søndag 19. juni 2011

Zeekanocursus

Na kennis te hebben gemaakt met het wandelen en het fietsen stonden Marco en ik te popelen van verlangen om aan het kanoën in Noorwegen te beginnen. Het was altijd al een droom van me om te kanoën in Scandinavië: met een Canadees de uitgestrekte Zweedse meren verkennen. Maar met een zeekano kun je veel meer vaart maken, ben je onafhankelijker van stroming en wind, en kun je toch heel goed meerdaagse tochten maken. We werden op onze wenken bediend toen vorig jaar herfst een zeekanoclub in onze regio opgericht werd. Op 7 oktober 2010 waren we bij de oprichtingsvergadering aanwezig en op 14 februari 2011 vond de eerste jaarvergadering plaats. De nieuwgeborene werd gedoopt tot Midt-Telemark Padleklubb. Het is een heel actieve club met gezellige mensen. Iedere maandagavond wordt er gekanood vanaf een vast verzamelpunt en elk weekend zijn er langere tochten, techniekoefeningen of andere activiteiten.

Marco had behoorlijk wat wild waterkano ervaring en ik maar weinig. Met het zeekanoën waren we beiden niet goed vertrouwd. De mogelijkheid om eind mei een cursus zeekanoën te doen hebben we met beide handen aangegrepen. De cursus werd gegeven door Tine Raisbæk, bestuurslid van onze club en gediplomeerd instructrice. Tine is een jonge vrouw en afkomstig uit Denemarken. Kanoën is haar lust en haar leven en het is fantastisch om van zo'n enthousiast iemand cursus te krijgen.

De weergoden waren ons niet goed gezind toen we op zaterdagochtend 29 mei bij Lystangen camping aankwamen. Toen alle acht cursisten aanwezig waren en de cursus kon beginnen, viel de regen bij bakken uit de hemel. Na een stukje theorie konden we in de kano's stappen en het meer opvaren. Vervolgens kregen we les in effectief vooruit paddelen en allerlei stuurtechnieken. Door middel van uiteenlopende opdrachten, konden we de uitleg van Tine in de praktijk oefenen. Zoals met de neus van je kano de rotswand zo nauwkeurig mogelijk volgen (stuurtechnieken) en met water gevulde petflesjes vooruit gooien en er dan zo effectief mogelijk naar toe paddelen. Het was erg leuk en leerzaam, en als cursisten onderling hadden we meteen goed contact met elkaar.

De regenbuien wisselden elkaar af, maar als je eenmaal in de kano zit op het water en toch al een beetje nat bent, dan deert dat niet zo. Na de lunch volgde weer een stuk theorie en oefeningen op het water. Aan het eind van de middag stond de eerste serie reddingsoefeningen op het programma. Veiligheid, waaronder het jezelf en anderen kunnen redden is een heel belangrijk onderdeel van de kanovaardigheid. Degenen die wilden, mochten omslaan en zelfredding proberen. Door de regen had ik er geen moeite mee om vrijwillig om te slaan. Het water was maar 9 graden Celsius, en het was heel leerzaam om te voelen hoe snel je spieren verstijven en hoe moeilijk het dan is om kracht op te brengen. Op de wal lagen de handdoeken klaar in de auto en konden we ons meteen omkleden. Toen we om zo'n 19.00 uur thuiskwamen, staken we als eerste de houtkachel aan. O wat was dat heerlijk, om weer helemaal op temperatuur te komen met een warme douche en een maaltijd.

De volgende dag waren we om 10.00 uur present voor de tweede cursusdag. We zouden die dag een tocht maken van 8 kilometer en de dag weer afsluiten met reddingsoefeningen. Tijdens de tocht probeerde ik mij het vooruit paddelen zo goed mogelijk eigen te maken: peddel zo ver mogelijk inzetten, lichaam draaien, met de peddel meekijken, je buikspieren laten werken, voeten afzetten, tot aan je middel kracht uitoefenen... en dat moet een perfecte slag opleveren. Ik was heel blij en trots dat ik het onder de knie kreeg en de stuurslagen gingen steeds beter. Ook het scullen: het zijwaarts bewegen van de kano, kreeg ik te pakken.

De hele dag was het weer wisselvallig: zon en regenbuien ruilden stuivertje. Aan het eind van de dag, toen we aan de reddingsoefeningen zouden beginnen, scheen het zonnetje heerlijk warm op ons bolletje. Hoe veel moeilijker dan gisteren was het nu om met opzet de boot om te laten gaan, wetende dat het water zo koud was. We gingen kameraatredding doen, dus het redden van een ander als die om gaat. De oefening werd in stelletjes van twee uitgevoerd. Zodra een stel klaar was met eerst de een en dan de ander redden, en koud en nat weer allebei in de boot zaten, konden ze naar de wal om zich af te drogen en om te kleden.

Toen iedereen geweest was, was het tijd voor de afsluiting. We deden een ronde in hoeverre de cursus aan ieders verwachtingen had voldaan. We vonden allemaal dat we veel geleerd hadden en heel wat bereikt hadden in twee dagen. Vervolgens kon Tine met veel genoegen aan alle cursisten het cursusbewijs uitdelen: een pasje van Norges Padleforbund met daarop de sticker voor de basiscursus zeekanoën. De cursus heeft ons enthousiasme voor het zeekanoën alleen maar aan gewakkerd. We kunnen haast niet wachten totdat we zelf zeekano's hebben en niet meer afhankelijk zijn van de leenkano's van de club.

Meer info: Midt-Telemark Padleklubb.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar