mandag 21. mars 2011

Eindelijk af: poncho met franjes

Eindelijk ben ik klaar met de gemêleerde wol. De sjaal en muts hadden me nieuwe energie gegeven*, maar dat betekende niet dat het me makkelijk af ging met de rest van de wol. Ik had mijn zinnen had gezet op een bolerovestje, maar wat ik ook deed, ik kreeg de pasvorm niet goed. Dus na drie keer breien, uithalen en weer opnieuw beginnen, heb ik het eindresultaat alsnog uitgehaald. Ik kon er niet tegen dat er iets in de kleerkast zou liggen wat ik toch nooit aan zou trekken. Wat nu?

Het werd een makkelijk te maken poncho van Drops: twee rechthoeken, waarvan de korte kanten tegen de lange kanten aan elkaar worden gezet. Eigenlijk was mijn wol anders dan de wol die voor het patroon werd voorgeschreven, gebruikte ik een andere maat breinaalden en wilde ik het ook nog een confectiemaat kleiner hebben... nu ik dit zo opsom, begrijp ik wat voor problemen ik mij op de hals haalde. Maar ik heb het aan een stuk door gebreid, zonder uit te halen. De franjes zijn mijn eigen creatieve toevoeging. Ik ben zeer tevreden met het eindresultaat. Het zit lekker, morgen doe ik 'm aan naar mijn werk. Nadat ik er mee klaar was, maakte een enorm gevoel van opluchting van mij meester. Deze wol hangt niet meer als een molensteen om mij heen: het is een poncho met franjes!

Van dit breiproject heb ik het volgende geleerd:
1. Koop nooit in een opwelling wol zonder dat je weet wat je ermee wilt doen. Het is ontzettend moeilijk om later alsnog een breipatroon te vinden dat je leuk vindt en dat past bij het soort wol.
2. Breipatronen geven, hoe perfect ze ook uitgevoerd worden, geen garantie op een goede pasvorm. De volgende keer ga ik helemaal uitrekenen hoe de precieze afmetingen van een breipatroon in centimeters worden. Geeft dat een goede pasvorm, dan ga ik pas breien. Nu snap ik waarom sommige breipatronen zoveel circuleren onder ervaren handwerksters: het is belangrijk om je te houden aan een beproefd recept.

* Zie het artikel Feel good sjaal en muts.

Meer info: Drops Poncho.

søndag 13. mars 2011

Wordt microboer!

Het Deense bedrijf Økopift brengt bakjes op de markt warmee je zelf tuinkers en allerlei andere kruiden kunt kweken. Inclusief uit-papier-druk schaap met hekje. Ik zag ze vorige week bij de kassa van een bloemenzaak liggen. Normaal laat ik me niet zo makkelijk verleiden door kassakoopjes, maar als het ecologisch verantwoord is, ben ik er wel voor te porren. Zo werden we dus microboer, en een week later konden we oogsten. Jammie, zondags ontbijt met sterrekers en ei!

Tuinkers of sterrekers kun je ook verwerken in een maaltijdsalade. Dit recept is een van mijn favourieten, ooit gevonden in een promotiefolder voor biologische voeding:
  • 4 eieren
  • 750 gr krielaardappeltjes of andere kleine aardappeltjes
  • 2 avocado's
  • olijfolie
  • citroensap
  • 1 bakje tuinkers
  • peper
Kook de eieren hard, pel ze en snijd ze in stukjes. Kook de krielaardappels gaar, giet ze af en snijd ze in stukjes. Halveer de avocado's, verwijder de pitten en snijd het vruchtvlees in stukjes. Maak een dressing van 5 eetlepels olijfolie, 3 eetlepels citroensap en versgemalen zwarte peper. Schep de krieltjes, avocado's en eieren met de tuinkers en de dressing luchtig door elkaar. Garneer de salade eventueel met partjes citroen.

Meer info: Økopift.

lørdag 12. mars 2011

Verjaardagsrestaurant

Afgelopen donderdag was ik jarig. Ik ben 41 jaar geworden en het ging nu gelukkig zonder zware overdenkingen zoals vorig jaar. Marco had de keuken vrolijk versierd met kleurige ballonnen en slingers (een verjaardagstraditie bij ons) en op vrijdagavond zijn we uit eten geweest (ook een traditie). Het is op het Noorse platteland niet altijd makkelijk om een restaurant te vinden dat zich culinair onderscheidt, een sfeervolle ambiance heeft én een goede service geeft. Toch hebben we inmiddels in Skien twee restaurants gevonden die aan onze wensen voldoen: Henrik og kompani en La Bodega.

Bij La Bodega waren we vorig jaar oktober met Marco's verjaardag geweest en dat is zo goed bevallen dat we er weer een keer naar toe wilden. Het is dan toch maar weer even afwachten hoe het gaat, maar het was ook deze keer helemaal goed. Het deed ons plezier te zien dat het restaurant goed bezocht wordt, niet alleen een teken dat veel gasten het restaurant kunnen waarderen, maar ook dat er waarschijnlijk voldoende klandizie is voor de eigenaar om het restaurant voort te zetten.

Zoals de naam doet vermoeden is La Bodega een restaurant met een Spaanse inslag. Het interieur is modern en gezellig met als hoofdkleuren warm oranje, wit en donkerbruin. De kaart heeft een ruime keus aan tapas en een aantal vis- en vleesgerechten. De bediening is vriendelijk, attent en beleefd, zoals gebruikelijk is in (Zuid)west-Europa. Het eten is lekker gekruid, ookal zo on-Noors. Marco had scampi's in chilisaus met knoflook als voorgerecht en lamsvlees in cognacsaus als hoofdgerecht. Ik koos voor de mosselen gestoofd in witte wijn als voorgerecht en de scampi's als hoofdgerecht. Het was zalig om weer eens mosselen te eten. We hebben enorm genoten!

Meer info: La Bodega.

lørdag 5. mars 2011

Vreugdekreet

Het is een heerlijke ochtend. Hoewel het zaterdag is, lukt het me niet om langer in bed te blijven liggen. Al om 07.30 uur staat de zon boven de heuvels aan de horizon te stralen. De lucht is strakblauw. Als ik in de woonkamer de gordijnen open doe, zie ik meteen dat de vogels ongeduldig op mij wachten. Ze krijgen een vol glas zonnepitten. Daarna even huisje doen: was opvouwen, vaatwasser uitruimen, hout uit de kelder halen, kachel aansteken en een grote pot thee zetten. Als een half uurtje later Marco het slaapkamerraam opent, staat hij oog in oog met een hert. Vanuit de woonkamerramen zien we er nog een paar: het is klaarlichte dag, maar ze hebben blijkbaar zo'n honger dat ze het er maar op wagen. Als we even later lui ontbijten, zien we voor het eerst dit jaar een paar dompapen (goudvinken) bij het vogelhuisje. Hun roze-rode kleur steekt prachtig af bij de witte sneeuw en de blauwe lucht. Reden voor een vreugdekreet!