søndag 13. februar 2011

Skiwandeltochten

De dagen worden langer en er ligt vollop sneeuw: ideale omstandigheden om in de weekenden er op uit te trekken en heerlijke skitochten te maken. Vorig jaar, onze eerste winter in Nome, hebben we het skigebied bij ons buurtschap Helgen verkend. Dit jaar zijn we het skigebied bij het centrum van Ulefoss aan het verkennen, op nog geen 15 minuten rijden van ons huis. Zo hebben we gisteren een prachtige tocht gemaakt naar Nukedalen, en via Vindsas en Setervang weer terug naar het beginpunt.

Als we loypes voor de eerste keer doen, zijn we altijd een beetje voorzichtig. Komen we bijvoorbeeld bij een helling waarvan we niet kunnen overzien hoe lang en hoe stijl het naar beneden gaat, dan zetten we meteen een beentje buiten het spoor om stand-by te zijn om te remmen. Pas als we een loype meerdere keren hebben gedaan en we weten dat de helling zonder al te gekke bochten naar beneden loopt en gevolgd wordt door een stijging, gaan we volluit naar beneden. Het liefst een beetje door de knieën gezakt met de skistokken onder de oksels. Op sommige hellingen voelen we het kietelen in onze buik.

Gisteren waren we op een onbekende loype en gingen we een helling af. Het skispoor hield op en dat is een teken dat het vrij steil kan zijn. Ik ging voorop met mijn beide beentjes netjes in de ploeg om af te remmen. De helling was niet lang, maar inderdaad vrij steil en ik had de zaak redelijk onder controle. Zie ik aan het eind van de helling opeens een sneeuwdrempel van een slordige 40 centimeter hoogte opdoemen! Ik had drie keuzes om deze mini skischans te nemen: afremmen en voor de drempel stoppen, zo zacht mogelijk over de drempel skieën, óf het erop wagen en als een skispringer van de schans springen. Het werd een combinatie van alle drie. Ik probeerde uit alle macht af te remmen, maar het lukte niet om voor de drempel te stoppen, waardoor ik met een zacht vaartje over de drempel gleed en vervolgens als een skispringer terecht kwam in de tegenoverliggende helling: met mijn ski's in V-stand en met mijn lichaam en gezicht plat in de sneeuw daartussen in. Gelukkig was de sneeuw zacht en de situatie was zo komisch dat we er hartelijk om konden lachen.

Zoals gewoonlijk rond deze tijd van het jaar is de lucht strakblauw en de zon schijnt vollop. We genieten bij het skieën enorm van het buiten zijn in de frisse buitenlucht, het bewegen, de stilte en het mooie landschap. Voor een skitocht vertrekken we 's middags meteen na de lunch, dan is de temperatuur gestegen tot slechts enkele graden onder nul. Omdat er geen wind staat, en we met het skieën voortdurend in beweging zijn, is het zeer aangenaam. Rond 15.30 uur zijn we meestal weer thuis. Door de warmte van de houtkachel en een warme douche hebben we de hele avond een lekker rozig gevoel en is het na het avondeten niet moeilijk om in slaap te vallen.

Bij de skitochten ligt ons tempo op gemiddeld vijf kilometer per uur, een normaal wandeltempo. We hoeven niet per se sneller te gaan. Een skitocht is voor ons een soort wandeltocht door het winterlandschap. We zijn blij dat er plaatselijk zoveel goede, mooie loypes zijn waar eigenlijk alleen mensen gebruik van maken die hier wonen. Zouden de loypes regionaal bekend zijn of zouden er alpine skimogelijkheden zijn, zoals bij Gautefall en Lifjell in onze buurgemeenten, dan zou er veel meer drukte zijn en dat is juist wat wij niet willen.

Langrenn oftewel langlaufen is een zeer sportieve vrijetijdsbesteding. Alle kracht, ook voor het stijgen, moet uit het eigen lichaam gehaald worden. Zowel armen als benen zijn voortdurend in beweging. Daarnaast is langrenn ook een goedkope tijdsbesteding. Zelfs al zouden we bij een skitocht geld willen uitgeven, dan zouden we het niet kwijt kunnen. De uitrusting (ski's, stokken en schoenen) is minder kostbaar dan bij alpine skieën en gaat jarenlang mee. Wat kleding betreft, kunnen we uitstekend uit de voeten met onze hardloop- en bergwandelkleding. Bij de loypes zijn geen koffietentjes of restaurantjes. Voor onderweg nemen we een thermos mee en wat lekkers. De loypes worden onderhouden door de plaatselijke sportverenigingen en er wordt geen entree geheven. Kosten voor een heerlijke, sportieve middag in de vrije natuur: 0 kroner. Hoezo is Noorwegen een duur land?

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar