onsdag 29. juni 2011

Onze kano's!

De afgelopen maanden hebben we telkens kano's gehuurd van de kanoclub als we wilden peddelen. Nu heeft de club slechts een beperkt aantal huurkano's: grote, logge en zware plastic boten waarvan de meesten niet goed passen bij onze lichaamsbouw. We besloten daarom al vrij snel om zelf kano's aan te schaffen. Daarmee zouden we de vrijheid hebben om de kano's te kunnen pakken wanneer we maar wilden. Bovendien zouden we in eigen boten goed aan onze techniek kunnen werken. Het was het begin van een lange zoektocht. Het aanbod aan zeekano's is enorm: er zijn allerlei soorten merken, maten, materialen en prijsklasses. We hebben wekenlang gespeurd en gezocht op internet, brochures bestudeerd, lijstjes opgesteld en een tocht gemaakt naar twee kanowinkels in Drammen. Voor mij was de keuze beperkt, gezien de speciale vereisten waaraan de kano moest voldoen gezien mijn lichaamsbouw. Eigenlijk was er maar een kano die de ideale maten had, namelijk een Reval mini van het merk Tahe Marine. Deze kano is 4.83 m lang en 52 cm breed.

Voor Marco waren er meerdere opties, maar zijn voorkeur ging uit naar de Reval van Tahe Marine: een kano van 5.55 m lang en 54 cm breed. De prijzen hielden ons echter tegen. Nu zijn de kano's van Tahe Marine zeker geen dure kano's, maar we vonden het toch veel geld. Marco was bereid uit te wijken naar plastic kano's van andere merken. Ik  had zoals gezegd weinig keus. Uiteindelijk besloten we de kano's in Nederland te gaan kopen, dat was verreweg het goedkoopste, ook als het ging om accessoires zoals peddels en zwemvesten. Bovendien zouden we de kano's daar ook in het water kunnen uittesten. Dat is namelijk geen vanzelfsprekendheid bij Noorse kanowinkels. Totdat we vorige week door een clublid (zelf een Reval-fan) getipt werden over een handelaar in Tahe kano's in Son, vlakbij Oslo. Die had zeer scherpe prijzen. We konden voor afgelopen zondag een afspraak maken. Het adres was makkelijk te vinden en de handelaar had de kano's al op zijn autodak geknoopt om in het water te kunnen uitproberen.

Het was ontzettend spannend om in de mini het water op te gaan. Ik had een blog gelezen van iemand die de mini heeft en het dagluikje niet open en dicht kan doen zonder om te gaan. We waren aan de kust en er was wat golfslag. Nog niets voor een echte zeekanoër, maar voor mij was het wild genoeg. Het dagluikje heb ik bij de proeftocht niet aangeraakt. Ik vond de kano behoorlijk instabiel, maar de waterlijn was goed: de boot zakt met mijn gewicht ver genoeg in het water, waardoor ik niet als een kurk op het water drijf. Ik heb nog zitten dubben tussen de Reval mini en de Reval mini LC, die net een slagje langer en breder is. Stabieler, maar logger en met een minder goede waterlijn voor mij. Een spannende beslissing, het ging toch over veel geld. Het werd de Reval mini. Er was maar een exemplaar, een vuurrode en omdat het een pittige boot is, kreeg hij de bijnaam "de peper". Marco ging voor de helgele Reval, die meteen "de banaan" gedoopt werd.

Nadat we bij de handelaar thuis koffie en thee gedronken hadden en hij de factuur had gemaakt, konden we de kano's op het autodak knopen. Ook dit was erg spannend om voor de eerste keer te doen. De auto is met kano's 2.80 m hoog. We hadden al eerder schuimblokken gekocht die we op de dakdragers konden schuiven. Met behulp van een plastic krukje voor mij legden we de kano's erop en konden de stroppen er omheen. Vervolgens begon een spannende tocht naar huis. Telkens even door de voorruit omhoog kijken of de kano's er nog op lagen en of ze niet verschoven waren. Omdat de Oslofjordtunnel gesloten was, gingen we met de veerboot van Horten naar Moss. Varen met de kano's zonder dat we in de kano's zaten. Uiteindelijk waren we om 21.30 uur thuis. Marco had van tevoren twee standaards gemaakt om de kano's op te kunnen leggen. Het werkte perfect! Ik was helemaal blij, maar ook een beetje rillerig van de spanning. We voelen ons erg rijk met onze kano's. Wat een mooi bezit!

Afgelopen maandagavond was de vaste avond peddeltocht met de kanoclub. We kregen veel positieve reacties. Zelf durfden we haast niets gewaagds te doen. Het tochtje van Lunde sluse naar Kjeldal sluse en weer terug, was spannend genoeg voor ons. De zitjes zitten nog niet zo lekker als we willen. Het is nog erg wennen, maar de kano's glijden als een speer door het water. Wat een verademing ten opzichte van de logge, plastic huurboten! We hebben enorm veel zin om een middagje lekker te spelen om de kano's helemaal te leren kennen: steunslagen om het omslagpunt te bepalen, omslaan en uit de boot kruipen, zelfredding doen, enz. We proberen aankomend weekend zoveel mogelijk vrij te houden!


Meer info: Tahe Marine.

tirsdag 28. juni 2011

Foto's op ut.no

In 2009, tijdens onze eerste zomer als inwoners van Noorwegen, hebben Anny, Marco en ik een mini-trektocht gemaakt door Huldreheimen. De bergen van Huldreheimen zijn de voorlopers van de hoge reuzen van Jotunheimen. Het berggebied ligt op slechts een paar uur rijden van onze toenmalige woonplaats Bruflat in de gemeente Etnedal.

Het was voor Anny en Marco de eerste keer dat ze een wandelvakantie maakten van hut naar hut. In drie dagen liepen we van Liomseter naar Storkvelvbu, van Storkvelvbu naar Haldorbu en van Haldorbu naar het beginpunt Liomster. Uiteraard werden er tijdens deze wandeltocht ook foto's gemaakt. Een paar foto's stuurde ik een aantal maanden geleden naar de DNT naar aanleiding van een oproep om foto's van hutten. Ik had er niet meer van gehoord, maar gisteren kwam ik er bij toeval achter dat de foto's op de website http://www.ut.no/ zijn geplaatst, een soort routeplanner voor buitensport. Met mijn naam en bijschriften er netjes bij vermeld. Super leuk!

Kijk hier om de foto's te zien: Ambers foto's van Haldorbu.

lørdag 25. juni 2011

Zeenomaden

Soms kan een boek een gevoel weergeven dat altijd al in je sluimerde, maar dat je op de een of andere manier zelf nooit zo goed kon verwoorden. Dat overkwam me met het boek "Åpen horisont. En bok om havpadling", vertaald: "Open horizon. Een boek over zeekanoën". Hoewel Marco en ik geen bijzondere behoefte hebben om op zee te kanoën (onze droom is het maken van mooie toertochten op meren en rivieren) maakte het boek een grote indruk op ons.

Het boek is het persoonlijke verhaal van de schrijvers, Inge en Bent Skauen, die elkaar op latere leeftijd hebben ontmoet, verliefd zijn geworden en getrouwd zijn, en hun passie voor kanoën, natuur en vrijheid delen. Het boek bestaat behalve uit teksten ook uit prachtige foto's van de tochten die Inge en Bent langs de kust van Noorwegen hebben gemaakt. In een aantal hoofdstukken behandelen ze de praktische aspecten van het maken van kanotochten op zee: het zoeken naar goede overnachtingsplekken in de vrije natuur, het genot van jezelf kunnen wassen met zoet water en het inslaan van proviand aan de wal. Maar het boek biedt meer, veel meer. Het gaat niet over kanoën alleen, het is ook een verwoording en uitbeelding van de levensstijl en de levensfilosofie van Inge en Bent. Een levensstijl waarvan de kern gevormd wordt door de woorden "zeenomade" en "open horizon".

Een aantal vrij vertaalde passages uit het boek kunnen wellicht een goede indruk geven:

We wensen met dit boek onze liefde voor kanoën door te geven en anderen te inspireren om zelf het avontuur op te zoeken. Het gaat over kanoplezier, het ontdekken van nieuwe plaatsen en de spanning om daar te komen. Over de vrijheid van het eenvoudige leven als zeenomade, een zwerver op zee te zijn waar we ons moeten zien te redden met de uitrusting en het comfort waartoe de kano plaats biedt. Kanoën is voor ons een levensstijl geworden - een passie, een wijze waarop we dichtbij elkaar kunnen leven en tegelijkertijd de vrijheid hebben in elk zijn kano.

Vi ønsker med denne boken å formidle vår kjærlighet til padling og inspirere andre til selv å oppsøke eventyret. Det handler om padleglede, å oppdage nye steder og spenningen ved å komme dit. Om friheten ved enkle liv som havnomade, å være en vagabond til sjøs hvor vi må klare oss med det utstyr og den komfort som rommes i en kajakk. Padlingen har for oss blitt en livsstil - en lidenskap, en måte vi kan leve nær hverandre og samtidig ha frihet i hver vår kajakk.

Kanoën is een goed alternatief voor "de zapcultuur", die ons weinig tijd over laat om stil te staan bij het heden en om de nodige reflecties te doen. Op onze tochten bespreken we vaak "de ondragelijke lichtheid van het bestaan" en de existentiële betekenisloosheid die onze hedendaagse samenleving kenmerkt. De gouden uren met de kano hebben ons veel geleerd over "het langzaam leven", en ons te openen voor rust en harmonie. Vi koesteren de kleine magische momenten en genieten ervan af te koppelen van de drukte van alledag. (...) We zoeken de afzondering, die ruimte geeft voor de onmoeting met jezelf en de mogelijkheid om ideeën en creativiteit binnen te laten. We wensen de werkelijkheid aan den lijve te ondervinden met open gemoed samen met degene van wie we houden. Het delen van belevenissen, het openen voor spontaniteit en het sterken van de intensiteit van onze verhouding.

Kajakkpadling er et bra alternativ til "zappekulturen", som gir liten tid til å dvele ved nuet og liten tid til nødvendige refleksjoner. På våre turer diskuterer vi ofte "tilværelsens uutholdelige letthet" og den eksistentielle meningsløshet som preger dagens samfunn. De gylne stunder med kajakken har lært oss mye om det "å leve langsomt", og å åpne opp for roen og harmonien. Vi tar vare på de små magiske øyeblikk og nyter å koble av fra en travel hverdag. (...) Vi søker den gode ensomheten, som gir rom for møtet med en selv og mulighet for å la tankene og kreativiteten slippe til. Vi ønsker å oppleve virkeligheten på egen kropp med åpent sinn sammen med den vi elsker. Dele felles opplevelser, åpne opp for spontaniteten og styrke intensiteten i vår forhold.

Open horizon is een begrip dat veel van onze levensfilosofie weergeeft, onze dromen beschrijft en ons richt op uitdagingen in plaats van begrenzingen. Het is het enorme en grenzelose vrijheidsgevoel dat we krijgen als we kanoën richting open horizon, het nomadenbestaan van op weg te zijn, de dynamiek van de natuur om ons heen en niet in het minst het open staan voor indrukken. Onze trouwringen zijn, behalve met naam en datum, ingegraveerd met de woorden "open horizon". Dit als een blijvende herinnering dat we moeten vechten om onze doelen te realiseren, onze relatie en niet in het minst onze grote kanobelangstelling. We moeten proberen ons los te rukken van de verwachtingen van anderen, de eisen die de samenleving stelt, en tegenwerken dat we neerzinken in passiviteit en ons aanpassen aan en berusten in het traditionele, kleinburgerlijke leven.

Åpen horisont er et begrep som rommer mye av vår livsfilosofi, beskriver våre drømmer og fokuserer på utfordringer i stedet for begrensninger. Rent konkret er det den enorme og grenseløse frihetsfølelse vi får ved å padle mot åpen horisont, nomadetilværelsen ved å være på vei, dynamikken i naturen rundt oss og ikke minst det å ha åpne sanser. Gifteringene våre er foruten navn og dato inngravert med ordene "åpen horisont". Dette, som en evig påminnelse om, at vi må kjempe for å realisere våre mål, vårt forhold og ikke minst våre store kajakkinteresse. Vi må prøve på løsrive oss fra andres forventninger, samfunnets krav, og motvirke at vi synker ned i passivitet og tilpasser oss det tradisjonelle A4-liv i ren resignasjon.

Voor mij is "Open horizon" een van die boeken, die ik het liefst overal mee naar toe zou willen nemen, om er af en toe in te bladeren en passages uit te lezen. Vooral als ik me weer eens laat meeslepen door spanningen op het werk, of als er te veel mensen aan mijn mouw trekken om vrijwilligerswerk te doen of als er allerlei sociale verplichtingen zijn, terwijl ik eigenlijk niets liever wil dan met Marco er op uit trekken, de natuur in. Juist dan is het belangrijk om koers te houden en niet af te dwalen: de horizon open te houden en mijn eigen weg te volgen.

Inge en Bent hebben een aantal jaren geleden hun grote droom gerealiseerd en een kanocentrum opgericht in Helgeland, een kustregio in Noord-Noorwegen. Hier kan men kanocursussen doen, begeleide tochten ondernemen, een kijkje nemen in Bents werkplaats waar hij houten kano's en peddels maakt, en genieten van de rust, de ruimte en de overweldigende natuur. Alles milieuvriendelijk, volgens de principes van het ecotoerisme, want ook dat is een onderdeel van de levensfilosofie van Inge en Bent.

Meer info: Havnomadens Kajakksenter.

søndag 19. juni 2011

Zeekanocursus

Na kennis te hebben gemaakt met het wandelen en het fietsen stonden Marco en ik te popelen van verlangen om aan het kanoën in Noorwegen te beginnen. Het was altijd al een droom van me om te kanoën in Scandinavië: met een Canadees de uitgestrekte Zweedse meren verkennen. Maar met een zeekano kun je veel meer vaart maken, ben je onafhankelijker van stroming en wind, en kun je toch heel goed meerdaagse tochten maken. We werden op onze wenken bediend toen vorig jaar herfst een zeekanoclub in onze regio opgericht werd. Op 7 oktober 2010 waren we bij de oprichtingsvergadering aanwezig en op 14 februari 2011 vond de eerste jaarvergadering plaats. De nieuwgeborene werd gedoopt tot Midt-Telemark Padleklubb. Het is een heel actieve club met gezellige mensen. Iedere maandagavond wordt er gekanood vanaf een vast verzamelpunt en elk weekend zijn er langere tochten, techniekoefeningen of andere activiteiten.

Marco had behoorlijk wat wild waterkano ervaring en ik maar weinig. Met het zeekanoën waren we beiden niet goed vertrouwd. De mogelijkheid om eind mei een cursus zeekanoën te doen hebben we met beide handen aangegrepen. De cursus werd gegeven door Tine Raisbæk, bestuurslid van onze club en gediplomeerd instructrice. Tine is een jonge vrouw en afkomstig uit Denemarken. Kanoën is haar lust en haar leven en het is fantastisch om van zo'n enthousiast iemand cursus te krijgen.

De weergoden waren ons niet goed gezind toen we op zaterdagochtend 29 mei bij Lystangen camping aankwamen. Toen alle acht cursisten aanwezig waren en de cursus kon beginnen, viel de regen bij bakken uit de hemel. Na een stukje theorie konden we in de kano's stappen en het meer opvaren. Vervolgens kregen we les in effectief vooruit paddelen en allerlei stuurtechnieken. Door middel van uiteenlopende opdrachten, konden we de uitleg van Tine in de praktijk oefenen. Zoals met de neus van je kano de rotswand zo nauwkeurig mogelijk volgen (stuurtechnieken) en met water gevulde petflesjes vooruit gooien en er dan zo effectief mogelijk naar toe paddelen. Het was erg leuk en leerzaam, en als cursisten onderling hadden we meteen goed contact met elkaar.

De regenbuien wisselden elkaar af, maar als je eenmaal in de kano zit op het water en toch al een beetje nat bent, dan deert dat niet zo. Na de lunch volgde weer een stuk theorie en oefeningen op het water. Aan het eind van de middag stond de eerste serie reddingsoefeningen op het programma. Veiligheid, waaronder het jezelf en anderen kunnen redden is een heel belangrijk onderdeel van de kanovaardigheid. Degenen die wilden, mochten omslaan en zelfredding proberen. Door de regen had ik er geen moeite mee om vrijwillig om te slaan. Het water was maar 9 graden Celsius, en het was heel leerzaam om te voelen hoe snel je spieren verstijven en hoe moeilijk het dan is om kracht op te brengen. Op de wal lagen de handdoeken klaar in de auto en konden we ons meteen omkleden. Toen we om zo'n 19.00 uur thuiskwamen, staken we als eerste de houtkachel aan. O wat was dat heerlijk, om weer helemaal op temperatuur te komen met een warme douche en een maaltijd.

De volgende dag waren we om 10.00 uur present voor de tweede cursusdag. We zouden die dag een tocht maken van 8 kilometer en de dag weer afsluiten met reddingsoefeningen. Tijdens de tocht probeerde ik mij het vooruit paddelen zo goed mogelijk eigen te maken: peddel zo ver mogelijk inzetten, lichaam draaien, met de peddel meekijken, je buikspieren laten werken, voeten afzetten, tot aan je middel kracht uitoefenen... en dat moet een perfecte slag opleveren. Ik was heel blij en trots dat ik het onder de knie kreeg en de stuurslagen gingen steeds beter. Ook het scullen: het zijwaarts bewegen van de kano, kreeg ik te pakken.

De hele dag was het weer wisselvallig: zon en regenbuien ruilden stuivertje. Aan het eind van de dag, toen we aan de reddingsoefeningen zouden beginnen, scheen het zonnetje heerlijk warm op ons bolletje. Hoe veel moeilijker dan gisteren was het nu om met opzet de boot om te laten gaan, wetende dat het water zo koud was. We gingen kameraatredding doen, dus het redden van een ander als die om gaat. De oefening werd in stelletjes van twee uitgevoerd. Zodra een stel klaar was met eerst de een en dan de ander redden, en koud en nat weer allebei in de boot zaten, konden ze naar de wal om zich af te drogen en om te kleden.

Toen iedereen geweest was, was het tijd voor de afsluiting. We deden een ronde in hoeverre de cursus aan ieders verwachtingen had voldaan. We vonden allemaal dat we veel geleerd hadden en heel wat bereikt hadden in twee dagen. Vervolgens kon Tine met veel genoegen aan alle cursisten het cursusbewijs uitdelen: een pasje van Norges Padleforbund met daarop de sticker voor de basiscursus zeekanoën. De cursus heeft ons enthousiasme voor het zeekanoën alleen maar aan gewakkerd. We kunnen haast niet wachten totdat we zelf zeekano's hebben en niet meer afhankelijk zijn van de leenkano's van de club.

Meer info: Midt-Telemark Padleklubb.

lørdag 18. juni 2011

17. mai i Helgja

Het is een beetje vreemd om na de Pinksteren nog terug te komen op de 17de mei viering. We kregen het daarna echter zo druk met werk, dugnad (vrijwilligerswerk) en andere activiteiten, dat het er niet van kwam om er over te schrijven. De 17de mei viering in Helgen (ons buurtschap dat in de volksmond Helgja wordt genoemd) is een onderwerp waar ik graag over wil schrijven. De viering wordt georganiseerd door Helgen idrettslag (de sportvereniging in Helgen). De sportvereniging heeft steeds meer het karakter van een buurtvereniging die sociale activiteiten voor de buurt organiseert. Dit jaar was ik voor de tweede keer voorzitter van het lekekomité: het groepje dat de spelletjes organiseert op 17de mei. Met name het spelletjesgedeelte van de 17de mei viering doet mij veel denken aan de Koninginnedagvieringen in Nederland toen ik klein was. In onze buurt werden op kleinschalige wijze allerlei spelletjes voor de kinderen georganiseerd. Bijvoorbeeld een wedstrijd fiets versieren, waarmee ik eens een plastic tamboerijn heb gewonnen. Trots dat ik was!

Maar terug naar Noorwegen. Op 17de mei vieren de Noren hun onafhankelijkheid: het is de dag waarop in 1814 de Noorse grondwet werd ondertekend en Noorwegen een onafhankelijk land werd. In heel Noorwegen wordt de 17de mei gevierd. Het is een traditioneel feest waarbij de Noorse vlag wordt uitgestoken, het volkslied gezongen wordt en de Noren hun bunad (klederdracht) aantrekken. In Helgen kent de 17de mei viering ook een traditionele opbouw. De dag begint om 13.00 uur met een korte kerkdienst. Degenen die niet aan de kerkdienst willen deelnemen, komen aan het eind van de kerkdienst aanlopen. Zodra het muziekcorps is gearriveerd loopt men in optocht, met het muziekcorps voorop vanaf de kerk naar de rand van het buurtschap en weer terug tot aan het buurthuis c.q. de gymzaal van de kinderopvang. Vorig jaar werden Marco en ik erdoor verrast dat het 17de mei comité de optocht aanvoert, dus nog voor het muziekcorps loopt met de Noorse vlag. We hadden nooit eerder in zo'n optocht meegelopen, maar het was ontzettend leuk om te doen. Auto's staan stil langs de kant en mensen komen hun huizen uit om naar de optocht te kijken en om met vlaggetjes te zwaaien. Iedereen is blij en opgetogen.

Bij het buurthuis heet de voorzitter van het 17de mei comité een ieder van harte welkom en wordt het volkslied gezongen. Vervolgens wordt het muziekcorps bedankt voor zijn inzet en worden de corpsleden getrakteerd op een flesje frisdrank. Ondertussen kunnen de omstanders de entree betalen (kr 100, cirka € 12) en het buurthuis betreden. Daar staan lange, mooi gedekte tafels gereed. Dit jaar was er een korte speech van Sigmund Ytterbø, inwoner van Helgen en prominent lid van Ulefoss revygruppe, die op humoristische wijze iedereen herinnerde aan het belang van verdraagzaamheid en tolerantie. Frigjøringsdag (de Noorse bevrijdingsdag) valt namelijk net een week eerder, op 8 mei en deze dag wordt niet bijzonder gevierd in Noorwegen. Er is ook geen nationale herdenkingsdag in Noorwegen en meestal gaan herdenkingen en kransleggingen voor de gevallenen tijdens de Tweede Wereldoorlog vooraf aan de plaatselijke 17de meivieringen.

Na het serieuze gedeelte is er vermaak met pianospel en zang. Iedereen heeft dan behoorlijk wat trek gekregen, en de borden met lapskous (stoofpot) worden dan ook met veel smaak leeggegeten. Daarna is er koffie met slagroomtaart. Vervolgens begint het buitengedeelte met spelletjes voor jong en oud. Ons spelletjescomité had voor de jongsten de volgende spelletjes voorbereid: zaklopen, pijltjes naar balonnen gooien, blikgooien en klimmen op de klimwand. Voor de jongeren was er een scateboarddemonstratie van Ulefoss skategruppe op de speciaal voor de gelegenheid geplaatste halfpipe en daarna de mogelijkheid om zelf te scaten. Voor volwassenen was het mogelijk om een puzzeltocht te doen langs een paadje door het bos. Ten slotte was het voor ieder mogelijk om zijn geluk te beproeven met het hoefijzer gooien. Om 18.00 uur werden de winnaars van de puzzeltocht bekend gemaakt en kregen alle kinderen een gavepose: een zakje met een aantal speeltjes.

Het weer was ideaal dit jaar: droog en zonnig. Er waren ongeveer 200 dorpsgenoten op de viering afgekomen en iedereen vond het een zeer geslaagde dag. Wat voor Marco en mij de viering zo bijzonder maakt, is dat we inmiddels zo veel mensen in ons buurtschap hebben leren kennen en dat we er ook actief aan mee kunnen doen door ons vrijwilligerswerk. Dat wordt door de buurtgenoten enorm gewaardeerd. Zo is 17. mai i Helgja ook voor ons een echt feest.

torsdag 16. juni 2011

Pinksterweekend

Met de Pinksteren was Anny, de moeder van Marco, bij ons op bezoek. Marco had haar op vrijdagmiddag opgehaald van Gardemoen, de luchthaven bij Oslo. Op de weg naar huis kwamen ze in de pinksterfiles terecht, want alle stadsmensen wilden naar hun hutjes op het platteland. Bovendien was er een telefoonstoring, waardoor onze sms-jes niet doorkwamen. Gevolg was dat ik om 19.30 uur, zoals gepland, het eten klaar had, terwijl Marco en Anny pas om 21.30 uur aankwamen. Maar trek hadden ze, en ze konden meteen aan tafel.

Terwijl het in de rest van Noorwegen pijpenstelen goot en er grote overstromingen plaatsvonden, scheen bij ons volop de zon. We waanden ons aan de Franse Rivièra. Lekker luxe ontbijten, lunchen en dineren buiten op ons terras met het prachtige uitzicht over de blauwe Norsjø, de bergen in de verte, de wolkenloze hemel en de kwetterende vogeltjes om ons heen.

Zaterdag zouden Marco en ik dugnad (vrijwilligerswerk) doen bij Margrete en Eric, vrienden van ons die een openluchtconcert organiseerden in hun tuin. Anny ging natuurlijk mee. Aangezien het om middeleeuwse muziek zou gaan, zouden de vrijwilligers zich voor de gelegenheid in middeleeuwse stijl aankleden. Ik had tunieken gemaakt van jutezakken (lekker goedkoop materiaal met een stoere, grove uitstraling) en voor mezelf een jurk. Margrete heeft een hele kamer vol met allerlei soorten kleding en accesoires, en iedereen kon daar naar hartelust terecht voor hoofdkappen, omslagdoeken, schorten, riemen en wat dies meer zij. Marco en ik kregen als taak om de taverne te bemannen oftewel de partytent waar drankjes gekocht konden worden. Het was een mooie avond, met leuke muziek in een ontspannen, informele sfeer.


Op zondag hebben we een wandelingetje gemaakt. Het was warm, dus we maakten het niet te lang en gingen de benen afkoelen bij Nomestranda. Zoals het een Noors strandje betaamt waren er slechts een paar andere families, dus ruimte genoeg. Op de terugweg hebben we nog even rond gesnuisd in de bruktbutikk (winkeltje met curiosa en tweede handsspullen) in ons buurtschap Helgen. 's Avonds na het avondeten, toen het wat koeler was, hebben Marco en ik hard gelopen.


Tweede Pinksterdag was een vrije maandag en voelde als een cadeautje. We gingen nu wat eerder op pad om de warmte voor te zijn. We maakten een leuke en makkelijke wandeling naar de brandtoren bij de Hestefjell op 444 meter boven zeeniveau. Op de top waaide een lekker briesje. Na de wandeling hebben we het sfeervolle kappeltje van Landsmarka bekeken.


Dinsdag moesten Marco en ik gewoon werken. Anny heeft 's middags de bus naar Ulefoss gepakt en daar wat rondgekeken. Op het eind van de middag is ze met Marco mee naar huis gereden. Op woensdag heeft Marco haar naar Gardemoen gebracht. Eenmaal in Nederland was er een treinstoring, dus het duurde nog wel even voordat zij en Indy, haar trouwe viervoeter, weer verenigd werden. We kijken terug op een fijn bezoek.


torsdag 2. juni 2011

Brandnetelsoep


Met het voorjaar komen de brandnetels. In Nederland was er geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om daar soep van te maken, vanwege de vervuiling op de planten. Daar hoeven we in Noorwegen niet bang voor te zijn. Er zijn genoeg netels te vinden op afstand van de wegen (waar toch al veel minder verkeer over rijdt dan in Nederland). Wel is het uitkijken geblazen of de niet-biologische boeren al aan het spuiten zijn (daarin verschilt Noorwegen niet van Nederland).

De bloemen van de netels horen niet thuis in de soep, dus is het zaak om de netels voor die tijd te plukken. Vorig jaar was ik net te laat. Dat zou me dit jaar niet weer overkomen. Gewapend met kaplaarzen, spijkerbroek, regenjas en handschoenen hebben we vanmiddag de netels om onze tuin getrotseerd en de toppen op circa 10 centimeter afgeknipt. Vervolgens kwam nog het meest arbeidsintensieve werk: de blaadjes eraf ritsen. In recepten is er onenigheid of de stengels er wel of niet bij horen en ik wilde voor mijn allereerste pan brandnetelsoep geen risico's nemen. Het resultaat van een uurtje plukken en ritsen: 2 liter overheerlijke soep. Hieronder het recept:
  • 1 grote ui, grof gesneden
  • flink wat tenen knoflook, grof gesneden
  • 4 grote aardappelen, in blokjes
  • een halve 5 liter emmer brandneteltoppen, en hiervan de blaadjes
  • 1 groentebouillontablet (voor 1/2 liter bouillon)
  • room
  • peper
  • olijfolie
Verwarm de olijfolie in een soeppan en doe er de uien en look in en fruit dit enkele minuten. Voeg de brandnetelbladeren, de aardappelblokjes, het bouillonblokje en 2 liter water toe. Laat 20 minuten koken tot de aardappelen gaar zijn. Pureer de soep fijn en breng op smaak met peper. Roer er de room door en serveer. Een perfecte lentesoep!

onsdag 1. juni 2011

Belastingaanslag 2008

Vandaag heb ik 'm eindelijk ontvangen: de aanslag over het jaar 2008. Dat was het jaar waarin ik naar Noorwegen verhuisde, mijn laatste Nederlandse belastingjaar. De aanslag bevatte gelukkig geen verrassingen. Het te betalen of te verrekenen bedrag is € 0,-. Het bedrag dat ik eerder voorlopig had teruggekregen van de belastingdienst kan ik definitief houden. Het is een lekker gevoel dat dit is afgehandeld.