søndag 17. januar 2010

Missen

Volgende week gaan we een paar dagen naar Nederland. Ik zal Nome vertegenwoordigen op de jaarlijkse Scandinavïedag. We gaan ook familie en vrienden bezoeken. We houden het bezoek kort door de drukte op het werk en omdat we nog niet zoveel vakantiedagen willen opnemen aan het begin van het jaar.

Noren stellen ons vaak de vraag hoe vaak wij naar Nederland gaan. Aan hun gezichtsuitdrukkingen te zien verwachten ze te horen dat we dat zeer regelmatig doen. Ze zijn dan ook redelijk verbaasd als ze horen dat wij maar een paar keer per jaar naar Nederland gaan, en dan niet voor vakantie maar puur voor familie- en vriendenbezoek en werk. Missen wij Nederland niet? Nee, wij missen Nederland niet. Het klinkt misschien gek, maar vanaf het moment dat ik de Noorse grens met mijn volgeladen Suzuki Swift overreed richting mijn nieuwe woonplaats was Nederland weg, verdwenen, foetsie. Ik denk weinig meer aan Nederland en als ik aan Nederland denk dan is dat omdat ik denk aan familie en vrienden. Of omdat ik herinneringen heb, aan mijn jeugd, mijn studententijd, mijn oude woonplaatsen en mijn werk in Nederland.

Missen, wat is missen eigenlijk? Dat heb ik me regelmatig afgevraagd sinds ik in Noorwegen woon. Ik stel me deze vraag niet omdat ik twijfel aan de mate waarin ik in staat ben om te voelen. Ik weet nog goed dat ik op 2 januari 2003 verhuisde uit Zeeland waar ik drie jaar met veel genoegen gewoond en gewerkt had. Met pijn in mijn hart ben ik die dag uit Middelburg vertrokken. Nog twee jaar daarna, toen ik al hoog en breed gesetteld was in Utrecht, voelde ik nog een welhaast fysieke pijn, zo sterk was de heimwee. Diezelfde gevoelens ontbreken als ik nu aan Nederland denk. Blijkbaar was ik heel erg klaar met Nederland. Zo formuleerde ik het ook letterlijk voor mezelf in de maanden vlak voor mijn emigratie: "Ik ben klaar met Nederland". In het Nederland van nu voel ik mij niet meer thuis. Familie en vrienden zou ik vaker kunnen zien als ik in Nederland was gebleven. Het is jammer dat dat nu anders is, maar het was niet genoeg voor mij om in Nederland te blijven. Griesmeelpudding en Chinees (nasi met saté, foe yong hai en babi pangang) zijn hier niet te krijgen. Als ik het hier tegen zou komen, zou ik er best eens van willen genieten. Maar missen, mis ik het? Nee, dat niet.

Soms ben ik mij er pijnlijk van bewust dat ik in dit land (nog) geen geschiedenis heb. Ik ben hier niet opgegroeid, ik heb hier geen studententijd gehad en mijn eerste baan bij de overheid was niet bij de Noorse overheid. Dit maakt mij de buitenstaander, de buitenlander die nooit, maar dan ook nooit dat deel van zijn leven van binnenuit met de Noren zal kunnen delen. Het is jammer wat dat betreft geen deel te kunnen zijn van de Noorse maatschappij. Maar het ontbreken van een dergelijk maatschappelijk verband ervaarde ik in Nederland ook. In Nederland voelde ik mij op het laatst ook meer buitenlander dan Nederlander. Wilde per se niet mee doen met de massa, met de hypes, met het geklaag, met het schoppen tegen van alles, met het overdadige en het grootschalige.

Het maakt mij niet uit. Ik heb al lang in de gaten dat het mij niet draait om ergens bij te horen. Ik ben in de eerste plaats Amber. Ik schep mijn eigen verbanden en ik neem mezelf altijd mee waar ik ook heen ga. Met mijn goede kanten en mijn zwaktes, met mijn ambities en teleurstellingen. Ik mis mezelf nooit.

1 kommentar:

  1. wat omschrijf je dat mooi! En heel herkenbaar. Ik mis ook niets, tenminste, niet echt. Als ik het zou hebben, zou ik er best van genieten, maar missen? Nee. Maar het missen van een verleden hier, geworteldheid hier, ja, dat herken ik meteen. Je hebt nu veel mensen die o.a. op facebook bezig zijn met 'je weet dat je uit Ulefoss komt als..'. Dat maakt meteen weer duidelijk dat ik hier dus niet vandaan kom en er dus nooit op dezelfde manier bij zal horen. Ik ben en blijf een buitenstaander. Vind ik dat erg? Nee, niet echt. Ook ik heb mij in Nederland nooit echt 'hetzelfde' gevoeld.
    Ik heb in het begin van onze emigratie enorm geworsteld met mijn identiteit. Was me erg bewust van het schone blad dat ik hier was en de kansen dat dat boodt. Bovendien waren de rollen hier ineens omgedraaid, was ik ineens de kostwinner en niet meer de hoofdopvoeder. Het wegvallen van alles wat bekend was, was niet makkelijk. Maar het heeft me sterker gemaakt, ik ben tevredener met mezelf zoals ik nu ben. Ik denk dat dat ook meespeelt in het niet missen van Nederland. Dat Nederland was een ander leven, ik ben verder gegroeid en wil niet meer terug.

    SvarSlett