søndag 21. mars 2010

Licht = energie

Maart is de maand waarop het aantal uren daglicht in ons deel van Noorwegen geleidelijk aan dat van Amsterdam overtreft. Ulefoss ligt ongeveer op dezelfde hoogte als Oslo. Heeft Oslo op 1 maart 10.27 uren daglicht per dag en Amsterdam 10.43, op 1 april is dit voor Oslo al 13.16 uren en blijft Amsterdam achter met 12.48. Als volgende week de zomertijd in gaat, is het hooguit schemerig als wij om 06.30 uur door de wekker gewekt worden. In Nederland is het dan nog donker.

Het lijkt misschien raar, maar over het hele jaar beschouwd heeft Oslo meer uren daglicht dan Amsterdam. Vanaf eind september krijgt Oslo weliswaar geleidelijk aan minder uren daglicht dan Amsterdam, maar in maart slaat dat dus om. Vanaf 1 mei wordt het verschil echt duidelijk: dan heeft Oslo per dag 1 uur meer daglicht dan Amsterdam en dit loopt verder op tot 2 uur in juni en en juli. In augustus is het verschil nog bijna 1,5 uur per dag. Omdat de verschillen in de winter minder groot zijn dan in de zomer, heeft Oslo per saldo meer uren daglicht dan Amsterdam. Houd je ook nog rekening met het landklimaat in onze regio c.q. de strak blauwe luchten in tegenstelling tot de eindeloze grijze wolkenluchten van Nederland, dan zijn de uren daglicht hier nog duidelijker zichtbaar en merkbaar.

De langere dagen hebben een positieve invloed op ons. We voelen ons energieker, worden eerder wakker en hebben 's avonds meer puf om dingen te ondernemen. Afgelopen week zijn we begonnen met onze looptraining. De sneeuw op het fietspad langs de provinciale weg is weggesmolten, dus we kunnen er makkelijk lopen. Licht is als energie voor ons. Het betekent beweging, vernieuwing en groei. Hoewel er nog een dikke laag sneeuw ligt op de velden, is het overduidelijk wat er gebeurt: de lente is begonnen!

søndag 14. mars 2010

Leve het leven!

In mijn blog van vorige week heb ik een aantal openhartige en persoonlijke beschouwingen gedaan over mijn leven net voor mijn 4oste verjaardag. Die beschouwingen kunnen wellicht geïnterpreteerd worden als dat ik niet tevreden ben met mijn leven op dit moment. Het tegendeel is echter waar. Ik hou intens veel van het leven en mijn enige angst is dat het ooit zal eindigen. Van het leven genieten doe ik elke dag en ik probeer zo bewust mogelijk te leven. Ik wil op mijn manier het maximale uit mijn leven halen en mijn leven zoveel vorm geven zoals ik wil. Daarbij ben ik, dat weet ik, behoorlijk ongeduldig. Want ik wil zo graag en zo veel!

Misschien onderscheid mijn weblog zich van andere weblogs door deze openhartige en persoonlijke beschouwingen. Past dat eigenlijk wel in een weblog?

Wikipedia definieert een weblog als volgt: "Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig – soms meermalen per dag – nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt als eerst) wordt weergegeven." ... "De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog."... "Het is het persoonlijke of juist het gespecialiseerde karakter dat weblogs interessant maakt voor bezoekers."

Ik lees met enige regelmaat de weblogs van andere emigranten en dan valt het me op dat velen alleen een opsomming geven van de hoogtepunten in een bepaalde tijdsperiode. Zij geven mij de indruk dat die mensen in een grote roze zeepbel leven, zonder zorgen, problemen of kritische overdenkingen. Wat mijn vermoeden bevestigd is dat een enkeling na verloop van tijd aangeeft dat het niet altijd rozegeur en maneschijn is. Dan is te lezen dat het toch wel een zwaar jaar is geweest of zo. Maar wat het dan precies zo zwaar maakte en wat ze eraan gedaan hebben om de problemen te overwinnen, dat blijft onbekend.

Met ons weblog wil ik graag een genuanceerd beeld geven van ons leven en niet alleen verhalen van glitter en glamour. Desondanks blijft het weblog een momentopname. Een keer in de week probeer ik iets te schrijven over wat ik meegemaakt heb en wat mij bezig houdt in het leven. Wat de belangstellende lezers dan niet meekrijgen zijn alle andere momenten en belevenissen, bijvoorbeeld de prachtige zonsopkomst bij ons ontbijt aan de keukentafel (zie de foto hierboven) of dat ik dagelijks van het prachtige landschap geniet als ik in mijn auto naar en van het werk rijdt of dat we zo heerlijk in de zon hebben gezeten tijdens het maken van een skitocht (zie de foto's hieronder).
Goed, voor deze ene keer zal ik een korte opsomming geven van de hoogtepunten van de afgelopen week:

Vorig weekend hebben we zowel op zaterdag als zondag heerlijke skitochten gemaakt op de Tonnestulløypa bij strakblauwe luchten met veel zon.

Op dinsdagavond hebben deelgenomen aan onze eerste bijeenkomst van het 17de mei comité. Dit comité bereidt de viering van de Noorse nationale dag voor in ons buurtje. Volgens mijn collega's op het werk zijn we nu echt geïntegreerd.

Op woensdag was ik jarig. Marco had de keuken versierd met gele smiley-ballons die me zonnig toelachten toen ik 's ochtends de keuken in kwam. 's Middags op het werk kreeg ik een rondleiding bij Søve videregående skole, de grootste land- en bosbouwschool in Telemark. Een prachtige school op een mooie locatie met geweldige voorzieningen. 's Avonds zijn Marco en ik luxe uit eten gegaan in een restaurant in Skien.

De hele week heeft de zon hevig geschenen en overal smelt de sneeuw. De vogeltjes kwetteren en de steriliteit van sneeuw en ijs maakt plaats voor de geuren van aarde, mos en hars van de bomen. Ook zien we zo nu en dan weer insekten rondvliegen.

Gisteren hebben we weer een langlauftocht gemaakt in de stralende zon, wellicht de laatste op de løype hier vlak bij ons huis.

Vandaag hebben we dugnad (vrijwilligerswerk) gedaan bij de plaatselijke ski-wedstrijd. We hebben weer veel bekenden gezien en het was goed toeven in de zon.

Dit waren de nieuwste berichten. Het was een heerlijke week!

søndag 7. mars 2010

Er is nog zo veel te doen

Aanstaande woensdag wordt ik 40 jaar. Hoewel ik het wel leuk vind om weer eens een keertje jarig te zijn, kijk ik er niet met bijzonder veel genoegen naar uit. Het is niet dat ik vind dat ik de veertig niet verdient heb. Nee, de levenservaring die ik tot nu toe heb opgedaan maken dat ik vind dat ik de veertig zeker waardig ben. Waarom dan toch dat stukje pijn? Omdat veertig betekent dat de helft van mijn leven al voorbij is en er toch nog zo veel te doen is.

Ik hou zoveel van het leven en ik zou nog zo graag zo veel willen doen. Eindeloos handwerken, tuinieren, schrijven, wandeltochten maken, skitochten maken, leren vissen en jagen, taarten en broden bakken, nieuwe gerechten bereiden, zelf worsten en zuurkool maken, een eigen huis kopen, opknappen en inrichten, dieren houden (katten, honden en geiten) en wellicht, als ik het voor elkaar krijg en als het me gegunt wordt, een of meerdere jongeren een veilige plek geven om tot zichzelf te komen en ze te begeleiden in hun zoektocht naar een richting in hun leven.

Hoe krijg ik dat allemaal voor elkaar in de tweede helft van mijn leven? Hoe moet ik dat doen? Die gedachte knijpt mijn keel dicht en doen tranen wellen. Het lijkt wel of het enige dat ik tot nu toe in de juiste richting heb gedaan van alles wat ik wil bereiken, het verhuizen naar Noorwegen is geweest. En hier zijn Marco en ik nu in dit nieuwe land en we realiseren ons dat het opbouwen van een nieuw leven ons heel veel tijd en energie zal kosten.

Saskia Zimmerman is emgratiepsychologe. Tijdens het studieprogramma voorafgaand aan de Scandinaviëdag heb ik een lezing van haar bijgewoond. Zij onderscheid zes fasen van emigratie. Drie achtereenvolgende fases gaan vooraf aan de verhuizing naar het buitenland: de droomfase, de oriëntatiefase en de concretiseringsfase. Na de daadwerkelijke verhuizing zijn er ook drie fases. De eerste fase is die van de roze wolk: alles is nieuw en alles is interessant en verrassend. De volgende fase is een fase waarin mensen zich realiseren dat het heel veel tijd en inspanning vraagt om opnieuw een leven te creëren. Door veel bezig te zijn met werk (zoals het vinden van werk, het inwerken in een nieuwe baan, het behouden van werk, enzovoorts) en het leren van de taal, komen mensen vaak nog niet toe aan het opbouwen van een sociaal netwerk en het vormgeven van het nieuwe leven. De laatste fase is de fase waarin je het leven vind dat bij je past en dat je je thuis begint te voelen in het nieuwe land.

Ik vond het verhaal van Saskia Zimmerman op veel punten heel herkenbaar. Marco en ik plaats ik in de vijfde fase. We zijn nog heel erg bezig met werk en het leren van de taal. Daardoor heb ik vaak het gevoel dat we nog niet toekomen aan de dingen die we eigenlijk graag zouden willen doen, zoals een eigen huis zoeken. Het huis zou vervolgens de mogelijkheden openen om dieren te houden, te tuinieren en het realiseren van andere dromen.

Onze taalcursus is over twee maanden afgelopen.

Het zou mooi zijn als we Marco's huis in Nederland van de zomer zouden kunnen verkopen.

Hopelijk krijg ik in het najaar een verlenging van mijn contract...

Blijkbaar moet ik geduld hebben. Geduld. Het geeft me een wrang gevoel dat het geduld is waarmee ik mijn veertigste levensjaar in moet gaan, want ik sta te popelen om te doen wat ik eigenlijk allemaal zo graag wil doen in mijn leven.

Ik kan en wil niet langer wachten. Ik wil leven!