søndag 18. desember 2011

En de winnaars zijn...

Aleid, Imelie en Saskia: de engeltjes komen zo spoedig mogelijk per briefpost naar jullie toe gevlogen. Eerlijk gezegd had ik op wat meer reacties gehoopt, maar ik ben blij dat ik degenen die echt een engeltje willen hebben er ook een kan toesturen. Huldra en Aldith, bedankt voor het aanmelden als lezer!

søndag 4. desember 2011

Gi bort: Hardanger engeltjes

Twee jaar geleden heb ik kerstkaarten gemaakt met engeltjes in Hardanger borduurwerk. Daarna heb ik nog engeltjes als kleine cadeautjes weggegeven. Ik weet niet precies hoeveel engeltjes ik geborduurd heb, maar het waren er heel wat. Bij het opruimen van mijn borduurspullen zag ik dat ik er nog een paar had liggen: een met gouddraad en twee met zilverdraad. Deze geef ik graag weg aan de lezers van mijn blog. Het is de eerste keer dat ik een "give away" (op zijn Noors een "gi bort") organiseer, dus dit is een experiment. De engeltjes zijn circa 5,5 cm lang en behandeld met stijvsel. Je kunt ze gebruiken voor een kerstkaart, ze in een mooi lijstje doen en ergens ophangen of neerzetten, in de kerstboom hangen, als boekenlegger gebruiken, enz.

Geef gewoon een reactie als je voor een engeltje in aanmerking wilt komen, en vermeld daarbij of je een voorkeur hebt voor goud of zilver. Ik zou het overigens heel erg leuk vinden als je op je eigen blog een link wilt voegen naar mijn blog, of je aanmeldt als lezer van mijn blog.

Op zondag 18 december zal ik willekeurig drie winnaars trekken. De engeltjes komen per briefpost naar de gelukkigen toe, en komen met een beetje geluk nog voor de kerst aan.

torsdag 1. desember 2011

Hoera, huis verkocht!

Marco's huis in Nederland is verkocht! Het huis heeft bijna drie jaar te koop gestaan. We zijn ontzettend blij dat het gelukt is. Het huis werd een blok aan ons been voor wat betreft het onderhoud. Tot op het laatste moment hebben we een dubbel gevoel gehouden bij de verkoop. We waren erg aan het huis gehecht, vooral Marco die het destijds heeft gekocht en ontzettend veel aan het huis gedaan heeft. Zolang het huis niet verkocht was, zagen we het als een ultieme toevluchtsoord voor als het om de een of andere reden niet zou lukken in Noorwegen. Maar terug verhuizen naar Nederland is nooit een serieuze optie voor ons geweest. Nog een werkvakantie in Nederland doorbrengen tussen verfbussen, schoonmaakdoekjes en snoeiafval, zagen we echt niet zitten.

Afgelopen voorjaar en zomer hebben we al onze vakantiedagen gebruikt om het huis te onderhouden en om het nog aantrekkelijker voor de verkoop te maken. We hebben het huis van binnen een behoorlijke facelift gegeven: keuken, badkamer en bovenverdieping hebben we stevig aangepakt om het een stuk frisser, moderner en lichter uit te laten zien. Tevens hebben we een meubelverhuurder in de arm genomen om de kamers te meubileren. Zo was het voor potentiële kopers makkelijker om de ruimtes in te schatten en om de potenties ervan in te zien. Als gevolg hiervan hebben we duidelijk meer interesse gekregen voor het huis, hetgeen uiteindelijk resulteerde in de verkoop ervan.

We zijn Anny ontzettend dankbaar voor haar onvermoeibare inzet. Zij heeft al die keren bij de open huis-dagen de bezoekers ontvangen. Het was ook zij die de tuin heeft onderhouden en enorme hoeveelheden tuinafval heeft afgevoerd. Tot vandaag is zij met het huis bezig geweest door de officiële overdracht op zich te nemen.

Vanaf nu hebben we financieel de handen vrij voor een eigen huis in Noorwegen. Toch zullen we niet over een nacht ijs gaan. We wonen immers goed waar we nu wonen en bovendien heb ik nog een tijdelijke aanstelling. Het is spannend om op zoek te gaan naar een eigen huis. We hebben zoveel wensen en verwachtingen. Tegelijkertijd hebben we ook zoveel levenservaring dat we weten dat het hoogstwaarschijnlijk op een compromis zal uitdraaien. Voor ons geen luchtkasteel.

lørdag 26. november 2011

Geborduurde loper en placemats

Borduurpakketten met 70 % korting! Daar kon ik niet aan voorbij lopen zonder te kijken of er iets leuks bij zou zitten. Het werden twee borduurpakketten van Permin of Copenhagen: een loper en twee placemats voor omgerekend € 18,-. Ik dacht eerst dat het om een oude collectie ging die de deur uit werd gewerkt, maar het bleek om het actuele assortiment te gaan. Enthousiast ging ik aan de slag, maar al met al heeft het toch ruim een half jaar geduurd voordat het af was. Het is mooi geworden en ik ben trots op het resultaat.

De stof betreft een fijn linnen / katoen mengsel met ingeweven sierranden. Er werd gewerkt met 3 draadjes DMC-splijtgaren. De gebruikte steken zijn steelsteek en kettingsteek. Deze steken kende ik nog niet zo goed, en nu had ik een ideale gelegenheid om ze onder de knie te krijgen. Ik heb de steken een slag fijner gemaakt dan op het voorbeeld werd aangegeven. Het was anders iets te grof naar mijn zin. Verder heb ik het oranje van de bloemen vervangen door een licht paarse tint. Daardoor is het in mijn ogen wat moderner geworden en minder "herfstig". Het paarse splijtgaren had ik nog liggen en is van onbekend Chinees makelij, dus ik kan er helaas geen nummer van geven.


Meer info: Permin of Copenhagen.

søndag 20. november 2011

Elanden op bezoek

De afgelopen dagen hebben we bezoek gehad van elanden. Ze overnachtten zelfs in onze tuin en de naastgelegen akker. Het begon ermee dat ik woensdag om een uur of zeven 's ochtends de woonkamer binnenliep. Door de grote ramen zag ik geheimzinnige plekken in het berijpte gras, wat kon dat zijn? Het duurde even voordat we in de gaten hadden dat het elanden moesten zijn geweest, die pal voor ons woonkamerraam hadden gelegen!

Toen we even later naar ons werk reden, stonden ze te grazen bij onze buren: een mannetje, een vrouwtje en een kleine. Dit weekend lagen het vrouwtje en de kleine in de akker naast ons huis. Op ongeveer 20 meter afstand van ons huis, en ongeveer 30 meter afstand van de boerderij waar 's nachts de lampen blijven branden. Om 07.30 uur konden we hun gestalten gewaar worden in de schemering. Om 08.00 stonden ze op waarna de moeder uitgebreid ging ontbijten van de appels in onze tuin. Na ruim een half uur, toen het leven op de boerderij op gang kwam, liepen ze rustig weg.

Het blijft iedere keer een belevenis om deze oerdieren te zien. We kijken gebiologeerd langs een kier door de gordijnen naar buiten en proberen ons zo min mogelijk te bewegen om de dieren niet op te schrikken. Met hun grijsbruine vacht en witte achterpoten hebben ze een ideale schutkleur in de bossen. Hun kop en hun lichaam zijn groot en log, maar ze hebben hoge, slanke poten waarmee ze elegant kunnen draven. We voelen ons enorm vereerd dat de elanden zich zo veilig voelen dat ze bij ons in de tuin overnachten. Zullen ze vannacht weer komen?

Noorse erwtensoep

In Noorwegen kennen ze behalve groene erwtensoep ook gele erwtensoep, gemaakt van gele spliterwten. Ik popelde al een hele tijd om deze soep een keer te maken. De temperaturen konden niet snel genoeg zakken en toen er deze week eindelijk minusgraden werden voorspeld, was ik niet meer te houden. Noorse erwtensoep is lekker, maar heeft niet de specifieke snertsmaak die Nederlandse erwtensoep heeft. Desalniettemin is het een smakelijke en verwarmende soep die 's winters vaak bij ons op het menu zal staan.

Hieronder het recept dat ik hanteerde, een doorsnee variant van de Noorse gele erwtensoep:
  • 400 gr gele spliterwten
  • 750 gr varkenskluif
  • 2 uien*, in stukjes gesneden
  • 4 grote wortels*, in stukjes gesneden
  • 2 kleine preien*, in ringetjes gesneden
  • 2 kleine selderijknollen*, in blokjes gesneden
  • tijm
  • peper*
* Deze ingrediënten kon ik biologisch verkrijgen.

Laat de spliterwten een nacht weken in ruim water. Giet af en breng ze aan de kook met 1,5 liter water met de kluif en de ui. Laat alles 1 uur zachtjes koken. Voeg er de wortel, de prei en de selderijknol aan toe en laat het geheel nog circa 1 uur zachtjes koken. Haal de kluif uit de pan. Haal het vlees van de kluif en snijd het in stukjes. Pureer de soep eventueel met een staafmixer. Doe het vlees terug in de soep en breng op smaak met tijm en peper.

Net als bij snert vinden wij deze erwtensoep nog lekkerder als deze een dag van tevoren gemaakt is.

søndag 13. november 2011

Whiskey waker

Vanmiddag zijn we naar de tweede hands-, antiek- en verzamelbeurs in de Telemarkshallen in Bø geweest. Daar hebben we deze Viking van Magnor* op de kop getikt. Omdat hij er zo stoer en mannelijk uitziet, heb ik 'm bij de whiskeyverzameling van Marco gezet. Zo kan hij mooi de wacht houden. Ook heb ik nog een lap linnen met jaren '70 print voor een prikkie kunnen kopen. De lap heeft her en der wel wat vlekken, maar ik zal er allicht een paar placemats en een kleedje uit kunnen halen.

* Magnor Glassverk is een Noorse glasfabriek die in 1896 werd opgericht, diep in de bossen op slechts enkele kilometers van de Zweedse grens. In de loop der jaren zijn minstens 30 glasfabrieken opgericht in Noorwegen. Magnor Glassverk is een van de weinige die nog bestaat. De glasfabriek legt zich tegenwoordig vooral toe op het ontwerpen en produceren van glasserviezen en exclusieve glasobjecten. Meer info: Magnor Glassverk.

søndag 6. november 2011

Hantofjell

Het was vanmiddag nog steeds mild herfstweer met 7 graden Celsius boven nul. We hebben een wandeling gemaakt naar de Hantofjell in Lunde: 4,4 kilometer met 250 meter stijging. De laaghangende zon zorgde voor prachtige lichteffecten. Door de lange herfst verkleuren de planten prachtig. Zo lekker om sportief bezig te zijn in de frisse lucht, en om weer een nieuwe route te verkennen, op slechts een half uurtje rijden van ons huis. Onderstaand een aantal sfeerbeelden.



søndag 30. oktober 2011

Noorse breigarens en breipatronen

Van het voorjaar ben ik met een borduurproject begonnen, waar ik nog steeds mee bezig ben. Van breien komt het dus nog niet, alhoewel ik merk dat ik er weer zin in begin te krijgen. Gelukkig is er het internet. Een beetje surfen op het net kan mijn breihonger voorlopig stillen.

Er zijn een aantal Noorse breigarenproducenten die regelmatig nieuwe breipatronen uitbrengen:




Breien hoort bij de Noorse cultuur. Elk dorp of stad van enige betekenis heeft een breiwinkel. Toch krijgt het zelf breien steeds grotere concurrentie van andere vrijetijds bestedingen en confectie die in massaproduktie wordt vervaardigd. Daarmee worden niet alleen de breiwinkels in hun voortbestaan bedreigd, maar ook de producenten van breiwol. Kennis van het breien, die vroeger van moeder op dochter werd overgebracht, sterft langzaam uit. Gelukkig bestaan in veel plaatsen nog husflidlag (huisvlijtclubs) waar men terecht kan met vragen over breien en breitechnieken, alhoewel de gemiddelde leeftijd van de husflidlag vaak op of boven de pensioenleeftijd ligt.

Pompoensoep

We eten altijd zoveel mogelijk groenten van het seizoen. In het najaar is pompoen een van onze favourieten. En dan eigenlijk de oranje Hoikkaido pompoen. Deze kleine Japanse pompoen is niet te vergelijken met de opgeblazen reuzepompoen. De Hoikkaido heeft een veel betere smaak. Het vruchtvlees is zeer stevig en heeft een zoete smaak.

Pompoensoep is heerlijk en makkelijk te maken. Bijgaand recept is geïnspireerd op een recept uit Landleven, september 2011 (nog bedankt voor het toesturen, mam!).
  • 1 ui, gesnipperd
  • een paar tenen knoflook, gesnipperd
  • olijfolie
  • peper
  • 1 Hoikkaido pompoen, geschild en in blokjes gesneden
  • 1 laurierblaadje
  • tijm
  • 1 bouillontablet
  • soja cuisine
Uiteraard zijn alle ingrediënten zoveel mogelijk biologisch!

Doe een flinke scheut olijfolie in een soeppan en fruit de ui en de knoflook aan met peper naar smaak. Voeg de pompoen toe en net zoveel water tot alles net onder staat. Doe de kruiden en het bouillontablet in de pan en laat het geheel zo'n twintig minuten zachtjes doorkoken. Haal daarna de laurier er uit. Haal de pan van het fornuis en pureer met de staafmixer tot een gladde soep. Voeg voor het serveren nog een scheutje soja cuisine toe. Eet smakelijk!

Nb. Pompoensoep vult goed. Een paar borden pompoensoep en flatbrød (flinterdun knäckebröd) met blauwaderkaas, is genoeg voor een avondmaaltijd.

lørdag 22. oktober 2011

Fietsronde Ulefoss - Helgen

We hebben 'm gevonden! Een kruip-door-sluip-door paadje door het bos vanaf de ene onverharde weg naar de andere onverharde weg. Dat paadje was de ontbrekende schakel om een grote ronde te kunnen maken vanaf ons huis langs het Norsjø naar Ulefoss centrum en vervolgens via Briskemyr, Stavsjø en Tveitan terug naar huis. In totaal een fietstocht van 32,5 kilometer. Vanmiddag hebben we het gedeelte gedaan vanaf de schietbaan net buiten Ulefoss centrum naar ons huis, bijna 20 kilometer. We hebben er anderhalf uur over gedaan. Het was een heerlijke fietstocht. Het was bewolkt, maar droog en bijna 10 graden Celsius. De lucht hing vol met dennegeur. Het rendiermos staat in bloei. Wat is de herfst toch een prachtig jaargetijde!

Zoals altijd waren we goed voorbereid. We hadden ons warm aangekleed en we hadden van alles bij ons: buff, handschoenen, bidon, nootjes als noodrantsoen, kaart, GPS, mobiele telefoon, zakdoeken, portemonnee. Alles dus, behalve het fototoestel....

søndag 16. oktober 2011

Herfstklusjes

Grote delen van Noorwegen kennen slechts twee seizoenen: winter en zomer komen en gaan zo snel dat van herfst en lente nauwelijks sprake is. Wij wonen gelukkig in een gedeelte van Noorwegen dat wel vier seizoenen heeft. Met name de herfst is een prachtig jaargetijde. Elk jaar hebben we een Indian Summer met zonnig, relatief warm herfstweer. De blaadjes vallen van de bomen en het is lekker en aangenaam droog. De natuur heeft een prachtig kleurenpalet: geel, groen, bruin en rood in alle schakeringen.

In de herfst rijden er veel auto's met aanhangwagens. Nu de wegen nog ijs en sneeuwvrij zijn, worden de laatste vrachten met brandhout vervoerd en spullen verhuisd. De wegbeheerder heeft langs de weg stokken gestoken, die straks aan de sneeuwschuivers aangeven waar de wegkanten liggen. De herfst is het jaargetijde voor de Noren om zich voor te bereiden op de winter. Ook wij zijn druk bezig met typische herfstklusjes.

De kano's hebben we ingepakt in een groot zeil. De kanouitrusting hebben we van het washok op de begane grond naar de zolder verhuisd. Zo hebben we straks ruimte voor de ski's en de skiuitrusting.

De houtkachel hebben we nu bijna elke dag even aan. Marco is op dit moment een grote stapel aanmaakhoutjes aan het kloven. Onze kelder ligt vol met hout en bij de boer hebben we 6 m3 hout gereserveerd. Dat moet ruim voldoende zijn voor een strenge winter.

Marco heeft zoëven de elektrische kachels in de woonkamer en de wc ingeschakeld. De vloerverwarming in de badkamer staat al sinds het einde van de zomer aan.

Buiten hebben we de kuipplanten weggehaald. De tuinmeubelen hebben we in de kelder gezet. Gisteren hebben we bij Felleskjøpet (een soort Boerenbont winkel) een 25 kg zak met zonnebloempitten gekocht. Daar zullen de vogeltjes de hele winter van kunnen smullen. We willen ook proberen zelf vetbollen te maken.

Terwijl ik dit schrijf staat op het fornuis een grote pan met appelmoes te pruttelen. Dat levert 4 bakjes van 300 gr appelmoes op. Alles bij elkaar ligt er straks 6 kilo appelmoes in de vriezer. De bosbessenoogst is dit jaar jammergenoeg mislukt. Het heeft geen enkel bakje bosbessen opgeleverd.

We hebben kaarsen gemaakt van restjes kaarsvet van het afgelopen jaar. Het wordt vroeger donker en later licht, en dus steken we steeds meer en steeds vaker kaarsen aan. Ook hebben we de zomerkleren weggeborgen en de winterkleren te voorschijn gehaald. Mijn zelfgebreide poncho komt nu goed van pas.

Van de week hebben we voor het eerst nachtvorst gehad. De autozeilen liggen paraat voor als het ijs te dik wordt om te krabben. Eind oktober gaan de winterbanden er onder. Dan zijn we echt helemaal klaar voor de winter!

søndag 9. oktober 2011

Herfsthuttentocht

Hij stond al een jaar op ons verlanglijstje, deze herfsthuttentocht door de Austheiene in de gemeente Fyresdal. Dit weekend grepen we onze kans voordat sneeuw en ijs het onmogelijk zouden maken om nog een bergtocht te maken dit jaar. Op zaterdagochtend trokken we onze buitensportkleren aan, vulden we de thermos en pakten we onze rugzakken in. Vanaf ons huis was het ongeveer drie uur rijden, een prachtige tocht via Flåbygd (Nome kommune), Kilen (Seljord kommune) en Vrådal (Kviteseid kommune) naar de hut Torsdalsbu in Fyresdal. Het was stralend herfstweer, met een strak blauwe lucht en vollop zon.

Vanaf Torsdalsbu maakten we een fietstocht naar Nos. In ruim een uur fietsten we 13,5 kilometer, met vele stijgingen en dalingen. De sterkste stijging was 80 meter over een lengte van 1,85 kilometer. Best pittig, vooral met een dagrugzak op de rug. Onderweg konden we genieten van het prachtige herfstweer en alle mooie herfstkleuren.

Bij Nos parkeerden we de fietsen in het bos en gingen we te voet verder. Na bijna anderhalf uur lopen en 200 meter stijgen, tot 840 meter, kwamen we bij de DNT-hut Hovstøyl. We waren de eersten die bij de hut aankwamen. Het was een mooie hut, met drie slaapkamers. Water konden we halen uit een put vlak bij de hut. Kort na onze aankomst kwamen een moeder met haar twee dochters en husky-hond bij de hut aan. De hond was gewend om buiten te overnachten en heeft zelfs geen poot in de hut gezet. We hebben 'm tijdens ons verblijf geen kik horen geven. Heel fijn als mensen zo goed om gaan met hun hond. Later bleek dat de familie wel acht husky's heeft en aan hondensleerijden doet.

Rond een uur of half vijf kregen we flinke trek en hebben we de voorraadkast van de hut geïnspecteerd. Maar we hoefden niet lang na te denken, het werden vleesballen in bruine saus met aardappelpuree en doperwtjes met worteltjes. Dat vult goed na zo'n stevige tocht. Het werd langzaam donker in de hut en de kaarsjes gingen aan. Na de afwas hebben we wat gelezen en Skipbo gespeeld. Ook de Noorse familie ging eten en daarna spelletjes doen. Tijdens ons derde potje vielen onze oogleden bijna toe. Om half negen lagen we in onze bedjes en kort daarna gingen ook onze medehutbewoners naar bed.

Op zondag stonden we om zeven uur op. We wilden op tijd vertrekken, want er was regen voorspeld  en dat kan op deze hoogte in dit jaargetijde sneeuw zijn. Toen we om half negen vertrokken, begon het net te sneeuwen. Wat waren we blij dat we eraan gedacht hadden om muts en handschoenen mee te nemen. De tocht begon met een klim en daarna ging het pad op en neer over de bergrug. De sneeuw zorgde gelukkig niet voor gladheid, maar tussen de stenen en op sommige rotsen lag al flink wat ijs en dat was spiegelglad. Goed uitkijken maar.

Op drassige stukken was het een voordeel dat de ondergrond licht bevroren was. Daardoor zakten we niet zo ver weg in de modder. Onderweg genoten we van de prachtige uitzichten. Het was een heel bijzondere belevenis om zo laat in het jaar nog op fjelltur te gaan, en om sneeuwval mee te maken. Gelukkig was het de eerste sneeuw, zodat we niet bang hoefden te zijn om de rode merktekens die ons de weg wezen, te missen. Bovendien had Marco de GPS bij zich, dat gaf net een stukje extra stukje zekerheid.

Onderweg hielden we geen pauzes. De kans om af te koelen was groot en bovendien wisten we niet zeker hoe het weer zich ging ontwikkelen. Het hoogste punt van de tocht was 1064 meter. Naarmate we daalden ging de sneeuw over in regen. Uiteindelijk hebben we drie uur en een kwartier gedaan over de tocht van bijna acht kilometer naar Torsdalsbu.

Tijdens de tocht genoten we enorm van het bonte pallet aan herfstkleuren: okergeel, helgroen, donkergroen, gifgroen, geelwit, groenwit en donkerrood. Bij Torsdalsbu stond "ons busje", zoals we Marco's witte Peugot Partner Dangler noemen, op ons te wachten. Bij de auto vervingen we snel onze modderbroeken door schone. Na een kopje thee met wat lekkers erbij, haalden we de fietsen op in Nos. Vervolgens reden we verder in de regen richting huis, met onderweg nog een korte lunchstop in de auto.

We komen om 15.15 uur aan bij ons vakantiehuis in Ulefoss. De temperatuur in huis is 14 graden Celsius. Niet erg warm, dus we doen meteen de houtkachel aan. In een paar uur tijd loopt de temperatuur op tot een behagelijke 22 graden Celsius. We nemen een heerlijke warme douche, zetten een vers kopje thee en de modderkleren gaan in de wasmachine. Voor het eten maken we nasi met satesaus en later op de avond een kom warme griesmeelpap. We zullen slapen als rozen vannacht.

Meer info: 

lørdag 24. september 2011

Lang weekend Oslo

Vorig weekend hebben we een lang weekend Oslo gedaan, samen met Anny en Henny (de zus van Anny c.q. de tante van Marco). Zij vlogen op vrijdag vanaf Amsterdam naar Gardemoen en gingen verder met de trein naar Oslo centrum. Marco en ik kwamen vanuit Ulefoss met de auto. We hadden de vrijdag vrijgepakt om overdag te kunnen winkelen in Oslo centrum.

Rond een uur of vijf pikten we Anny en Henny op van het station. Na het eten in het hotel maakten we een mooie avondwandeling naar het Operagebouw. Dit gebouw is een fantastisch architectonisch hoogstandje, van zowel een afstand als dichtbij is het een lust voor het oog en het is een plezier om er op (!) te wandelen of te zitten. Er zijn dan ook altijd mensen te zien bij het operagebouw, of er voorstellingen zijn of niet.


De volgende dag zou het volgens de weersvoorspellingen droog blijven, en daarom besloten we een uitgebreide stadswandeling te maken en om daarbij allerlei bezienswaardigheden aan te doen. Het werd inderdaad een stralende dag met veel blauwe lucht en zonneschijn. We begonnen onze route bij de Domkerk, aan het begin van de Karl Johan Gata. Deze kerk heeft prachtige plafondschilderingen die allerlei verhalen uit de Bijbel uitbeelden. Voor de slachtoffers van Utøya was een altaar ingericht met herinneringen en persoonlijke boodschappen, zeer indrukwekkend.

We vervolgenden onze tocht over de Karl Johan. Het was redelijk vroeg en er waren gelukkig nog niet al te veel mensen op straat. Achtereenvolgens passeerden we Stortinget (de parlementsgebouwen), het Nationale theater en de universiteitsgebouwen. Er was een boekenfestival en vele uitgevers en boekverkopers hadden op straat stands ingericht. Vervolgens liepen we de heuvel op naar het koninklijk paleis. Daar aangekomen besloten we om naar het Vigelandspark te lopen, dwars door de wijk Frogner, een wijk die gekenmerkt wordt door imposante historische gebouwen en luxe stadsvilla's. Halverwege kwamen we langs een antiek en curiosamarkt, waar we naar hartelust rondgesnuffeld hebben. Inmiddels was het rond het middaguur toen we bij het Vigelandspark aankwamen en hebben we eerst een broodje gegeten voordat we het park ingingen.


Het Vigelandspark vind ik de mooiste plek op aarde door mensenhanden gemaakt. In het park staan meer dan 200 bronzen en granieten beelden die allen door de Noorse kunstenaar Gustav Vigeland zijn ontworpen. Veel beelden symboliseren de kringloop van het menselijk leven. De beelden aan weerszijden van de brug beelden allerlei menselijke emoties uit. Rondom de monoliet zijn alle levensstadia van de mens te zien.


Na het park uitgebreid bekeken te hebben zijn we teruggelopen naar het centrum, naar Aker brygge, een voormalig havengebied. Nu is het een modern winkel-, woon-, en uitgaanscentrum. De havenpakhuizen zijn verbouwd tot luxe winkelcentra, restaurants en kantoorgebouwen en aan het water zijn exclusieve appartementen verrezen. Ik herinnerde me hoe het er ruim 10 jaar geleden uitzag. Toen waren er slechts een paar restaurants, maar nu is er een lange aaneengesloten keten van eet- en drinkgelegenheden. Bij een restaurant stonden mensen in een rij voor de ingang te wachten: het bleek te gaan om een restaurant waar je onbeperkt spareribs kunt eten! Dat soort tafrelen zijn Marco en ik toch echt niet meer gewend. Aan de haven konden we lekker op een bankje in de zon een ijsje eten.
We vervolgden onze tocht over het Raadhuisplein. Hier was het festival Matstreif in volle gang. Er stonden tientallen kramen met allerlei soorten eetwaren en het was er bijzonder druk. We begonnen moe te worden na zolang door de stad te hebben gewandeld, dus we hebben niet veel moeite gedaan om iets mee te krijgen van het festival. Bij Akershus vesting aangekomen, hebben we nog heel even overwogen om het kasteel te bezichtigen, maar we waren allen te moe en vol van alle indrukken. Bij het hotel konden we lekker bijkomen in de lobby met kopjes thee en zelfgebakken pannekoekjes. s'Avonds ging iedereen bijtijds naar bed.

Op zondag was het minder fraai weer. Het was miezerig en er stond een frisse bries. We besloten deze dag een aantal musea te bezoeken, dan hoefden we niet al te veel buiten te lopen. We liepen van het hotel naar de oude haven om vandaar de veerboot te nemen naar het museumeiland Bygdøy. Eerst brachten we een bezoek aan het Vikingschipmuseum. Dit is een prachtig museum: het gebouw is speciaal ontworpen om de overblijfselen van een aantal vikingschepen te tonen. Ik was erg onder de indruk van de vormentaal van de Vikingen met de Keltisch aandoende decoraties met knopen, vlechtwerk en spiralen.

Na Vikingschipmuseum zijn we naar het Norsk Folkemuseum gelopen. Daar hebben we in het restaurant gelunched en vervolgens zijn we het openluchtgedeelte gaan bekijken. Dit bestaat uit een verzameling van oude woonhuizen, winkels en boederijen uit verschillende Noorse landsstreken. Het werd jammergenoeg steeds natter en kouder. Nadat we een uitgebreide ronde hadden gemaakt, zijn we bij het tentoonstellingsgebouw naar binnen gegaan. Hier zijn allerlei tentoonstellingen over o.a. de Samen en Noorse klederdrachten. Na verloop van tijd ging de vermoeidheid parten spelen en raakten we vol van indrukken. We besloten een kopje thee te drinken in het restaurant en vervolgens de veerboot van 15.00 uur te nemen naar het centrum.

Bij het hotel was het tijd om afscheid te nemen. Marco en ik pakten onze tassen en liepen naar de auto om terug naar Ulefoss te rijden. We waren om 19.00 uur thuis. Anny en Henny bleven nog een nacht in het hotel en zijn maandag naar Nederland gevlogen. Het was een bijzonder ontspannend, gezellig en boeiend weekend. Het was heel fijn om Anny en Henny weer te zien. De constructie om vanuit verschillende richtingen aan te reizen werkt goed en is voor herhaling vatbaar.


Een aantal tips. Ik had van tevoren op internet informatie opgezocht van de bezienswaardigheden die we wilden bekijken. Zo wisten we precies waar we moesten zijn, wat de openingstijden waren, hoe we er moesten komen en wat het zou kosten. Dat bespaarde veel tijd tijdens het weekend en het behoedde ons voor teleurstellingen. Zo bleek dat het bezoekersseizoen van het konkinklijk paleis al voorbij was, dat het raadhuis juist dit weekend dicht was vanwege de gemeenteraadsverkiezingen en dat de opera alleen rondleidingen heeft in het Noors.

Hoewel het geen opzet was om er een low budget weekend van te maken, zijn we verrassend voordelig uit geweest. Het hotel had als aardige bijkomstigheid dat er de gehele dag koffie en thee te gebruiken was in de lobby, evenals fruit. Om 15.00 uur s'middags konden pannekoekjes gebakken worden. Vanaf 18.00 uur was er een buffet, dat in de omschrijving op internet werd aangeduid als "light evening buffet", maar dat in de praktijk een volwaardige avondmaaltijd was. Hierdoor hoefden we niet te zoeken naar geschikte restaurants en geld uit te geven voor het diner. Toegegeven, er was geen kaart om uit te kiezen en de gerechten hadden geen bijzondere smaak, maar het was prima voedsel. Ook over het uitgebreide ontbijtbuffet viel niets te klagen. Er waren zelfs veel biologische producten! Het hotel zelf was wat ouder, maar degelijk gerenoveerd en sfeervol gedecoreerd. De beveiliging was prima geregeld.

Doordat we veel hebben gelopen, hebben we veel bespaard op transportkosten. Met een strippenkaart konden we precies met zijn vieren met de veerboot heen en weer naar Bygdøy. Op de entreegelden bij de musea konden Anny en Henny korting kregen als honnør / pensjonist. Hierdoor waren we veel goedkoper uit dan als we ieder voor zich de allom aangeprezen Oslo pass hadden aangeschaft.


Meer informatie: Visit Oslo en Clarion Collection Hotel Bastion.

Zie ook mijn weblog Oslotur.

Zonsopgang

Gisterenochtend hadden we een prachtige zonsopgang die de hele hemel in vuur en vlam zette. Het is herfst. De temperaturen dalen en de zon komt steeds later op en gaat vroeger onder. Het zal niet lang meer duren voor de eerste nachtvorst komt.

De oogst van deze week

Op vrijdagmiddag, na ons werk, stappen we in de auto richting Skien om boodschappen te halen voor het weekend en de volgende werkweek. We stoppen eerst bij de biologische boer en tuinder Arne Klovholt, in het gelijknamige buurtschap Klovholt. Arne heeft van 16.00 tot 18.00 uur een gårdssalg op vrijdag, dus dat past precies in ons winkelplan. Bij Arne kopen we een flinke tas vol met biologische groenten die vaak vers geoogst van het land / de kas komen. De oogst van deze week is:
  • pompoen
  • suikermaïs
  • courgettes
  • sperziebonen
  • prei
  • selderij
  • boerenkool
  • gele uien
  • rode uien
De tomaten, aubergines en groene paprika's hebben we deze week laten liggen. Die slaan we misschien de volgende keer in als ze dan nog voorradig zijn. Bij het zien van verse selderijknollen kreeg ik even het idee om erwtensoep te maken, maar daar vond Marco het toch nog echt iets te vroeg voor. We zijn inmiddels wel boerenkool gaan eten. De groenten krijgen we mee in een bruine papieren tas, wat me het vertrouwde gevoel geeft van de Odin-tassen waar ik in Nederland een abonnement op had. Na de groenteninkoop bij Arne rijden we door naar de Meny in het winkelcentrum Herkules aan de rand van de stad Skien. Daar doen we de overige inkopen. Bij de groentenafdeling liggen ook groenten van Arne, maar bij Arne zelf hebben we een groter aanbod en het is voordeliger dan in de supermarkt.

torsdag 8. september 2011

Voedzame witte bonenschotel


Na een dag buiten zijn, hebben wel trek in een stevige en voedzame maaltijd. Een recept in de Allerhande van vorige maand inspireerde me tot het maken van een witte bonenschotel. Ik was al langer op zoek naar een smakelijk gerecht om witte bonen in te verwerken. Witte bonen behoren tot de peulvruchten en staan bij de meeste huishoudens niet regelmatig op tafel. Dat is jammer, want peulvruchten zijn zo gezond: ze zijn rijk aan voedingsstoffen zoals koolhydraten, eiwit, B-vitamines en ijzer, en verder bevatten ze veel voedingsvezel. Peulvruchten zijn uitstekende vleesvervangers.

Peulvruchten zijn bovendien makkelijk te bereiden. Ze lenen zich niet zo voor haute cuisine liflafjes, maar des te meer voor stevige maaltijden waar het uiterlijk er minder toe doet, zoals chili con carne en erwtensoep. Het worden dan ook meestal eenpansgerechten als er peulvruchten op ons menu staan. Ik ben dol op eenpansgerechten. Dat is niet omdat ik niet van afwassen zou houden. Alle voedingssappen blijven in de pan en kunnen optimaal op elkaar inwerken. Bovendien geeft het mij altijd een oergevoel: roeren in zo'n grote pan met voedsel.
  • 2 blikjes witte bonen in tomatensaus
  • 2 uien, gesnipperd
  • 5 tenen knoflook
  • 1 kleine struik bleekselderij, in boogjes
  • 500 gr wortels, gehalveerd en in dunne plakjes
  • 100 gr gort, vlugkokend
  • rozemarijn
  • peper
  • olijfolie
Verhit de olijfolie in een pan. Fruit hierin de ui en pers de knoflook er boven uit. Voeg de bleekselderij en wortel toe en bak 4 minuten mee. Voeg de witte bonen in tomatensaus toe en circa 750 ml water. Breng langzaam aan de kook. Voeg de rozemarijn en de gort toe, en laat zachtjes koken tot de gort gaar is. Breng op smaak met peper. Eet smakelijk!

NB. Alle (of althans de meeste) ingrediënten zijn biologisch uiteraard. In Noorse supermarkten zijn sommige verpakkingen met biologische peulvruchten zelfs goedkoper dan de niet-biologische! Vlugkokende gort is verkrijgbaar als byggris (letterlijk vertaald: gortrijst) van het merk Møllerens. Jammergenoeg is die niet biologisch en milieuonvriendelijk verpakt in "handige" eenpersoonsporties.

lørdag 3. september 2011

Dugnad

In het humoristische TV-programma Typisk norsk van een paar jaar geleden werd "dugnad" gekozen tot meest Noorse woord. Het woord kwam op de eerste plaats, omdat het zo goed uitdrukking geeft van de Noorse cultuur. Dugnad betekent vrijwilligerswerk.

Het is onvoorstelbaar wat er met dugnad in Noorwegen voor elkaar wordt gebokst. Sportwedstrijden, culturele festivals, de bouw van hele clubgebouwen, de aanleg van wandelroutes, enz. Dugnad gebeurt vooral gezamenlijk: het is een sociale aangelegenheid om samen, met gezamenlijke kracht en in overleg met elkaar, iets voor elkaar te krijgen. Ook wij doen regelmatig mee aan dugnad. We vinden het leuk om ons in te zetten voor de lokale samenleving, het is een goede manier om in contact te komen en te blijven met mensen en we merken dat de Noren onze inzet heel erg op prijs stellen. We hebben al van alles gedaan: kaartjes verkopen bij een rockfestival, tijd opnemen bij een skiwedstrijd, het aanleggen van wandelpaden, het in elkaar schroeven van meubilair voor een school, enz.

Vooral voor Helgen Idrettslag, de sportvereniging in ons buurtschap, doen we veel dugnad. Deze sportvereniging is actief op het gebied van voetbal, paintball, skieën en sportieve activiteiten voor kinderen, maar organiseert daarnaast ook andere activiteiten, zoals de 17e mei viering, de St. Hansviering (midzomer), autopuzzelrit, kerstmarkt, enz. Als lid van het bestuur ben ik sowieso vaak in de weer voor de club, onder andere voor het verenigingsblad. Ook Midt-Telemark Padleklubb zal een belangrijke bron voor dugnad worden. Onze hulp staat al ingepland voor de kanowedstrijd Telemarkspadler'n. Als we willen zouden we elke week bezig kunnen zijn met dugnad, dus we moeten duidelijk onze grenzen stellen.

Gisteren hebben we met Helgen idrettslag in het bos gewerkt om de skiloypes te onderhouden: bomen omzagen die te dicht bij de loype staan, opgeschoten twijgen op de loypes verwijderen, en alle takken en boomstammen aan de kant leggen of gebruiken ter opvulling van drassige stukken. We waren met twaalf stuks, zoals altijd weer dezelfde die-hards, allemaal gezellige en heel open mensen. Om 10.00 uur verzamelden we bij Helgen kirke en reden vervolgens via de rv 36 naar het loypetraject wat we die dag onder handen zouden nemen. De idrettslag bezit allerlei materialen voor het onderhoud van de loypes, zoals benzinemaaiers en stevige werkhandschoenen. Verder zijn er altijd wel mensen die hun traktor en motorzaag ter beschikking stellen.

Zoals gewoonlijk duurde het even voordat het werk op gang kwam. Ook dat is typisch Noors en nog steeds wennen voor Nederlanders die gewend zijn om de zaken zo gestructureerd en zo efficiënt mogelijk aan te pakken. Maar zo gauw iedereen het erover eens is wat er precies moet gebeuren, hoe het moet gebeuren en wie wat gaat doen, gaat iedereen er ook tegenaan. In de loop van de dag hadden we een aantal gezellige pauzes, waarbij een kampvuur werd gemaakt en worstjes werden gegrilld. Jammergenoeg zat het weer niet mee, het heeft vrijwel de hele dag geregend. Maar als je eenmaal aan het werk bent en de juiste kleding aan hebt (een regenpak en kaplaarzen) dan deert dat niet. Om 15.45 uur zaten we in de auto naar huis, op slechts een paar minuten rijden van de dugnadsplek.

Thuis konden we de natte en vuile werkkleren uittrekken en een warme douche nemen. Een stevige maaltijd smaakt dan extra goed. Maar het grootste voordeel was dat we in elk geval de deur uit zijn gegaan. Als er geen dugnad was geweest, dan waren we op deze regenachtige dag zeker thuis gebleven. In plaats daarvan zijn we lekker sportief bezig geweest, heerlijk in de frisse buitenlucht, genietend van het bos met zijn geuren en vele paddestoelen, en ons verheugend op het komende skiseizoen.

Kanotocht op de Nisser

Afgelopen weekend is een grote wens van ons in vervulling gegaan. We hadden er al weken naar uitgekeken: onze eerste meerdaagse kanotocht. Het werd de perfecte beginnerstocht: een tweedaagse tocht over de Nisser met Midt-Telemark Padleklubb. Jostein had de tocht georganiseerd en uiteindelijk waren we met zijn vijven, precies een mooi groepje. Met deze tocht hebben we veel ervaring op kunnen doen met het pakken van uitrusting in onze kano's.

Een belangrijke afweging bij de aankoop van onze kano's was de capaciteit van de laadruimte. Onze grote droom was immers het maken van meerdaagse kanotochten. Toch hebben we voor kano's gekozen die technisch meer uitdagend zijn en dat is ten koste gegaan van de laadruimte... dachten we. Maar het blijkt dat we alsnog voldoende ruimte hebben voor meerdaagse tochten. We hadden bij deze tocht allebei veel bergruimte over, zodat we voor langere tochten, waarbij er meer kleding en meer voedsel mee moet, zeker nog plek hebben. De kano's liggen door de bepakking dieper in het water, hetgeen ze iets stabieler maakt.

Naast de bepakking, hadden we nog een primeur: voor de eerste keer varen met onze Groenlandse peddels. Dit peddeltype wordt al duizenden jaren gebruikt voor het kanoën op groot water. Voordeel is het smalle blad waardoor de weerstand in het water laag is en je vaker slagen kan maken. Bovendien vangen de smalle bladen weinig wind. Dit alles maakt dat de peddels een minder grote belasting zijn voor het lichaam, waardoor je minder gauw moe wordt, vooral bij het maken van langere tochten. We hebben peddels gekocht van onbehandeld hout. Een paar weken voor de tocht hebben we ze in de lijnolie gezet en de toppen met epoxy afgewerkt. Onze peddels bevielen goed. Bij de eerste peddelslagen bleef er een lijnolieachtig laagje op het wateroppervlak achter.

In totaal hebben we 22,5 kilometer gepeddeld in twee dagen. Zaterdag startten we onze tocht aan het eind van de ochtend bij de camping in Vrådal. Deze camping ligt direct aan de Nisser, een zeer groot meer. Eerst voeren we over spiegelglad water tussen een aantal eilandjes door. Later kwamen we op het grote water uit en toen voelden we aan de golfslag duidelijk dat het waaide. Zo nu en dan kregen we een regenbui over ons heen, maar dat deerde niet, het was niet koud. Er was "kraftig regn" (zware regenbuien) voorspeld, en iedereen had zich op het ergste voorbereid en dus viel het allemaal wel mee. Halverwege legden we aan bij een eilandje en namen we een uitgebreide pauze.

Vervolgens legden we een spannend stuk af op het punt waar het meer op zijn breedst is. Dat voelden we duidelijk aan de hoge golven van opzij. Het was een spannend stukje met aan de ene kant de grote watervlakte en aan de andere kant een massieve rotswand die vrijwel loodrecht uit het water oprees. Gelukkig hadden we de maandag ervoor bij de training ook een stuk afgelegd met golven van opzij, dus het was goed te doen voor ons.

Vervolgens kwamen we in rustiger vaarwater terecht, een brede inham, waarbij we langs de kant voeren om een goede overnachtingsplek te vinden. Dat was niet makkelijk omdat de kanten vrij hoog waren en de meeste landplekken kaal en stenig waren. Als er een schaars plekje groen was, dan stond het vol met bomen en was er geen plek voor vier tentjes. Uiteindelijk vonden we een oude "seter" (zomerboerderij) op een groen en idyllisch plekje langs de waterkant.  Hier waren de waterkanten niet zo hoog en stenig, op sommige plekken waren er zelfs mini zandstrandjes, waardoor we de kano's makkelijk aan land konden leggen, uit konden stappen en de kano's omhoog konden trekken.

De seter bestond uit een aantal hutten met een vlak stuk grasveld, ruim genoeg om ons kamp op te slaan. We konden droge kleding aantrekken en de tenten opzetten. Net toen iedereen eten wilde koken begon het weer te regenen. Gelukkig had Jostein een groot zeil en een stuk touw meegenomen. Door het zeil aan de lange kant aan een van de hutten te hangen, hadden we een mooie overkapping waaronder we konden koken, eten en gezellig samen konden zijn met een glaasje wijn of een blikje bier. Later op de avond hebben we aan het water een vuur gestookt. Iedereen had wat houtblokken meegenomen in zijn kano. Het was lekker om ons aan het vuur te warmen. Een houtvuur is altijd gezellig en geeft een goede stemming. Er werd koffie en thee gezet en met een zakmes werden takjes gespiest om marshmellows te grillen.

Om 22.00 uur wilde iedereen naar bed. De gezonde buitenlucht zal er mede debet aan geweest zijn. We hebben heerlijk geslapen. Zondag stonden we pas om 08.00 uur op. Bij het ontbijt konden we het zeil weghalen, want er was af en toe blauwe lucht en zelfs een glimpje zon. Vervolgens stapten we weer in de kano's. Aanvankelijk leek er niet zoveel aan de hand te zijn, want  er was weinig golfslag in de baai. Maar we moesten weer via hetzelfde spannende stuk langs de loodrechte rotswand terug en hier zag het er heel anders uit dan gisteren. Er waren zeer hoge zijgolven. De kano's werden behoorlijk heen en weer geslingerd. Lippen stijf op elkaar en peddelen maar. Er zo snel mogelijk doorheen komen is dan het devies.

Maar de golven werden steeds woester en gingen zelfs rollen. Toen vond ik het eng worden. Ik heb de tochtgenoten die het dichtst bij mij waren ingeseind dat ik het moeilijk had. Ze kalmeerden me en zorgden dat ze dicht bij mij bleven. Maar iets anders konden ze ook niet voor me doen, dat wist ik. Doorpeddelen maar en kleine slagen maken, zodat een van de peddels zoveel mogelijk in het water blijft en daardoor een extra "steunpunt" geeft. Gelukkig kwamen we er doorheen zonder om te slaan. Naarmate we dichter bij de eilanden kwamen, werden de golven minder en aan de leizijde was het water helemaal kalm en glad. We vormden met zijn allen een vloot door naast elkaar te gaan liggen en elkaars kano's vast te houden. We moesten allemaal even uitpuffen en de spanning eruit laten. Gelukkig konden we er goed over praten.

De rest van de tocht was een "kosetur", zonder veel moeite gezellig peddelen. We zijn een beetje tussen eilandjes doorgevaren en hebben even bij een sluis overwogen om de kano's naar de andere kant over te dragen. Maar we hadden geen zin om helemaal in en uit de kano's te gaan en met de zware, bepakte kano's te sjouwen. We zijn toen nog meer tussen eilandjes gaan varen en hebben een lekker plekje uitgezocht om te lunchen. Vervolgens zijn we in rustig tempo naar de camping in Vrådal teruggevaren. Daar was het spullen uitpakken en de auto inladen, kano's op het dak tillen en afscheid nemen van de tochtgenoten. Om 15.00 uur zaten we in de auto en om 17.00 uur waren we weer thuis aan. Moe maar voldaan, en heel veel ervaringen rijker. De tocht was in meerdere opzichten grensverleggend, maar smaakt zeker naar meer.