lørdag 31. juli 2010

Hardangervidda Sør-Øst

Tijdens onze vakantie hebben we een huttentrektocht gemaakt over de Hardangervidda, de grootste hoogvlakte van Europa. Het gebied strekt zich uit over 7 500 vierkante kilometer en ligt gemiddeld tussen de 1 000 en 1 250 meter hoog. Het doel van de reis was de zuidoostkant van de Hardangervidda, een wat minder bekende kant van de vidda dan de westkant met zijn alpiene karakter. We hebben 7 dagen gelopen en 140 kilometer afgelegd. De tocht ging van hut naar hut: Kalhovd - Mårbu - Rauhelleren - Sandhaug - Lågaros - Mogen - Stordalsbu - Kalhovd.

We volgden de gemerkte wandelpaden van de DNT (Den Norske Turistforeningen) en overnachtten in berghutten van de gelijknamige organisatie. De meesten waren bediende hutten met eigen kamer, maaltijden en sanitaire voorzieningen. Ook hadden we twee overnachtingen in onbediende hutten dus zelf potje koken, water halen en tanden poetsen bij een beekje.

Allebei hadden we een rugzak met de meest noodzakelijke uitrusting: oriëntatiemiddelen, regenkleding, warme kleding, muts en handschoenen, luchtige kleding, lakenzak, toilletartikelen, handdoeken, zitmatje, leesvoer en spelletjes, teva sandalen, termos en een mondvoorraad eten.

We hebben de volgende kaarten gebruikt:
  • Turkart Hardangervidda Sør-Øst van Telemark Turistforening 1:60 000 van 2009
  • Turkart Hardangervidda Vest van Ugland 1:100 000 van 2008

Dag 1, autotocht van Ulefoss (15 m) naar Kalhovd hytte (1 100 m), cirka 150 kilometer

We vertrekken om 10.00 uur van huis met stralend weer. Het is maar 3 uurtjes rijden en het wordt een prachtige tocht steeds dieper de bergen in. Het is een Noorse idylle: roodgeschilderde boerderijen, groen beboste berghellingen en het blauwe meer Tinnsjø. De laatste twintig kilometer naar Kalhovd gaat over een onverharde weg die weliswaar smal, maar goed te rijden is. Kalhovd is een relatief grote hut met 93 bedden. Er overnachten veel fietsers die vanuit Rjukan de Krossobanen hebben genomen en families met kinderen. Bij de hut zijn veel muggen. Als we voor ons slaapkwartier even in het zonnetje gaan zitten wordt Marco meteen 5 keer in zijn rug geprikt. Ik help hem graag met kriebelen. Na het diner maken we een avondwandelingetje naar de Gryvlenut op 1 200 m. Van hieruit hebben we goed zicht op de stuwdam met de extreem lage waterstanden door de droogte van de afgelopen weken.

Dag 2 van Kalhovd (1 100 m) naar Mårbu (1 130 m), ruim 18 kilometer

We vertrekken om 09.15 uur met regen en dus moeten de regenpakken meteen aan. We volgen vrijwel de hele dag het grote meer Mår, maar door de laaghangende bewolking kunnen we het meer nauwelijks zien. Onderweg komen we 3 riviertjes tegen die we moeten doorwaden, dus schoenen uit en teva's aan. Het water is ijskoud, maar ook verfrissend aan de voeten. Doordat het zo regent en er onderweg geen schuilmogelijkheden zijn houden we weinig pauzes. Het hoogste punt van de dag ligt op 1 330 m. Om 16.15 uur komen we drijfnat in Mårbu aan. Het is een wat oudere hut, maar er is een goede droogkamer en vriendelijke bediening. Het diner laten we ons goed smaken.

Dag 3 van Mårbu (1 130 m) naar Rauhelleren (1 220 m), ruim 20 kilometer

We ontbijten met een lekker bord havermoutpap. Om 09.10 verlaten we Mårbu met stralend weer. Tijdens het wandelen moeten we door hele stukken moerasgebied en het is goed uitkijken om niet tot de knieën in de modder terecht te komen. Onderweg moeten we ook weer verschillende riviertjes over, maar nu kunnen we gebruik maken van een halve brug en twee hangbruggen. Ook leren we kleinere riviertjes over te steken door van steen naar steen te stappen. We houden elkaars hand vast om evenwicht te bewaren. Door de felle zonneschijn worden onze gezichtjes rood gekleurd. Halverwege de tocht zien we in de verte zowel de Hardangerjøkelen (gletsjer) als de Hårteigen (de hoogste berg op de vidda). Om ongeveer 17.15 uur komen we bij Rauhelleren aan. Het is een grote hut waar veel families met jonge kinderen verblijven. Bij het diner maken we kennis met een visser die al een week aan het kamperen is en eens iets anders wil eten dan vis. Jammergenoeg voor hem staat er net die dag fjelløret op de kaart: bergforel, dezelfde vis die hij de hele week gegeten heeft! Pech voor hem, maar wij laten het ons goed smaken.

Dag 4 van Rauhelleren ( 1 220 m) naar Sandhaug (1 250 m), ruim 24 kilometer

We beginnen om 09.05 uur aan de zwaarste etappe van de hele tocht qua afstand maar net op deze dag ook met veel regen en harde wind. Door de wind hebben we soms moeite om balans te houden. Onderweg passeren we weer twee hangbruggen. Het is een zeer uitgestrekt en verlaten gebied dat doet denken aan de Schotse hooglanden, maar naar mate we verder trekken is er alleen nog maar vlakte, een onherbergzame toendra. Aan het eind krijgen we nog een enorme hoosbui over ons heen en het bliksemt. Pas de laatste 100 meter komt de hut in zicht. Als we om 16.20 uur aankomen bevinden we ons nabij het geografische middenpunt van de Hardangervidda. We hebben er strak 7 uur en een kwartier over gedaan, want vanwege het slechte weer en door het ontbreken van schuilmogelijkheden hebben we vrijwel geen pauzes gehouden. Gelukkig is ook in deze hut een goede droogkamer. Op het menu staat Noors traditioneel eten van de westkust: meelballen, maar die blijken bij zowel de Noorse gasten als onszelf geen favouriet te zijn. 's Avonds leren we onszelf het kaartspelletje Skipbo.

Dag 5 van Sandhaug (1 250 m) naar Lågaros (1 288 m), bijna 21 kilometer

Ondanks de optimistische weersvoorspellingen blijkt het ook deze dag veel te regenen en er staat nog steeds een harde wind. Om 09.15 vertrekken we en lopen weer door het onherbergzame toendralandschap. Onderweg komen we weer veel zompige moerasstukken tegen en riviertjes die we over moeten. We raken er bedreven in om elkaar van rots tot rots te helpen terwijl het ijskoude water onder ons kolkt. Elke keer als we bij een riviertje komen is het de vraag wat de beoordeling wordt: "teva's aan" of "dit kunnen we wel proberen". Ook deze dag houden we de pauzes kort. De hut komt pas de laatste kilometers in zicht en juist dan barst de regen goed los en moeten we pal tegen de wind in vooruit worstelen. Het is erg zwaar maar bij aankomst om 16. 15 uur worden we allerhartelijkst door de hyttevakt en zijn vrouw ontvangen. We krijgen meteen iets warms te drinken en iets lekkers te knabbelen. In de hoofdhut maakt de hyttevakt de kachels voor ons aan en omdat wij de eerste gasten zijn hebben we vrije keus uit de slaapplekken. We kiezen voor de tweepersoonskamer die eigenlijk voor de hyttevakt is bestemd, maar niet door hen gebruikt wordt. Later komt er nog een groep van 8 aan en een groep van 3. We koken zelf: vleesballen, aardappelpuree en worteltjes met doperwtjes. Het smaakt heerlijk na zo'n intensieve tocht! Bij kaarslicht spelen we Skipbo en we merken dat we het spel goed in de vingers krijgen.

Dag 6 van Lågaros ( 1 288 m) naar Mogen (950 m), bijna 15 kilometer

Deze dag staat er een lichte tocht op het programma. De wind is afgenomen en het is droog met zo nu en dan zonneschijn, kortom heerlijk wandelweer. Het landschap is gevarieerd: van de ruwe bergvlakte wandelen we via de strandlijn van een groot meer naar een kloof waar het water over de vlakke stenen stroomt. Als we de boomgrens gepasseerd hebben gaat het snel: de grillige miniberkjes gaan over in een idyllisch bos met bloemen en klaterende beekjes. Een paar kilometer verder staan we plotseling voor de hut. Mogen is een prachtige hut met luxe sanitaire voorzieningen. We kunnen lekker warm douchen en er zijn echte doortrektoilletten! Het diner spant de kroon: een voorafje met parmaham, vervolgens een groot bord aardappelpuree met koolraap en een lamsbout. Als toetje krijgen we "opgehangen melk", lekker romig met rood fruit. We genieten met volle teugen. Jammergenoeg lopen er tot 's avonds laat veel krijsende kinderen rond. De hut is per auto en boot bereikbaar, dus ook voor mensen die niet een hele voettocht erop hebben zitten...
Dag 7 van Mogen (950 m) naar Stordalsbu (1 132 m), ruim 13 kilometer

We zorgen dat we precies om 08.00 uur bij het ontbijt zitten en hopen dat de kinderen zo uitgeput zijn dat we rustig aan onze dag kunnen beginnen. Als de eerste kinderen beginnen te gillen lopen wij net de hut uit. We zijn blij dat we de "geciviliseerde" omgeving van Mogen achter ons kunnen laten. De tocht begint met een flinke stijging. Bovenaan de helling hebben we een prachtig uitzicht op het dal, maar we keren het net zo lief de rug toe om weer de vlakte op te trekken. We worden omgeven door rust en stilte. De tocht naar Stordalsbu is niet lang en het weer is stabiel. We kunnen langere pauzes nemen. Van Mogen hebben we dikke lunchpakketen meegenomen met dik belegde boterhammen: sild, pate en lamsvlees. Rond 15.00 uur komen we bij Stordalsbu aan. Het blijkt dat wij de eersten zijn. Even later komt er een man aan die zijn tent opslaat en twee vrouwen die in de bijhut hun intrek nemen. Dat betekent dat wij de hoofdhut voor ons zelf hebben! Echter, om 21.00 uur komt er nog een groep van vier luidruchtige vrouwen binnenvallen. Ze zeggen 30 kilometer gelopen te hebben. Na het eten gaan ze aan de drank totdat ze bijna stomdronken in slaap vallen en de hele nacht door snurken. Ook nu komen mijn oordopjes weer goed van pas, in een berghut ver van de bewoonde wereld.

Dag 8 van Stordalsbu (1 132m) naar Kalhovd (1 100 m), ruim 19 kilometer en autotocht terug naar Ulefoss

De groep vrouwen staat al vroeg op. Wij wachten totdat ze verdwenen zijn en ruimen vervolgens de hut op. Het weer is stabiel, slechts zo nu en dan wat spatjes. We hebben zin in de wandeling en lopen lekker door. Halverwege komen we bij een brede rivier: dit is de ultieme test voor de rivier-oversteek-ervaring die we de afgelopen week hebben opgedaan. Het gaat super goed. We zijn een hecht team: Marco voorop die ik steun geef en vervolgens ikzelf die steun van Marco krijgt. Als we allebei stevig staan, bespreken we samen hoe we het volgende stuk gaan doen. Aan de overkant houden we een welverdiende lunchpauze. De laatste kilometers gaat het over de onverharde weg naar Kalhovd. Dit is een relatief zwaar stuk. De vermoeidheid en de slijtage van de spieren gaan parten spelen. Het begint ook weer te regenen. Om ongeveer 15.30 uur komen we in Kalhovd aan. We bestellen thee en een wafel. Als we later in de auto richting huis rijden moet ik mijn tranen bedwingen: ik zou wel willen blijven op deze ruwe, mooie vlakte. Maar thuis is het gelukkig ook mooi en het is een fijne gedachte dat het slechts een paar uurtjes rijden is naar de vidda. We komen er graag weer!

2 kommentarer:

  1. Hoi Amber. Klinkt heerlijk. Ik kan me bedenken dat je daar niet weg wou terug naar zee speigel.
    Liefs, Damae

    SvarSlett
  2. Hoi, het oversteken van de rivier tussen Stordalsbu en Kalhovd, is dat te doen met een hond? Is dit de oversteek die ook op de kaart wordt aangegeven en waarvoor je ook een andere route kunt kiezen? Hoe lang hebben jullie over die wandeling gedaan? Groetjes Anouk

    SvarSlett