tirsdag 5. juli 2011

Weg met de mantelpakjes

Mantelpakjes en broekpakken zijn jarenlang mijn dagelijkse werkkleding geweest. Zoals een timmerman een overal draagt en een politieagent een uniform, droeg ik een pak vanwege mijn banen binnen het openbaar bestuur. Ik heb het nooit als middel gezien om me meer te voelen dan een ander, maar ik heb het zeker ook niet als onprettig ervaren. Ik heb duidelijk gemerkt dat mensen je soms (met de nadruk op soms) serieuzer nemer, zeker als vrouw zijnde. Het is meer dan eens voorgekomen dat ik als enige in het gezelschap van mannelijke bestuurders, in eerste instantie werd aangezien als secretaresse. Ook maakte het dragen van pakken dat ik er volwassener uitzag. Een jong uiterlijk kan een nadeel zijn als je ambities hebt. Zeker als je met je postuur geen gewicht in de schaal kunt leggen.

Het dragen van een pak, vanwege praktische redenen vaak een broekpak, maakte dat ik een signaal kon afgeven op de (vaak mannelijke) bestuurders: ik hoor bij jullie, ik weet wat voor spel het is en hoe het gespeeld. Ik heb geleerd om pakken te dragen en om me in milieus te bewegen waarin het dragen van een pak gemeengoed is. Het is niet ongemakkelijk voor me, in tegendeel, het voelt heel vertrouwd, net als de bijpassende sociale codes.

Toch was het niet altijd eenvoudig om een pak te dragen. Ik heb altijd mijn persoonlijkheid willen laten blijken door mijn kledingkeuze. Niets geen lichtgrijs pakje met witte of pastelkleurige blouse. Ik walg van dat soort kleurloze gevallen. De kleur mocht er juist van af spatten. Zwarte of antraciet kleurige pakjes met oranje, rode of purperen blouses eronder. Of voor de zomer een bordeaux rood linnen pak met een dieprode linnen blouse eronder. Lekker met mijn rode krullekop! Regelmatig kreeg ik positieve opmerkingen over mijn kledingkeuze. Dat maakte me zeker. Bovendien waren de pakken altijd een hele investering, dus dan mag je er wel wat voor terugzien.

Zodra ik thuiskwam van een lange werkdag, was het eerste wat ik deed het pak uit doen en een oude, versleten spijkerbroek aantrekken met een stretch t-shirt. Dat was mijn ultieme manier van ontspannen. Het pak betekende werken, constant in de weer met mobiele telefoon, ratelen op het toetsenbord om een deadline te halen en gespannen luisteren en observeren bij bestuurlijke overleggen. De oude, versleten spijkerbroek betekende de stilte van het huis, op het gemak de post doorkijken, thee zetten, eten klaarmaken en kaarsjes aansteken. Het gevolg was wel dat ik na verloop van tijd vrijwel geen kleding meer had voor andere aangelegenheden. Mijn kledingkast bevatte weinig meer dat tussen de pakken en de versleten spijkerbroeken in zat.

Met mijn verhuizing naar Noorwegen heb ik mijn carrière bij het openbaar bestuur in Nederland bewust afgesloten. Dat betekende ook het einde van de pakken als dagelijkse werkkleding. Dat kwam eigenlijk wel mooi uit, want de meeste pakken waren aan vervanging toe. Bij mijn huidige baan bij de plattelandsgemeente Nome draagt niemand een pak, behalve de burgemeester als hij ergens een opening moet verrichten of iets anders officieels moet doen. Zo nu en dan doe ik nog wel eens een jasje aan als representativiteit van belang is, bijvoorbeeld als ik een presentatie moet geven voor het gemeentebestuur of als ik naar een bijeenkomst voor het bedrijfsleven ga. Maar zoals gezegd hebben de meeste van mijn pakken de mooiste tijd gehad en wordt het tijd om afscheid van ze te nemen. Dat voelt als een definitief afscheid van mijn carrière in Nederland. Het is met weemoed, omdat ik mijn werk altijd met zoveel passie en overtuiging heb gedaan. Toch was het een bewuste keus om ermee te stoppen: om niet de aap te worden die voor de zoveelste maal zijn kunstje doet en omdat ik er alleen mee door had willen gaan om nog meer carrière te maken.

Ik ben blij dat ik de carrière heb gemaakt die ik wilde en voor alle bijzondere dingen die ik op dat pad heb meegemaakt, maar voelde dat het tijd werd om me op andere dingen te richten. Ik wilde meer zelfontplooiing, niet meer alleen die harde carrièretante zijn. De antwoorden liggen echter niet kant en klaar voor me. Het is een zoektocht. Ik vind het soms moeilijk, want ook in mijn huidige werk ben ik vol met ambities. En kleding, wat moest ik doen nu ik geen pakken meer kon dragen. En dat in een land waarin de kledingwinkels die mijn maten verkopen zo ver weg liggen! Ik ben nog een beetje op zoek. Draag dingen die ik voor een paar jaar geleden niet voor mogelijk gehouden zou hebben. Cargo broeken bijvoorbeeld, van die stoere broeken met veel zakken en stiksels. Dat steekt qua representativiteit niet af bij de spijkerbroeken waarin vrijwel al mijn collega's rondlopen. Bovendien staat het lekker sportief en vlot. Dat is een beetje het omgekeerde effect van een mantelpakje. Er is nog een belangrijk verschil: de cargo broek gaat aan het eind van de middag niet uit. Die blijft lekker aan voor de vrije tijd!

1 kommentar:

  1. Hey Amber, what a lovely post. Funny how clothing can mean so much and yet so little. I hadn't thought that you might have trouble finding clothing in your size. It's slightly too short/small for me while for you it's slightly to bit/long. Hope all is well with you and yours. I have fall break this week so I will enjoy some of the good weather while it is here. Cheers,
    Damae

    SvarSlett