en uiteindelijk waren we met zijn vijven, precies een mooi groepje. Met deze tocht hebben we veel ervaring op kunnen doen met het pakken van uitrusting in onze kano's.

Een belangrijke afweging bij de aankoop van onze kano's was de capaciteit van de laadruimte. Onze grote droom was immers het maken van meerdaagse kanotochten. Toch hebben we voor kano's gekozen die technisch meer uitdagend zijn en dat is ten koste gegaan van de laadruimte... dachten we. Maar het blijkt dat we alsnog voldoende ruimte hebben voor meerdaagse tochten. We hadden bij deze tocht allebei veel bergruimte over, zodat we voor langere tochten, waarbij er meer kleding en meer voedsel mee moet, zeker nog plek hebben. De kano's liggen door de bepakking dieper in het water, hetgeen ze iets stabieler maakt.

Naast de bepakking, hadden we nog een primeur: voor de eerste keer varen met onze Groenlandse peddels. Dit peddeltype wordt al duizenden jaren gebruikt voor het kanoën op groot water. Voordeel is het smalle blad waardoor de weerstand in het water laag is en je vaker slagen kan maken. Bovendien vangen de smalle bladen weinig wind. Dit alles maakt dat de peddels een minder grote belasting zijn voor het lichaam, waardoor je minder gauw moe wordt, vooral bij het maken van langere tochten. We hebben peddels gekocht van onbehandeld hout. Een paar weken voor de tocht hebben we ze in de lijnolie gezet en de toppen met epoxy afgewerkt. Onze peddels bevielen goed. Bij de eerste peddelslagen bleef er een lijnolieachtig laagje op het wateroppervlak achter.

In totaal hebben we 22,5 kilometer gepeddeld in twee dagen. Zaterdag startten we onze tocht aan het eind van de ochtend bij de camping in Vrådal. Deze camping ligt direct aan de Nisser, een zeer groot meer. Eerst voeren we over spiegelglad water tussen een aantal eilandjes door. Later kwamen we op het grote water uit en toen voelden we aan de golfslag duidelijk dat het waaide. Zo nu en dan kregen we een regenbui over ons heen, maar dat deerde niet, het was niet koud. Er was "kraftig regn" (zware regenbuien) voorspeld, en iedereen had zich op het ergste voorbereid en dus viel het allemaal wel mee. Halverwege legden we aan bij een eilandje en namen we een uitgebreide pauze.

Vervolgens legden we een spannend stuk af op het punt waar het meer op zijn breedst is. Dat voelden we duidelijk aan de hoge golven van opzij. Het was een spannend stukje met aan de ene kant de grote watervlakte en aan de andere kant een massieve rotswand die vrijwel loodrecht uit het water oprees. Gelukkig hadden we de maandag ervoor bij de training ook een stuk afgelegd met golven van opzij, dus het was goed te doen voor ons.

Vervolgens kwamen we in rustiger vaarwater terecht, een brede inham, waarbij we langs de kant voeren om een goede overnachtingsplek te vinden. Dat was niet makkelijk omdat de kanten vrij hoog waren en de meeste landplekken kaal en stenig waren. Als er een schaars plekje groen was, dan stond het vol met bomen en was er geen plek voor vier tentjes. Uiteindelijk vonden we een oude "seter" (zomerboerderij) op een groen en idyllisch plekje langs de waterkant.  Hier waren de waterkanten niet zo hoog en stenig, op sommige plekken waren er zelfs mini zandstrandjes, waardoor we de kano's makkelijk aan land konden leggen, uit konden stappen en de kano's omhoog konden trekken.

De seter bestond uit een aantal hutten met een vlak stuk grasveld, ruim genoeg om ons kamp op te slaan. We konden droge kleding aantrekken en de tenten opzetten. Net toen iedereen eten wilde koken begon het weer te regenen. Gelukkig had Jostein een groot zeil en een stuk touw meegenomen. Door het zeil aan de lange kant aan een van de hutten te hangen, hadden we een mooie overkapping waaronder we konden koken, eten en gezellig samen konden zijn met een glaasje wijn of een blikje bier. Later op de avond hebben we aan het water een vuur gestookt. Iedereen had wat houtblokken meegenomen in zijn kano. Het was lekker om ons aan het vuur te warmen. Een houtvuur is altijd gezellig en geeft een goede stemming. Er werd koffie en thee gezet en met een zakmes werden takjes gespiest om marshmellows te grillen.

Om 22.00 uur wilde iedereen naar bed. De gezonde buitenlucht zal er mede debet aan geweest zijn. We hebben heerlijk geslapen. Zondag stonden we pas om 08.00 uur op. Bij het ontbijt konden we het zeil weghalen, want er was af en toe blauwe lucht en zelfs een glimpje zon. Vervolgens stapten we weer in de kano's. Aanvankelijk leek er niet zoveel aan de hand te zijn, want  er was weinig golfslag in de baai. Maar we moesten weer via hetzelfde spannende stuk langs de loodrechte rotswand terug en hier zag het er heel anders uit dan gisteren. Er waren zeer hoge zijgolven. De kano's werden behoorlijk heen en weer geslingerd. Lippen stijf op elkaar en peddelen maar. Er zo snel mogelijk doorheen komen is dan het devies.

Maar de golven werden steeds woester en gingen zelfs rollen. Toen vond ik het eng worden. Ik heb de tochtgenoten die het dichtst bij mij waren ingeseind dat ik het moeilijk had. Ze kalmeerden me en zorgden dat ze dicht bij mij bleven. Maar iets anders konden ze ook niet voor me doen, dat wist ik. Doorpeddelen maar en kleine slagen maken, zodat een van de peddels zoveel mogelijk in het water blijft en daardoor een extra "steunpunt" geeft. Gelukkig kwamen we er doorheen zonder om te slaan. Naarmate we dichter bij de eilanden kwamen, werden de golven minder en aan de leizijde was het water helemaal kalm en glad. We vormden met zijn allen een vloot door naast elkaar te gaan liggen en elkaars kano's vast te houden. We moesten allemaal even uitpuffen en de spanning eruit laten. Gelukkig konden we er goed over praten.

De rest van de tocht was een "kosetur", zonder veel moeite gezellig peddelen. We zijn een beetje tussen eilandjes doorgevaren en hebben even bij een sluis overwogen om de kano's naar de andere kant over te dragen. Maar we hadden geen zin om helemaal in en uit de kano's te gaan en met de zware, bepakte kano's te sjouwen. We zijn toen nog meer tussen eilandjes gaan varen en hebben een lekker plekje uitgezocht om te lunchen. Vervolgens zijn we in rustig tempo naar de camping in Vrådal teruggevaren. Daar was het spullen uitpakken en de auto inladen, kano's op het dak tillen en afscheid nemen van de tochtgenoten. Om 15.00 uur zaten we in de auto en om 17.00 uur waren we weer thuis aan. Moe maar voldaan, en heel veel ervaringen rijker. De tocht was in meerdere opzichten grensverleggend, maar smaakt zeker naar meer.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar