lørdag 15. mai 2010

Achtbaan

Mijn werk is de laatste paar maanden een emotionele achtbaan. Met potentiële emigranten ga ik een intensief traject aan gericht op het succesvol solliciteren naar banen in Noorwegen. Groot is dan ook de teleurstelling als een sollicitatie niet resulteert in een aanstelling en ik sterke vermoedens heb dat dit niet ligt aan de kwaliteiten van de sollicitant. Heel triest, uitermate frustrerend en pijnlijk.

Daarnaast zijn er op mijn werk bezuinigingen aangekondigd. Het budget voor mijn project wordt al dit jaar met bijna 1/3 teruggeschroefd. Dit kan directe gevolgen hebben voor mijn baan. Ik heb immers maar een tijdelijk contract tot september. Alles is nu weer onzeker. We prijzen ons gelukkig dat de baan van Marco stabiel is en dat hij het ook goed naar zijn zin heeft bij Søve Lekemiljø. Tegelijkertijd balen we omdat we nog steeds geen stabiele werksituatie voor ons tweeën hebben.

De onzekerheid op het werk is emotioneel afmattend. Zo doe ik graag mee met sociale activiteiten met collega's, zoals de Holmenkollstafetten en de tweewekelijkse topturer: aan het eind van de middag een wandeling maken naar een bergtopje in de omgeving. Ik wil me graag binden aan de organisatie en de mensen die er werken, maar uit zelfbescherming moet ik afstand houden. Wellicht dat ik over een aantal maanden afscheid moet nemen van mijn collega's. Ik wordt weer met mijn neus op de feiten gedrukt: we zitten duidelijk nog in fase 5 van het emigratieproces. Wat een tijd en energie gaat er zitten in het krijgen en behouden van werk! Ik baal hier echt ontzettend van!

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar