søndag 31. januar 2010

Måneskinntur en venners vennerfest

Gisteren heeft Marco deze prachitge foto gemaakt van de zonsopgang voor ons huis. De zon kwam als een rozerode bal vanachter de bergen te voorschijn om vrijwel meteen weer te verdwijnen in de laaghangende grijswitte sneeuwwolken.

Vandaag wil ik graag schrijven over twee typisch Noorse cultuuruitingen. Afgelopen maandag hebben we een måneskinntur (maneschijntocht) gemaakt met de wandelgroep van de lokale sportvereniging. We waren uiteindelijk met z'n vieren. Het was nog net geen volle maan, maar de lucht was onbewolkt met een prachtige sterrenhemel. De maan scheen helder waardoor het witte sneeuwlandschap blauw verlicht werd en lange schaduwen wierp over de vlaktes van sneeuw en ijs. Heel bijzonder en heel mooi. We maakten een tocht van cirka 1,5 uur vanaf Helgen kirke naar Nesodden en terug. Omdat we alleen op wegen en weggetjes liepen waar de sneeuwschuiver langs was geweest, ging het lopen erg makkelijk. Door voortdurend in beweging te zijn, goede kleding aan te hebben, en de droge vrieslucht voelde het niet koud aan. Onderweg zijn we slechts twee andere wandelaars tegengekomen en een handjevol auto's.

Verspreid in het blauwwitte sneeuwlandschap lagen de woonhuizen en boerderijen met hun gezellige lichtjes dat warm door de ramen straalde. Onze plaatselijke tochtgenoten wisten bij vrijwel ieder huis of boerderij wel iets over de eigenaar te vertellen: die teelt aardbeiplantjes, maar heeft een aantal jaren geleden alles moeten verbranden in verband met een ziekte. Daar woont een hele oude dame die nog steeds rondleidingen geeft in het museum, enzovoorts. Informatie die ons weinig zegt, want wij kennen al die mensen niet. Toch bleek het niet voor niets dat onze tochtgenoten zo bezig waren om alle woonhuizen en boerderijen te benoemen, want deze gebouwen hebben een belangrijke functie om je in het donkere landschap te kunnen oriënteren. Toch wel handig voor als de maan misschien een keertje niet zo helder schijnt.

Gisterenavond zijn we naar een zogenaamd venners vennerfest geweest: een vrienden van vriendenfeest. Vijf vriendinnen hadden het initiatief genomen en hadden ieder in hun eigen kring vrienden uitgenodigd, zo'n 60 in totaal. Voor het feest hadden ze het clubhuis van de voetbalvereniging in Ulefoss afgehuurd, dat ik goed kende van het julebord. Het eten was besteld bij een restaurant in de buurt: brun lapskaus (stoofpot van groenten, aardappelen en vlees) en flatbrød (flinterdun knäckebröd). Zoals gebruikelijk bij Noorse feesten zorgde iedereen voor zijn eigen drank. De plastic tasjes, rugzakjes en schoudertassen met blikjes bier, flessen wijn en sterker werden netjes langs de wanden gezet of in de garderobe, zodat het makkelijk pakken was.

Bij binnenkomst stonden er twee lange tafels gedekt, en na een kort welkomstwoord mocht iedereen naar voren komen om een bordje lapskaus op te scheppen. Eerst de mensen aan de ene zijkant van de tafel en vervolgens de mensen aan de andere kant. Het eten werd een aantal malen gestopt om met z'n allen een aantal liederen te zingen. Op bekende melodiën hadden de vijf vriendinnen eigen teksten geschreven met uiteraard vele kwinkslagen en guitige grapjes. Iedereen zong uit volle borst mee.

Na het eten werden de tafels aan de kant geschoven en kon de VJ de muziek opschroeven. Al gauw stonden de eerste stellen op de dansvloer. Zoals gebruikelijk gingen er veel stijldansen. In Noorwegen is dat geen stijve bedoeling, het gaat allemaal heel losjes en ongedwongen. Later op de avond werd er ook disco gedanst. Het was erg gezellig. We kenden niet zo heel veel mensen, eigenlijk alleen collega's van ons werk, maar het was heel leuk om die op het feest te treffen en om kennis te maken met een aantal nieuwe mensen. Zo maak je dus 'vrienden' in Noorwegen!

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar