søndag 15. mai 2011

Nog een vink

Vanochtend hebben we weer een nieuwe vogel bij het vogelhuisje gespot. Het gaat om de Putter of Distelvink (Noorse naam: Stillits). Net als de Appelvink is het een zangvogel uit de familie van vinkachtigen. Ze worden ongeveer 12 centimeter groot.

De vogel komt in vrijwel heel Europa voor. In Noorwegen komt de vogel niet zo veel voor en wordt hij voornamelijk in de herfst en winter in Zuid-Noorwegen waargenomen. Het is een zeldzaamheid dat wij 'm in de lente in onze tuin hebben!

Er is ook een leuke verbinding met Nederland: het puttertje is vereeuwigd op een beroemd schilderij van Carel Fabritius.

onsdag 4. mai 2011

Bacalao die geen bacalao mag heten

In 2009 had ik 'm voor de eerste keer geproefd bij het Matfestival in Skien*. Ik was meteen verkocht, zo lekker is dit stoofgerecht. Hoofdingrediënt is Bacalao, de Spaanse term voor gedroogde en gezouten kabeljauw oftewel klipvis. In Portugal schijnen ze te zweren bij klipvis die uit het hoge Noorden van Noorwegen komt. Die klipvis is echter ongelofelijk duur, dus wij maken gewoon een eigen variant met koolvis. Met het geld dat we hiermee besparen, kopen we voor de rest van het gerecht biologische ingrediënten. Biologische paprika bijvoorbeeld, die een delicatesse is ten opzichte van zijn waterige, niet-biologische soortgenoot.

Wij houden van stoofgerechten die lekker smeuïg zijn. Met onze Bacalao-variant gaan we nog een stap verder: we maken er soep van. We zijn namelijk gek op soep: een keer in de week maken we een flinke maaltijdsoep. Dat is vrijwel altijd een gebonden variant. Door al onze sportieve activiteiten lusten we wel wat stevigs. Soep is een ondergewaardeerd gerecht. Het wordt vaak aangeprezen als middel om restjes op te maken. Wij kopen altijd vrij strak in, dus van restjes is nauwelijks sprake. En die worden zeker niet voor de soep gebruikt: soep is een volwaardige culinaire maaltijd voor ons!

Hierbij ons recept voor "Bacalao":
  • circa 300 gram witvis zonder graten, bijvoorbeeld koolvisfilet
  • 6 kleine aardappels of 4 grote, grof gesneden in blokjes
  • 2 grote uien, fijn gesneden
  • 2 blikken met gehakte tomaten
  • 1 rode of groene paprika, fijn gesneden
  • flink wat tenen knoflook, geperst
  • 2 laurierblaadjes
  • groene olijven, fijn gesneden
  • peterselie
  • 1 rode peper, fijn gesneden
  • peper
  • olijfolie
Verwarm de olie in de pan en fruit de uien, de peper, de laurierblaadjes en de knoflook. Voeg de aardappelen toe en fruit deze. Voeg daarna de gehakte tomaten toe en circa 4 dl water. Als de aardappelen gaar zijn, kan de witvis erbij. Breng de soep opnieuw aan de kook. Voeg de paprika, de olijven en de peterselie toe. De soep moet in totaal zo'n 45 minuten zachtjes koken. Op smaak brengen met vers gemaalde peper.

* Zie: Matfestival.

søndag 1. mai 2011

Vreemde vogel

Sinds een week hebben we bezoek van een vogel die we nog niet eerder gezien hadden. Het blijkt te gaan om de Appelvink die ook in Nederland voorkomt. Het is een zangvogel uit de familie van vinkachtigen. De vogel kan 18 cm groot worden en heeft een zeer stevige snavel waarmee zelfs kersepitten kunnen worden gekraakt. Dat laatste verklaart wellicht de Noorse naam van de vogel: Kjernebiter of zoiets als Pittenbijter.

Afscheid ouderlijk huis

De week voor Pasen is traditioneel een vakantieweek in Noorwegen. Zowel Witte donderdag (Skjærtorsdag) en Goede vrijdag (Langfredag) zijn vrije dagen in Noorwegen. Het is dan voor de hand liggend om diezelfde week vrij te nemen met een extra vrije dag de week erop op maandag, tweede Paasdag. Wij hadden voor de paasvakantie een reis naar Nederland gepland. Mijn moeder zou verhuizen naar een serviceflat, ik zou afscheid willen nemen van het ouderlijk huis en we wilden ook graag klussen aan Marco's huis dat nog steeds te koop staat.

Mijn moeder heeft 40 jaar in het huis aan de Weresteijn gewoond, hetzelfde huis waar ik ben opgegroeid en iets minder dan de helft van mijn leven heb gewoond. Ze heeft het onlangs kunnen verkopen. Ongeveer tegelijktijdig kwam een huurappartement beschikbaar in Residentie Slijenborgh, een serviceflat van Stichting Drechtstreek. Ze had al meer dan 10 jaar lopen twijfelen over wat voor soort huisvesting ze eigenlijk wilde en waar precies: in Sliedrecht of ergens anders. Echter, toen ze het appartement binnenliep wist ze in een keer: hier wilde ze graag wonen. Vervolgens hebben we nog wekenlang intensieve telefoongesprekken gevoerd omdat zij allerlei twijfels kreeg, waarbij ik haar zo goed mogelijk heb proberen te steunen. Uiteindelijk besloot ze toch het huis te verkopen en het appartement te huren.

Het is een luxe appartement van 100 m2 met een ruim balkon erbij. De serviceflat is pas vijf jaar geleden opgeleverd. Het ziet er piekfijn uit: ruim, licht, modern en netjes verzorgd. Bovendien is het mogelijk om allerlei soorten zorg in te kopen en er zijn luxe voorzieningen, zoals een ontspanningsruimte met bar (!), een sportzaal en een verwarmde fietsenstalling. Er is een actieve bewonersvereniging die regelmatig allerlei activiteiten organiseert. De jarenlange vrijwillige inzet van mijn moeder voor de kerkgemeenschap is er mede debet aan dat zij voor het appartement in aanmerking kon komen. Ze kent al veel mensen die er wonen.

Mijn moeder wilde geen hulp bij de verhuizing, dus hebben we haar een paar dagen na de verhuizing bezocht in haar nieuwe woning. Ze is er heel erg mee in haar nopjes. Het geeft mij veel rust dat ze een knoop heeft doorgehakt over haar huisvesting: ze blijft gewoon in Sliedrecht wonen waar ze een groot netwerk van vrienden en bekenden heeft. Haar nieuwe woning vergt veel minder onderhoud dan de oude woning (met vijf slaapkamers en voor- en achtertuin). Bovendien is haar veiligheid een stuk beter gewaarborgd: door de hechte gemeenschap van bewoners is er op een prettige manier "sociale controle" en in elke kamer van haar appartement zitten "rode knoppen" waardoor medische zorg binnen enkele luttele minuten aanwezig kan zijn. Dat is niet onbelangrijk aangezien mijn moeder in de twee en en half jaar dat we in Noorwegen wonen al twee keer met een levensbedreigende ziekte in het ziekenhuis is opgenomen.

De overdracht van het oude huis zou een week later plaatsvinden en ik had er graag nog een keer met Marco doorheen willen lopen om herinneringen op te halen en foto's te maken. Ik wilde in de stilte van het lege huis graag nog een keer door alle vertrekken lopen, materialen nog een keer aanraken, alles nog een keer zien en uit het raam van mijn oude slaapkamer willen kijken naar datgene wat jarenlang mijn uitzicht was. Uiteraard had ik er rekening mee gehouden dat er geen meubels meer in het huis zouden staan. Desondanks was het een deceptie. Mijn moeder had de nieuwe eigenaren toestemming gegeven om het huis al voor de overdracht te gebruiken en die waren meteen met een compleet klusteam aan de slag gegaan.

Toen Marco en ik het huis binnenkwamen was er toevallig niemand aanwezig, maar in de woonkamer stond een radio keihard aan en het hele huis bleek gestript te zijn: behang van de muren, vloerbedekking eruit en het hang- en sluitwerk van de deuren en ramen. De trap naar boven was afgesloten met tape, maar ik ben toch naar boven gegaan om nog vlug even mijn oude slaapkamer te kunnen zien. Als een Japanse toerist heb ik snel wat foto's gemaakt zonder eigenlijk van mijn camera op te kijken. De situatie was hoogst ongemakkelijk. Aan het plafond van de schuur hing nog de imperiaal: onmisbaar voor de kampeervakanties met ons hele gezin in mijn vroege jeugd. Ook in andere vertrekken stonden nog spullen van vroeger en er stonden ook al veel spullen van de nieuwe bewoners. Het was schokkend om te ervaren, hoe snel het kan gaan als anderen zich in een huis ophouden, hoe snel het wezen van een huis dan verandert.

Ik ben verdrietig dat ik niet goed afscheid van het ouderlijk huis heb kunnen nemen. Een unieke mogelijkheid om herinneringen op te halen en om foto's te maken voor als ik oud en grijs ben (en wellicht ga dementeren), is voorgoed voorbij. Behalve een paar klassefoto's heb ik vrijwel geen foto's van mijn jeugd, laat staan foto's die genomen zijn in en rond het ouderlijk huis. Meteen toen ik hoorde dat mijn moeder het huis zou verkopen, wist ik dat ik nog eens speciaal afscheid wilde nemen van het huis: daar had ik graag een reis naar Nederland voor over. Ik zag het afscheid nemen ook als een viering van de balans die ik voor mezelf gevonden heb met de leuke en de minder leuke dingen uit mijn jeugd. Het zou tevens een afsluiting zijn van een ruim 10-jarige periode om mijn moeder te helpen met haar twijfels over wat zij wilde met haar huisvesting en daarmee ook met haar leven: ergens anders helemaal opnieuw beginnen of proberen een zo leuk en zo aangenaam mogelijk leven te leiden in Sliedrecht. Dat proces heeft mij heel wat hoofdbrekens, geduld, empathie en sympathie gekost. Het afscheid nemen van mijn ouderlijk huis zou mijn ultieme beloning worden, mijn eigen bescheiden mini-feestje. Het werd niet wat ik ervan verwachte. Dat vind ik jammer, heel jammer.