søndag 30. januar 2011

De Indycator van welbevinden

Anny, de moeder van Marco, voelde zich al een tijdje een beetje alleen. Ondanks haar vele vrijwilligerswerkzaamheden en sportclubjes miste ze toch iets om haar heen en in huis. Na lang wikken en wegen besloot ze om een hond te nemen. Het werd een Engelse Cocker Spaniel, genaamd Indy. Een rashond met stamboom en Martin Gaus diploma's. Twee maanden geleden heeft Anny de hond opgehaald. Wij volgden via Skype, e-mail en sms alles vol spanning mee. De eerste paar weken wist ze niet of ze er goed aan had gedaan. Ze had nog nooit eerder een hond gehad en ze was bang dat de hond haar in haar vrijheid zou beperken. Een hond moet immers een paar keer per dag uitgelaten worden en kan slechts een beperkt aantal uren alleen thuis blijven.

Wie had toen geweten hoe goed het zou gaan. Indy bleek een zeer welopgevoede hond te zijn die zich al snel aan Anny hechte. En Anny aan Indy. De twee zijn een vrijwel onafscheidelijk duo. Staat Anny op van de bank, staat Indy op van haar zitkussen. Loopt Anny naar de keuken, loopt Indy naar de keuken. Als een schaduw volgt ze Marco's moeder. Gaat Anny naar buiten om een boodschap te doen en mag Indy niet mee, dan loopt ze rusteloos door het huis. Zodra Anny door de tuinpoort naar binnen komt, zit Indy achter het raam van de bijkeuken zacht te janken. Groot is dan de vreugde als het baasje de deur open doet en haar trouwe viervoeter haar kan begroeten.

Indy's staartje gaat eigenlijk altijd heen en weer als ze loopt. Wij denken dat het een teken is van algemeen welbevinden. Maar is Marco's moeder in de buurt, dan kwispelt ze wel twee keer zo snel. Een echte Indycator dus!

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar