lørdag 15. mai 2010

Holmenkollstafetten

Afgelopen zaterdag heb ik samen met collega's meegedaan aan de Holmenkollstafetten in Oslo: de grootste estafetteloop ter wereld met meer dan 28 000 deelnemers! Vanuit het gemeentehuis deden we mee met 10 mannen en vier vrouwen. Er waren 15 etappes en ik was ingedeeld bij etappe 6: een redelijk zware etappe van 1,3 kilometer. De zwaarte zat 'm vooral in de stijle helling. Gelukkig was ik getraind en kon ik de hele tijd blijven lopen, hoewel ik me mijn eindspurt anders had voorgesteld, zo uitgeput was ik toen ik het wisselpunt naderde.

We deden niet mee voor de snelste tijd, maar voor het meedoen en het gezellig samenzijn. Ik was invaller voor een collega die zich aanvankelijk opgegeven had en die zich later had teruggetrokken. Naarmate de startdatum naderde, trokken zich meer collega's terug en uiteindelijk hebben we de 15 etappes met zijn 14-en geklaard. Er waren er meerderen die het lopen tegen vonden vallen, want zelfs voor een ongetraind iemand is een etappe van 650 meter natuurlijk lang. We zijn 837ste geworden van de 912 teams in onze klasse.

Het wisselen van de "pinne", het stokje, verliep niet zonder problemen. Ik verwachte het stokje te krijgen van Morten, maar mijn verbazing was groot toen Espen er mee aan kwam zetten. Het bleek dat Espen in de drukte bij zijn wisselpunt Morten niet had kunnen vinden en toen maar doorgelopen was. Stakkers Morten heeft later, toen hij in de gaten kreeg dat zijn wachten tevergeefs was, voor spek en bonen zijn etappe gelopen. Overigens was zowel de organisatie van de Holmenkollstafetten als onze eigen deelname zeer Noors oftewel behoorlijk chaotisch. Daar moest ik als Nederlander wel aan wennen. 's Avonds hebben we met zijn allen gezellig gegeten in een restaurant. We voelden ons allemaal kampioenen! Zie ook: http://www.holmenkollstafetten.no/.

Achtbaan

Mijn werk is de laatste paar maanden een emotionele achtbaan. Met potentiële emigranten ga ik een intensief traject aan gericht op het succesvol solliciteren naar banen in Noorwegen. Groot is dan ook de teleurstelling als een sollicitatie niet resulteert in een aanstelling en ik sterke vermoedens heb dat dit niet ligt aan de kwaliteiten van de sollicitant. Heel triest, uitermate frustrerend en pijnlijk.

Daarnaast zijn er op mijn werk bezuinigingen aangekondigd. Het budget voor mijn project wordt al dit jaar met bijna 1/3 teruggeschroefd. Dit kan directe gevolgen hebben voor mijn baan. Ik heb immers maar een tijdelijk contract tot september. Alles is nu weer onzeker. We prijzen ons gelukkig dat de baan van Marco stabiel is en dat hij het ook goed naar zijn zin heeft bij Søve Lekemiljø. Tegelijkertijd balen we omdat we nog steeds geen stabiele werksituatie voor ons tweeën hebben.

De onzekerheid op het werk is emotioneel afmattend. Zo doe ik graag mee met sociale activiteiten met collega's, zoals de Holmenkollstafetten en de tweewekelijkse topturer: aan het eind van de middag een wandeling maken naar een bergtopje in de omgeving. Ik wil me graag binden aan de organisatie en de mensen die er werken, maar uit zelfbescherming moet ik afstand houden. Wellicht dat ik over een aantal maanden afscheid moet nemen van mijn collega's. Ik wordt weer met mijn neus op de feiten gedrukt: we zitten duidelijk nog in fase 5 van het emigratieproces. Wat een tijd en energie gaat er zitten in het krijgen en behouden van werk! Ik baal hier echt ontzettend van!

torsdag 13. mai 2010

Hamsteren

Den lille nøtte fabrikken heeft zijn assortiment vernieuwd. Onze favourite Nøtti Frutti* heeft een nieuw jasje gekregen en wordt voortaan in kleinere zakjes geleverd die naar verhouding duurder zijn. Wat een mazzel dat de supermarkt de oude zakjes in de aanbieding deed! Ze waren 16 kronen goedkoper dan gewoonlijk, een slordige 2 euro per zak. Wat een kas... eh notenkraker! We hebben meteen acht zakken ingeslagen en hebben nu bijna vijf kilo aan Nøtti Frutti in de voorraadkast liggen. Het mengsel van noten en gedroogd fruit heeft een lange houdbaarheid, dus wij kunnen nog een hele tijd knabbelen!

* Zie het blog van 21 februari 2010

Logeerkamer


Vandaag hebben we de logeerkamer in gereedheid gebracht. Volgend weekend komen Anny, de moeder van Marco en haar zus Henny een weekje bij ons logeren. We zijn erg tevreden over het resultaat dat omschreven kan worden als "een pittoreske blokhutstijl". We hebben 'm "De blauwe kamer" genoemd, maar hoe leuk het er uitziet, het is een beetje schone schijn. Marco had eerder deze week de kamer ontruimd, want hij deed eigenlijk dienst als opslagruimte. Het gevolg is dat de entree van de kamer c.q. de overloop er minder romantisch uitziet. Op de kamer is er behalve een plafonniêre geen elektriciteit, dus onze gasten zullen kaarsen moeten gebruiken als sfeerverlichting. Ook het uitzicht is niet helemaal wat het lijkt. De bomen voor het raam ten spijt, er onder prijkt de gierton van de ernaast gelegen varkensstal. Gelukkig heeft de boer een paar weken geleden alle mest uitgereden en de gierton is nu leeg. We hebben sowieso zelden last van vieze varkensluchtjes. Kortom: de logeerkamer is er alleen om te slapen en voor echt een fraai uitzicht en het gerief van een verwarmde en goed verlichte kamer, kunnen onze gasten van harte gebruik maken van de woonkamer!