søndag 7. mars 2010

Er is nog zo veel te doen

Aanstaande woensdag wordt ik 40 jaar. Hoewel ik het wel leuk vind om weer eens een keertje jarig te zijn, kijk ik er niet met bijzonder veel genoegen naar uit. Het is niet dat ik vind dat ik de veertig niet verdient heb. Nee, de levenservaring die ik tot nu toe heb opgedaan maken dat ik vind dat ik de veertig zeker waardig ben. Waarom dan toch dat stukje pijn? Omdat veertig betekent dat de helft van mijn leven al voorbij is en er toch nog zo veel te doen is.

Ik hou zoveel van het leven en ik zou nog zo graag zo veel willen doen. Eindeloos handwerken, tuinieren, schrijven, wandeltochten maken, skitochten maken, leren vissen en jagen, taarten en broden bakken, nieuwe gerechten bereiden, zelf worsten en zuurkool maken, een eigen huis kopen, opknappen en inrichten, dieren houden (katten, honden en geiten) en wellicht, als ik het voor elkaar krijg en als het me gegunt wordt, een of meerdere jongeren een veilige plek geven om tot zichzelf te komen en ze te begeleiden in hun zoektocht naar een richting in hun leven.

Hoe krijg ik dat allemaal voor elkaar in de tweede helft van mijn leven? Hoe moet ik dat doen? Die gedachte knijpt mijn keel dicht en doen tranen wellen. Het lijkt wel of het enige dat ik tot nu toe in de juiste richting heb gedaan van alles wat ik wil bereiken, het verhuizen naar Noorwegen is geweest. En hier zijn Marco en ik nu in dit nieuwe land en we realiseren ons dat het opbouwen van een nieuw leven ons heel veel tijd en energie zal kosten.

Saskia Zimmerman is emgratiepsychologe. Tijdens het studieprogramma voorafgaand aan de Scandinaviëdag heb ik een lezing van haar bijgewoond. Zij onderscheid zes fasen van emigratie. Drie achtereenvolgende fases gaan vooraf aan de verhuizing naar het buitenland: de droomfase, de oriëntatiefase en de concretiseringsfase. Na de daadwerkelijke verhuizing zijn er ook drie fases. De eerste fase is die van de roze wolk: alles is nieuw en alles is interessant en verrassend. De volgende fase is een fase waarin mensen zich realiseren dat het heel veel tijd en inspanning vraagt om opnieuw een leven te creëren. Door veel bezig te zijn met werk (zoals het vinden van werk, het inwerken in een nieuwe baan, het behouden van werk, enzovoorts) en het leren van de taal, komen mensen vaak nog niet toe aan het opbouwen van een sociaal netwerk en het vormgeven van het nieuwe leven. De laatste fase is de fase waarin je het leven vind dat bij je past en dat je je thuis begint te voelen in het nieuwe land.

Ik vond het verhaal van Saskia Zimmerman op veel punten heel herkenbaar. Marco en ik plaats ik in de vijfde fase. We zijn nog heel erg bezig met werk en het leren van de taal. Daardoor heb ik vaak het gevoel dat we nog niet toekomen aan de dingen die we eigenlijk graag zouden willen doen, zoals een eigen huis zoeken. Het huis zou vervolgens de mogelijkheden openen om dieren te houden, te tuinieren en het realiseren van andere dromen.

Onze taalcursus is over twee maanden afgelopen.

Het zou mooi zijn als we Marco's huis in Nederland van de zomer zouden kunnen verkopen.

Hopelijk krijg ik in het najaar een verlenging van mijn contract...

Blijkbaar moet ik geduld hebben. Geduld. Het geeft me een wrang gevoel dat het geduld is waarmee ik mijn veertigste levensjaar in moet gaan, want ik sta te popelen om te doen wat ik eigenlijk allemaal zo graag wil doen in mijn leven.

Ik kan en wil niet langer wachten. Ik wil leven!

1 kommentar:

  1. Gefeliciteerd jonge meid! Life begins at forty. Med vennlig hilsen.
    Stan & Damae

    SvarSlett