tirsdag 28. desember 2010

Wel en ved

Het is romjul, de tijd tussen kerst en de jaarswisseling. Marco en ik werken halve dagen tot 12.00 uur 's middags, dat is ons vorig jaar ook goed bevallen. Het is heerlijk om thuis te zijn bij daglicht. Vandaag hebben we ved (spreek uit: wee) oftewel brandhout gestapeld. Buiten hadden we nog drie kuub liggen en één daarvan hebben we vandaag in de kelder gestapeld. Het gedeelte van de kelder dat bij ons deel van het huurhuis hoort, is te klein om de hele wintervoorraad binnen op te slaan. Met de voorraad die nu in de kelder ligt kunnen we zeker tot eind januari vooruit.

Met een uurtje werken was de voorraad op peil gebracht. We hadden weer een goede samenwerking. Marco deed het hout buiten in een grote boodschappentas en bracht het naar de voordeur. Daar pakte ik de tas aan en bracht het hout naar de kelder waar ik het meteen opstapelde. Telkens als ik terug bij de voordeur kwam, was Marco er ook net met een volgende tas. We verwachten dat dit hout net zo goed brand als de vorige kuub. Dat was uitstekend brandhout.

We weten al precies hoe we het met brandhout willen doen als we een eigen huis hebben. Dan bestellen we boomstammen, die in de lente bij het huis afgeleverd worden. Op mooie dagen kunnen we dan met motorzaag en kloofmachine ons eigen brandhout maken en een mooie wintervoorraad aanleggen. Werken met hout is heerlijk. Het is een schoon product en het ruikt lekker. Bovendien is het een fijn gevoel om zelf te werken aan je eigen houtvoorraad. En je wordt er lekker warm van, zonder dat de kachel aan hoeft!

Geplunderd!

Op vrijdag hebben we 'm opgehangen. Vijf dagen later is de julenek geplunderd. Een zwerm geelgorsen heeft de haverschoof vakkundig leeggepikt. Soms zaten ze met z'n tienen tegelijk in de schoof. Het was een gekrioel van jewelste, boven en onder elkaar, op hun kop of als kolibries fladderend om de schoof heen. Nu ziet de julenek er niet meer zo decoratief uit, maar we hebben genoten van het spectakel. Dit hadden we niet verwacht!

søndag 26. desember 2010

Noorse tradities: kerstschoven en gesluierde boerenmeisjes

De Noorse kerst staat bol van tradities. Een goede traditie is het ophangen van julenek: een schoof haver waar vogels de zaadjes van kunnen pikken. Ik vond het altijd al zo'n gezellig gezicht: een Noors houten huis met rond het huis een of meerdere schoven, meestal op een lange stok en soms met een mooi rood lint erom heen. Dit jaar hebben wij er ook heen, een beetje provisorisch opgehangen aan een paal bij de entree van ons huis. We waren eerst nog bang dat de vogeltjes 'm niet zouden opmerken (het voederhuisje staat aan de andere kant van het huis), maar die vrees bleek ongegrond te zijn. Het is een drukte van belang onder de schoof.

Rond kersttijd staan er julenek-verkopers bij de winkelcentra die de schoven vanuit de achterbak van hun auto verkopen. Een stukje huisvlijt dat mooi geld oplevert! Op http://www.fuglenek.no/ is te zien hoe de schoven op traditionele wijze gemaakt worden.

Gisterenavond hebben ik voor het kerstdiner een typisch Noors nagerecht gemaakt: tilslørte bondepiker ("gesluierde boerenmeisjes"). Het is een toetje van lagen appelmoes met slagroom en gekarameliseerde broodkruimels. Het past helemaal bij mijn stijl van koken: een eenvoudige bereidingswijze, zelfgemaakte ingrediënten (appelmoes en brood), een stoer uiterlijk en super lekker! We hebben enorm gesmult. Hierbij het recept voor 2 porties:
  • +/- 250 gr appelmoes, het liefst ongesuikerd
  • +/- 2,5 dl slagroom
  • 4 boterhammen
  • een flinke klont boter
  • suiker
  • kaneel
  • 2 mooie glazen met een wijde opening
Sla de slagroom stijf met een paar scheppen suiker. Haal de korstjes van het brood, doe ze in kleine stukjes en geef ze buiten aan de vogeltjes. Verkruimel de rest van het brood en bak het brood in een koekepan, samen met een flinke klont boter, 2 theelepels kaneel en een paar eetlepels suiker, zodat de broodkruimels donkerbruin karameliseren. Pas op dat de broodkruimels niet zwart worden. Vul de glazen laagsgewijs met appelmoes, broodkruim en room. Sluit af met room en wat kruim. Zet de glazen in de koelkast tot gebruik en serveer met lange lepels. Succes verzekerd!

onsdag 22. desember 2010

Vintersolverv

Vandaag is het Vintersolverv in Noorwegen: de dag waarop de noordelijke helft van aarde het verst weg van de zon staat. Het is de kortste dag van het jaar. Deze tijd wordt niet voor niets de donkere dagen voor kerst genoemd. Het zijn de dagen waarop we opstaan in het donker, naar het werk rijden in het donker en na afloop van de werkdag weer in het donker naar huis rijden. 's Ochtends doe ik de gordijnen in de woonkamer open terwijl het nog donker is. Als ik ze aan het eind van de middag, na thuiskomst sluit is het weer donker. Soms vraag ik me af waarom ik ze überhaupt open doe.

Marco en ik hebben geen last van het donker. Wij ervaren hetzelfde als Piet Damfjell in zijn weblog beschrijft (zie: http://damfjell.blogspot.com/search?updated-max=2010-12-11T22%3A02%3A00%2B01%3A00&max-results=3). Ook in Nederland gingen we rond deze tijd van het jaar altijd 's ochtends vroeg in het donker van huis om s' avonds in het donker weer thuis te komen. Wat dat betreft is er weinig verschil. Wat wel een verschil is, is dat het 's nachts vaak zo enorm licht buiten is. De maneschijn reflecteert op de witte sneeuw en baadt alles in een blauw licht. Het is enorm koud dit jaar. Temperaturen van -17 graden Celsius zijn nu al niet ongewoon. Vandaag bleek dat het enorme meer Norsjø voor ons huis dichtgevroren is. Dat is veel eerder dan vorig jaar!

Op zondag waren we uitgenodigd door Margrete en Eric, een Engels-Noors echtpaar dat we nog niet zo lang geleden hebben leren kennen, om de zonnewende te vieren. Om praktische reden vond het op zondag plaats, want er waren veel mensen uitgenodigd die door de weeks moeten werken. Margrete en Eric hebben in de jaren dat ze hier wonen een aangename groep bekenden / vrienden verzameld. Het was een gezelschap waarin we ons goed thuis voelden. Een aantal kwamen uit het buitenland of hadden in het buitenland gewoond, zodat wij veel ervaringen konden delen. Iedereen had eigengemaakte hapjes meegenomen, zoals christmaspudding, kerstkoekjes, lefse met groentenvulling en garnalenhapjes. Marco en ik hadden borrelhapjes gemaakt van bladerdeeg met kaas en allerlei soorten zaden en pitjes. Als drank ontbrak de gløgg niet, een soort glühwein.

Na het smullen van de hapjes hebben we Noorse en Engelstalige kerstliedjes gezongen. Of althans proberen te zingen, want niet iedereen kende alle melodiën en de taalbarrière speelde ook nogal wat parten. Maar dat kon de stemming eigenlijk alleen maar bevorderen. Onze gastvrouw had speciaal voor Jingle Bells voor iedereen stokjes gemaakt met bellen eraan. Het was dat er weinig kinderen aanwezig waren, maar anders hadden we geheel volgens de Noorse traditie een rondedans gemaakt rond de kerstboom.

De afgelopen tijd zijn Marco en ik voor ons doen veel op stap geweest. We zijn erg gesteld op de tijd samen doorbrengen in en om het huis. We hebben het thuis goed en gezellig met elkaar. Vorig jaar wilden we niets liever dan met zijn tweeën thuis zijn, na al die verhuisperikelen. Nu voelt het huis als een goede basis, waar vanuit we naar buiten kunnen treden. We proberen alleen dingen te doen die we leuk vinden en waar wij ons goed bij voelen. Zo leren wij nieuwe mensen kennen en zij leren ons kennen. Alles op geheel natuurlijke wijze en zonder te forceren. We proberen geen mensen te ontmoeten om mensen te ontmoeten, en we hoeven ook niet veel mensen te ontmoeten. Het is de kwaliteit die telt. Zo bouwen wij aan onze eigen, unieke mensenverzameling.

søndag 12. desember 2010

Jul på Månetoppen

Kerst is een belangrijk feest voor de Noren. Iedereen, klein en groot, leeft al weken van tevoren toe naar Julaften, de avond waarop het kerstfeest gevierd wordt. Met de adventskalender wordt de spanning opgebouwd: iedere dag in december mag er een hokje van de kalender geopend worden of een klein cadeautje van een haakje worden gelicht, tot... 24 december! De NRK (het Noorse staatsomroepbedrijf) heeft ook een soort adventskalender met de Noorse kinderserie Jul på Månetoppen (Kerst op de Maantop). Iedere dag om 18.00 uur wordt een aflevering uitgezonden, die precies overeenkomt met de betreffende dag in december.

Het verhaal gaat over blauwe kabouters en rode kabouters, natuurlijk herkenbaar aan hun dito gekleurde mutsen. De rode en blauwe kabouters ruziën over wie eigenlijk de Maantop (een bergtop) bezit. In de herfst hebben de rode kabouters alle blauwe bessen (bosbessen) op de Maantop geplukt. Daardoor hebben de blauwe kabouters niet genoeg blauwe bessen om "het blauwe uur" te maken, die ze elke dag in december moeten maken. Tijdens het blauwe uur mogen de blauwe kabouterkindertjes buiten spelen, terwijl ze de rest van de dag binnen, in de berg moeten zijn. Maar dat is niet eens het ergste: er zijn zelfs te weinig blauwe bessen om de blauwe hemel tijdens kerstnacht te kunnen maken. Hierdoor kan het niet kerst worden, zowel voor de kabouters als de mensen op aarde! Samen moeten de rode en blauwe kabouters uit zien te vinden wie eigenlijk het recht op de Maantop heeft...

De serie is prachtig geproduceerd met goede acteurs, mooie kostuums en het sprookjesachtige Noorse winterlandschap als decor. Tijdens elke aflevering worden er telkens twee liedjes gezongen: een liedje ter introductie van de betreffende decemberdag en een slaapliedje aan het einde van de kabouterdag. Het zijn liedjes met eenvoudige, maar pakkende teksten en melodieën, die vast en zeker bij veel families met kinderen thuis gezongen worden. De populariteit van de serie blijkt ook uit de breipatronen voor kaboutermutsen op internet en bij de NRK-winkel zijn allerlei Jul-på-Månetoppen-spulletjes te koop, zoals DVD's, puzzels, boekjes en fleecedekens. Zie: http://nrkbutikken.no/dvd/jul-p%C3%A5-m%C3%A5netoppen. Dat zijn vast aantrekkelijke kerstcadeautjes voor kabouterkindertjes. Maar eerst even afwachten of het de blauwe kabouters lukt om de blauwe kersthemel te maken!

søndag 28. november 2010

Julekabaret

De kerst is in aantocht in Noorwegen. Dat betekent dat er de komende tijd ook veel avondactiviteiten zijn met julebord, kerstconcerten en... julekabaret! Het is een soort traditie zoals in Nederland met de oudejaarsconferences. Een titel als "Svigermor kommer!" (Schoonmoeder komt!) geeft aan dat er ook veel overeenkomsten zijn met de Nederlandse humor.

Ulefoss revygruppe komt elk jaar voor de kerst met een grote voorstelling. Voor degenen, Noor of niet Noor, die het afgelopen jaar niet de gemeentepolitiek in Nome gevolgd hebben, niet elke week de lokale krant Kanalen gelezen hebben en niet bekend zijn met toonaangevende personen binnen de gemeente, is deze revuevoorstelling totaal onbegrijpelijk. Echter, voor Marco en ik die al ruim een jaar in Nome wonen (waarbij ik ook nog eens in de situatie verkeer dat ik de gemeentepolitiek van heel dichtbij meemaak), was het een zeer vermakelijke avond van hoogstaand niveau. Dat geldt zowel voor het decor, de begeleidingsband en de zangers annex toneelspelers.

In hoog tempo werden niet minder dan 23 nummers opgevoerd. Alle nummers hadden een heel eigen karakter. De gemeentelijke managers, politici en andere bekende figuren uit Nome werden behoorlijk raak neergezet en op humoristische wijze een spiegel voorgehouden. Dit werd verweven in nummers over bekende twistpunten, zoals de aanleg van een nieuwe weg langs het kanaal, de sluiting van een oud schoolgebouw, de strijd tussen Lunde en Ulefoss en de bouw van een nieuwe manage. Dit alles werd afgewisseld met nummers waarin ook meer algemene onderwerpen aan bod kwamen zoals ouder wordende vrouwen, impotente mannen, religie en de liefde voor het leven (Dagen er din oftewel Het is jouw dag). In een persiflage over alle projecten bij de gemeente werd mijn functie genoemd en ook op een aantal andere momenten werd het emigratieproject aangestipt. Daar ben ik eigenlijk best een beetje trots op.

Het nummer Siste reis (Laatste reis) was een ode aan het skispringen dat in de jaren '50 van de vorige eeuw zeer populair was in heel Noorwegen en dus ook in Nome. Elke buurt had wel zijn hoppbakke (springschans): Fenbakke, Søvebakke, Tuftebakke, enzovoorts. Siste reis was een skischans waarbij de landing plaatsvond op het dichtgevroren Norsjø, met soms catastrofale gevolgen. Marco's favouriet was het nummer waarbij een persiflage werd gegeven op de motorclubs in Nome. Met echt motorgeluid kwamen een aantal Solexen en een gemotoriseerde rollater het podium op. De MC'ers zagen er wild uit en ookal waren ze inmiddels flink op leeftijd, ze leefden er nog steeds op los. Zoals met zoveel dingen in Noorwegen was het ongelofelijk wat door middel van vrijwilligers tot stand is gebracht met deze voorstelling. We hebben enorm genoten. Så øra flagrer (Dat de stukken er vanaf vliegen) was de naam dubbel en dwars waard.

søndag 21. november 2010

Claas Vaak

Marco en ik hebben allebei een volledige baan. Ons huishouden hebben we praktisch ingericht om zoveel mogelijk vrije tijd over te houden. Zo ook de boodschappen, want winkelen is niet onze hobby. Op vrijdagmiddag komen we thuis, drinken een kop thee en rijden daarna naar het winkelcentrum Herkules aan de rand van Skien om boodschappen te halen voor het weekend en de komende werkweek.

Bij het winkelcentrum zijn gratis parkeervoorzieningen. Het winkelcentrum ziet er mooi en modern uit met veel glas, roestvrijstaal en natuursteen. Van binnen is het keurig verzorgd en er zijn luxe toiletten. Een paar keer per jaar zijn er speciale winkeliersacties en dan wordt het hele winkelcentrum versierd. Op dit moment is het winkelcentrum in kerstsfeer en staan er overal versierde kerstbomen. In Nederland zouden die bomen binnen de kortste keren geplunderd en vernield worden, maar daar is hier geen sprake van. Het winkelcentrum huisvest ruim 100 winkels op allerlei gebieden. Zo zijn er winkels met meubels en woondecoraties, boekhandels, apothekers, opticiens, kleding- en schoenenwinkels in alle stijlen en prijsklassen, winkels met sportartikelen, juweliers, bloemenwinkels, etcetera. Verreweg de meeste winkels maken deel uit van een keten en de winkels zelf zien er tip top verzorgd uit. Het winkelcentrum is in de winter verwarmd en in de zomer gekoeld. Ongeacht het jaargetijde kun je er dus aangenaam winkelen.

Meestal is het winkelcentrum op vrijdag namiddag vrijwel uitgestorven. Wij vragen ons vaak af hoe al die winkeliers dat vol kunnen houden, maar het schijnt voor Noorse winkels een normale staat van zijn te zijn. Reden waarom we naar Skien rijden is omdat de Meny-supermarkt daar bijna alle (ecologische) producten heeft die we nodig hebben, zodat we niet een aantal supermarkten af hoeven te struinen. Bovendien kunnen we ook allerlei andere winkels aandoen, zoals de Clas Ohlson, een Zweedse keten, die allerlei praktische spullen verkoopt. Een lampje voor mijn naaimachine, vullingen voor Marco's vulpotlood, voor van alles en nog wat kunnen we er terecht. Claas Vaak noemen we de winkel, omdat we er zo regelmatig komen.

De meeste soorten winkels die er in Nederland bestaan, zijn er ook in Noorwegen. Kleding, schoeisel, speelgoed, boeken, daar zijn in Noorwegen ook allemaal winkels voor. De Blokker en Marskramer vinden we terug in winkels zoals Nille en Clas Ohlson. Het grootste verschil met Nederland is dat er geen gewone drankenwinkels bestaan in Noorwegen. De verkoop van alle alcohol (met uitzondering van bier met een laag alcoholpercentage) is voorbehouden aan de staatswinkels van Vinmonopolet. Een ander belangrijk verschil is dat er geen drogisterijen zijn, zoals het Kruidvat en de Etos. Lichaamsverzorgingsproducten worden in beperkte mate verkocht door apothekers, grote kledingketens, parfumeriën en supermarkten. Dat is nog wennen. Een van de weinig Nederlandse producten die we nog in huis hebben is mijn voorraad perfecte krul-shampoo.

Wat kleding betreft, wilde ik een nieuwe start maken in Noorwegen. In Nederland kocht ik vrijwel al mijn kleding bij Mexx en Esprit en het Deense Jackpot. Vlak voor vertrek heb ik mijn spaarpunten opgemaakt en de kortingspasjes weggedaan, ondanks dat behulpzame verkoopsters mij erop wezen dat ik de pasjes in Noorwegen door kon blijven gebruiken. Binnen een half jaar na mijn verhuizing naar Noorwegen was ik al bij de Mexx- en Espritwinkels in Oslo. Mijn zoektocht naar Noorse winkels die mijn maat en pasvorm hebben én aan mijn prijs / kwaliteitseisen voldoen, was op een fiasco uitgelopen. Op zich niet erg, want bij Mexx en Esprit kan ik doorgaans prima slagen. Jackpotwinkels zijn er niet in Noorwegen en de winkels die Jackpot verkopen hebben óf geen kleine maten óf net niet die kledingstukken die ik leuk vind. Een goed excuus om eens een tochtje naar Kopenhagen te maken. Dat ligt relatief dichtbij met slechts een boottocht of een kleine vliegtocht. Ook wat dat betreft bekijken we de wereld nu vanuit een ander perspectief.

Med to heltidsjobber prøver Marco og jeg å organisere husholdningen vår på en praktisk og effektiv måte. Det gjelder også for å handle dagligvarer og andre praktiske varer. En gang i uka, på fredag ettermiddag, går vi på handletur til kjøpesenteret Herkules i Skien.

Kjøpesenteret har gratis parkeringsplasser. Det er en modern og flott bygning med masse glass, rustfristål og naturstein. Inne er det veldig flott og det har luksuriøse toaletter. Akkurat nå er hele kjøpesenteret i julestemning med masse julepynt, bl.a. noen pyntede juletrær. I Nederland skulle trærne ble plundret og ødelagt før du får snudd deg, men det skjer ikke her. Det finnes mer enn 100 butikker i kjøpesenteret, fra bokhandlere til klærbutikker og fra blomsterbutikker til apotekere. De fleste butikker er del av en butikkkjede og de ser skikkelig ut. Kjøpesenteret blir varmet om vinteren og kjølt om sommeren. Uansett årtiden er det behaglig å handle.

Som oftest er kjøptesenteret folketomt på fredag ettermiddag. Vi lurer ofte hvordan kjøpmennene kan holde ut, men det viser seg at det er vanlig i Norge. Grunnen til at vi handler i Skien er at matbutikken selger alle (økologiske) produkter som vi vil ha, slik at vi ikke trenger å tråle ulike matbutikker. Dessuten kan vi også handle i andre butikker, som Clas Ohlson, en svensk butikkkjede, som selger all slags praktiske varer. En lyspære for symaskinen min, fyll for Marcos fyllblyant, for alt mulig kan vi få komme til Clas Ohlson. Clas Ofte kaller vi butikken, for vi besøker den så regelmessig.

De fleste butikker som finnes i Nederland, finnes også i Norge. Klær, sko, matvarer, bøker: for alt finnes det butikker. Butikker med husholdningsartikler som Blokker og Marskramer er Nille og Clas Ohlson. Den største forskjellen med Nederland er at det finnes ikke vanlige vinbutikker i Norge. Alle alkoholiske drikker (bortsett fra øl med lav alkoholprosent) er solgt i statens Vinmonopolet. En annen stor forskjell er at det ikke finnes forretninger som selger hudpleieartikler som Kruidvat og Etos. Hudpleieartikler blir solgt i avgrensa mengder i apotekere, matvarebutikker, parfymerier og klærbutikkkjeder. Det må jeg bli vant til. En av de få nederlandske produktene som vi har hjemme er mitt forråd av krullsjampo.

Når det gjelder klær, ville jeg starte på nytt i Norge. I Nederland kjøpte jeg nesten alle klærne mine ved Mexx, Esprit og den danske butikkjede Jackpot. Like før flyttingen min, brukte jeg alle sparepoengene mine og kastet jeg rabattkortene, tross at hjelpsome butikkmedarbeidere så at jeg kunne bruke dem i Norge. Innen et halvt år i Norge var jeg i Mexx og Espritbutikkene i Oslo. Mitt søk etter klærbutikker i Norge som har min størrelse og pasform og som oppfyller pris / kvalitetskravene mine, førte til fiasko. Det gjør ingenting, for jeg kan lykkes stort sett ved Mexx og Esprit. Det finnes likevel ikke Jackpotbutikker i Norge og butikker som selger Jackpotklær har enten ikke størrelsen min eller de selger nettopp klær som jeg ikke liker. Det er en god unnskyldning for å gå på tur til København engang. For Danmark er ikke lang vei fra her, bare en båttur eller en liten flytur. Dette har også endret synspunktet vårt på verden.

søndag 14. november 2010

Zomerliedjes

De herfst nadert zijn einde, de eerste sneeuw is gevallen. Marco en ik kijken uit naar de witte winterlandschappen, de frisse vrieskou, skitochten en gezellige avonden in de warmte van de houtkachel. We kijken terug op een topzomer. Zoveel droge, warme dagen waar geen einde aan leek te komen en een lange nazomer. De Noorse band Postgirobygget (Het postgirogebouw) is populair geworden door hun liedjes waarin ze de zomer bezingen. Als geen ander weten ze het onbezorgde zomergevoel te vangen in lichtvoetige melodiën en dichterlijke teksten. In de zomer worden hun platen dan ook grijs gedraaid op de Noorse radio, zoals En solskinndag (Een zonneschijndag), Luftmadrass (Luchtbed) en mijn favouriet: Idyll, een ware zomeridylle. Te beluisteren via: http://www.youtube.com/watch?v=DWxnAc-rOmk.

Er was zonsondergang
er was gelach er was gezang
er was zomervrij
er was zee en magie
Er was jij en er was mij
er waren herinneringen die nooit zullen vergaan
er was eeuwigheid
en een zon die de hemel rood verfde

Er was bier
vervoerende woorden
er was zomer er was zon
er waren harten in brand
rimpelloos water
alles op deze aarde

En er was liefde
ja er was liefde
herinneringen die nooit zullen vergaan
een zon die de hemel rood-Idylle verfde

De zomer was op zijn eind
dit was de laatste avond
we lagen op onze rug en ik voelde me vertrouwd
maar had het toch een beetje koud

We lagen en keken naar de sterren
en luisterden naar het gezang van de sternen
we wisten beiden waar het heen zou gaan
en dat we nooit zouden vergeten hoe het was

Er was bier
vervoerende woorden
er was zomer er was zon
er waren harten in brand
rimpelloos water
alles op deze aarde

En misschien een dag zien we elkaar weer
we stoppen en praten en jij gaat met mij naar huis
dan zien we mettertijd wat er gebeurt
terwijl we terugdenken aan herinneringen en lachen

Er was bier
vervoerende woorden
er was zomer er was zon
er waren harten in brand
rimpelloos water
alles op deze aarde

En er was liefde
ja er was liefde
de herinneringen zullen nooit vergaan
de zon verfde de hemel rood-Idylle

Blootgebeend in warme zee
de zon verfde de hemel rood
de herinneringen zullen nooit vergaan - Idylle

Høsten nærmer seg slutten, den første snøen har falt. Marco og jeg ser fram til hvite vinterlandskaper, den friske iskulden, skiturer og hyggelige kvelder i varmen av vedovnen. Vi ser oss tilbake på en knallsommer. Så mange tørke, varme dager som så ut som om de aldri ville ta slutt og en lang ettersommer. Det norske bandet Postgirobygget har blitt populært på grunn av sommersangene sine. Det finnes ikke noen andre som kan fange den ubekymrete sommerfølelsen i sorgløse melodier og poetiske tekster. Om sommeren spilles platene i tide og utide på den norske radioen, som En solskinndag, Luftmadrass og favoritten min: Idyll, en ren sommeridyll. Hør på: http://www.youtube.com/watch?v=DWxnAc-rOmk&NR=1.
Det var solnedgang
det var latter det var sang
det var sommerfri
det var sjø og magi
Det var deg og det var meg
det var minner som aldri vil dø
det var evighet
og en sol som farga himmelen rød

Det var øl
berusende ord
det var sommer det var sol
det var hjerter i brann
blikkstille vann
alt på denne jord

Og det var kjærlighet
ja det var kjærlighet
minner som aldri vil dø
en sol som farga himmelen rød-Idyll

Sommer'n var på hell
dette var siste kveld
vi lå på rygg jeg følte meg trygg
men frøys litt likavel

Vi lå og så på stjernene
og hørte på sangen fra ternene
vi visste begge hvor det bar
og at vi aldri skulle glemme hvordan det var

Det var øl
berusende ord
det var sommer det var sol
det var hjerter i brann
blikkstille vann
alt på denne jord

Og kanskje en dag vi sees igjen
vi stopper og prater og du blir med meg hjem
så ser vi med tiden hva som skjer
mens vi tenker tilbake på minner og ler

Det var øl
berusende ord
det var sommer det var sol
det var hjerter i brann
blikkstille vann
alt på denne jord

Og det var kjærlighet
ja det var kjærlighet
minnene vil aldri dø
solen farga himmelen rød-Idyll

Barbeint i varm sjø
solen farga himmelen rød
minnene vil aldri dø -Idyll

lørdag 6. november 2010

Taalcursus 2

In september ben ik weer begonnen met een taalcursus. Het is de B1 cursus van Oslo Voksenopplæring Rosenhof. Zie http://www.oslovo.no/. De cursus is via het internet, dus ik hoef niet naar Oslo heen en weer te reizen om lessen te volgen. Dat zou overigens onmogelijk zijn geweest met een fulltime baan. Bij Nathalie van Noorsonline had ik al een B1 cursus gedaan. Dat was een kwalitatief zeer goede cursus. Desondanks ben ik nu weer bezig met een cursus op hetzelfde niveau, want ik wil het Noors me zo goed mogelijk eigen maken. En dat kan alleen maar door veel oefenen en de grammatica te herhalen, eindeloos te herhalen. De cursus is relatief duur, maar gelukkig vergoed mijn werkgever de kosten. Studeren moet ik in mijn eigen tijd. 's Avonds door de weeks en overdag en/of 's avonds in de weekenden ben ik daarom aan de studie. Vandaar ook dat het de laatste tijd een beetje stil is op het blog.

Siden begynnelsen av september er jeg på norskkurs igjen. Det er B1 kurset på Oslo Voksenopplæring Rosenhof. Se på www.oslovo.no. Kurset er på nett slik at jeg ikke trenger å reise fram og tilbake til Oslo. Det skulle forresten være umulig i kombinasjon med min heltidsjobb. Jeg gjorde et B1 kurs hos Nathalie fra Noorsonline for to år siden. Tross det er jeg på kurs igjen, for jeg vil gjøre meg kjent med det norske språket så godt som mulig. Og det kan bare med å øve og å gjenta grammatikken, å gjenta grammatikken endeløs. Kurset er relativt dyrt, men heldigvis betaler arbeidsgiveren det. Å studere må jeg gjøre i min fritid. Om kvelden på hverdager og om dagen og / eller om kvelden i helgen studerer jeg. Det forklarer hvorfor det har vært litt stille på bloggen i det siste.

lørdag 16. oktober 2010

Past-bij-alles-pruimenmoes

Dit recept wilde ik al een tijdje op het blog zetten, maar het was er nog niet van gekomen. Het pruimenseizoen in Noorwegen is inmiddels voorbij, maar in Nederland zijn er wellicht nog pruimen te vinden. Het recept is eigenlijk bedoeld voor rijpe pruimen, dus het geeft niet als ze al een tijdje liggen.

Het recept komt uit Smaakmakend, een magazine over biologisch eten en drinken, van een aantal jaar geleden. Zie http://www.smaakmakend.nl/. Ik had het al die tijd bewaard en nu in Noorwegen eindelijk eens uitgeprobeerd. Het is een super recept voor een verwarmende moes met een prachtige dieprode kleur, dus perfect voor het najaar. Heerlijk als toetje met bijvoorbeeld yoghurt of ijs, bij wafels of pannekoeken, of met kaas en toast.

1 kilo rijpe pruimen
150 gram suiker
1 theelepel azijn
1 kaneelstokje
1/4 theelepel gemberpoeder
1/4 theelepel kruidnagelpoeder

Pruimen ontpitten en in stukken snijden. Met de rest van de ingrediënten 30 minuten zachtjes koken in 1,5 dl water tot de pruimen zacht zijn. Af en toe roeren. Af laten koelen en in de koelkast bewaren.

Plommesesongen er allerede forbi i Norge. Likevel vil jeg gjerne formidle denne oppskriften. I Nederland kan man kanskje fremdeles få kjøpe plommer. Denne passer-til-alt-plommemos er en varmende mos med en flott dyprød farge. Det passer meget godt til høsten. Det er deilig som dessert ved for eksempel kefir eller is, ved vafler eller pannekaker, eller ost og toast.

1 kilo modne plommer
150 gram sukker
1 teskje eddik
1 kanelstang
1/4 teskje ingefærpulver
1/4 teskje kryddernellikpulver

Ta ut steiner fra plommene og skjær plommene i stykker. Kok med resten av ingrediensene og 1,5 dl vann til plommene er sakte. Rør av og til. Kjøl av og oppbevar i kjøleskapet.

søndag 10. oktober 2010

Eenvoudig leven of de nieuwe rijkdom


Dat wat mij erg aanspreekt in Noorwegen is dat de mensen nog gericht zijn op het zelf maken van dingen en het zich zelf kunnen voorzien. Zelf je groenten telen, zelf je worsten maken, zelf je taarten bakken, zelf je truien breien, stookhout uit je eigen bos halen, enzovoorts. Okay, het mondaine leven in de grote steden in Noorwegen is anders en ik moet toegeven, het levenspatroon op het Noorse platteland verandert. Fast food is niet meer weg te denken bij de buurtsupers en voor veel jonge mensen is het niet meer vanzelfsprekend om handwerktechnieken zoals houtsnijden en breien in de vingers te hebben.

Maar dat wat resteert aan tradities sluit goed aan bij onze behoefte om zelf ons eten te produceren en sier- en gebruiksvoorwerpen te maken. We wonen nog maar twee jaar in Noorwegen, dus we hebben net een begin gemaakt. Ik heb het breien opgepikt en al een paar leuke en nuttige kledingstukken gefabriceerd. Afgelopen maanden hebben we driftig allerlei soorten bessen geplukt, jam gemaakt en appel- en pruimenmoes gemaakt: de hele vriezer ligt vol.

Een aantal weken geleden zag ik een leuke kaarsenstandaard in een winkel. Niet duur, maar gemaakt van lelijk mdf. De dag erna verdween Marco in de kelder en een paar uur later kwam de kandelaar tevoorschijn, gemaakt van een aantal stukjes resthout en toch nog 50 kronen goedkoper dan de "Made in China" versie.

Afgelopen winter hadden we restjes kaarsvet gespaart en daar hebben we onlangs nieuwe kaarsen van gegoten. Voor maar 64 kronen (circa 8 euro) hebben we bij een hobbywinkel 25 meter kaarslont gekocht. Een aantal conservenblikjes dienden als gietvorm. Op een druilerige zondagmiddag hebben we heerlijk een paar uurtjes geknutseld met kaarsvet (wie vind dat nou niet leuk?). De kaarsen branden wonderbaarlijk goed en geven ons een warm en voldaan gevoel: zelfgemaakt, ziet er leuk uit en kost haast niets.

Eenvoudig leven schijnt in Nederland een trend te zijn, alhoewel ik op afstand moeilijk kan inschatten hoeveel aanhangers ze heeft. De trend is ontstaan als reactie op de financiële crisis waardoor veel mensen moeten insparen, de zorg voor het milieu (energiebesparing en hergebruik) en de hang naar nostalgie en originaliteit (zelf maken in plaats van kant-en-klaar in de winkel kopen). Een van de trendsetters is Teunie Luijk voor wie consuminderen een lifestyle is geworden. Zie: http://www.eenvoudigleven.blogspot.com/. Zelf legt ze het als volgt uit: "Ontdek hoe bevrijdend het is om niet mee te doen met de gekte van onze maatschappij. Ontdek hoeveel ruimte je zo creëert voor de echt belangrijke dingen in dit leven." Haar boek met de veelzeggende titel "Dat doen we zelf wel!" zal ongetwijfeld zeer inspirerend en aanstekelijk zijn.

Wij hebben het boek niet gelezen, maar wij hebben al ontdekt wat een rijkdom een eenvoudig leven oplevert, vooral in dit land met ruimte en natuur in overvloed. Wij zijn de nieuwe rijken!

Det som vi liker av Norge er at mange nordmenn gjerne er opptatt med å lage ting selv: å strikke, å bake kaker, å lage pølser, å hente ved fra egen skog, osv. Selvfølgelig er livet på landet annerledes enn i byene og livsstilen av bygdafolk endrer seg. Men det som fremdeles finnes når det gjelder tradisjoner passer godt til behovet vårt for å produsere mat selv og å lage bruks- og pyntegjenstander selv. Vi har bare bodd i Norge i to år, men vi har allerede kommet i gang. Jeg har strikket noen klær og denne høsten har vi samlet masse bær og vi har laget syltetøy og eple- og plommemos: fryseren vårt er stappfull.

For noen uker siden så jeg en fin lysestake i en butikk. Den var laget av stygg mdf. Dagen etter forsvunnet Marco i kjelleren. Noen timer senere dukket lysestaken opp, laget av noen trerester og likevel 50 kroner billiger enn den "Made in China" versjonen.

Siste vinter har vi samlet stearinlysrester. For noen uker siden har vi laget nye lys. Ved en hobbybutikk kjøpte vi 25 meter veke for bare 64 kroner. Noen blikkbokser fungerte som støpeformer. På en grå søndag ettermiddag lekte vi med stearinlys i noen timer (hvem liker det ikke?). Lysene brenner overraskende gode og vi er kjempefornøyde: de er hjemmelagd, de ser artig ut og de koster nesten ingenting.

Det viser seg at å live enkelt er en trend i Nederland akkurat nå, men jeg vet ikke hvor mange tilhengere trenden har. Trenden finnes på grunn av den finansielle krisen (mange husholdninger må spare inn penger), en økende miljøbevissthet (innsparing av strøm og gjenbruk) og hangen til nostalgi og originalitet (å lage det selv i stedet for å kjøpe noe ferdiglaget i butikkene). En av trendsettere er Teunie Luijk for hvem det er blitt en livsstil å konsumere mindre. Hun forklarer det som følgende: "Oppdag hvor frigjørende det er å ikke bli med på galheten av vårt samfunn. Oppdag hvor mange plass du skaper for det som er virkelig viktig i livet". Boken hennes med den megetsigende tittelen "Det gjør vi jo selv!" er utvilsomt inspirerende og smittende.

Vi har ikke lest boken hennes, men vi har allerede oppdaget hva som en rikdom et enkelt liv byr, særlig i dette land med god plass og natur i overflod. Vi er de nyrike!

torsdag 30. september 2010

Elg in de tuin


Wat we vanavond gezien hebben, kan alleen in Noorwegen. Na het avondeten zitten we op de bank naar het journaal te kijken. Het is ongeveer 18.45 uur. Opeens merkt Marco op dat in het weiland in de verte een dier rondloopt: het is te groot voor een hert, en het is ook geen koe... het is een eland! Op zijn gemak loopt de eland richting de huizen, terwijl op het land ernaast de boer aardappels aan het rooien is. De eland loopt achter het huis van de boer, via de weg naar ons huis toe. Doelbewust loopt hij naar de grote hoop met appels in een hoekje van de tuin. Die appels zijn van de appelbomen gevallen en één keer in de week raap ik de appels op om het grasveld schoon te houden. Omdat ik ook niet precies weet wat we met al die appels moeten doen, stort ik ze maar op een hoop. We hadden al ervaren dat de herten er dol op zijn en die zien we dan ook regelmatig van de appels snoepen. Nu begint de eland appels te eten: bij elke hap verdwijnt er eentje in zijn grote bek, even kauwen en slik, weg is de appel. Meteen buigt de eland zich weer voorover en met zijn neus zoekt hij een ander lekker hapje uit. Dat er ondertussen een auto de weg afrijd maakt hem niets uit. Pas als de boer met zijn grote traktor en aanhangwagen met kisten aardappels aan komt rijden, loopt de koning van het bos rustig weg. Misschien op naar het volgende huis waar ook appelbomen in de tuin staan?

I kveld har vi fått besøk av en elg. Kanskje er det ikke så uvanlig for nordmenn, men for nederlendere er det ganske spesielt. Elgen spiste eplene som jeg hadde samlet på en stor haug i hagen. Vi visste allerede at rådyrene liker eplene veldig godt, men nå har vi også fått skogens konge til middag.

søndag 19. september 2010

Feel good sjaal en muts

's Nachts daalt de temperatuur naar 5 graden boven nul en de dagen worden korter. Overal staan paddestoelen en de blaadjes van de bomen verkleuren. Kortom, het is herfst in Noorwegen. Mijn borduurspullen heb ik weggeborgen, het kriebelt om te breien. Wol door mijn vingers laten glijden, de belofte van behagelijk breiwerk om mijn lijf terwijl het buiten almaar kouder wordt... Maar ik wil geen nieuwe wol kopen voordat ik iets zinnigs heb gedaan met de wol van vorig jaar. Het is lekkere dikke wol, gemêleerd met groen, oker, staalblauw en paars. Prachtig en in een opwelling gekocht: ik zou wel zien wat ik er van zou maken.

Na een zestal pogingen heb ik de wol eind vorige winter maar weggestopt. Wat ik ook probeerde, het lukte niet. Telkens was het niet wat ik ervan verwachte. Uren kon ik zitten breien, om het vervolgens in een aantal minuten weer uit te halen. Marco noemt de wol plagend "uithaalwol". Ik wist dat ik een barrière over moest. Daarom heb ik uiteindelijk gebruik gemaakt van een beproefd patroon. Het resultaat is helemaal naar mijn zin met die vrolijke reuze pompoen boven op de muts en de zwierige franjes aan de sjaal. Er is nog teveel wol over om het er nu maar bij te laten, maar de "feel good sjaal en muts" hebben me net genoeg moed gegeven om een nieuw breiproject aan te gaan met de overige wol. Wat dat is hoop ik in een volgend blog te kunnen presenteren...

Høsten har kommet i Norge og dermed behovet mitt for å strikke. Likevel vil jeg ikke kjøpe ny ull før jeg har brukt ullen som jeg kjøpte i fjor. Det er en fin, tykk ull i en blanding av ulike farger: grønn, oker, stålblå og lilla. Etter noen forsøker har jeg likevel stoppet å strikke med denne ullen på slutten av vinteren. Det lyktes bare ikke. Jeg har rekket det opp flere ganger. Jeg visste at jeg måtte bryte en barrière nå. Derfor har jeg brukt et anerkjent mønsteret. Resultatet er vellykka og jeg er kjempefornøyd med skjerfet og lua. Denne "feel good strikkinger" har gitt meg nettopp nok mot til å begynne med et nytt strikkeprosjekt med resten av ullen. Hva som dette er håper jeg å presentere i en neste blog...

onsdag 1. september 2010

Rozenbotteljam

Gisterenavond hebben we rozenbotteljam gemaakt. Vanuit het raam van de woonkamer zagen de rode bottels er zo verleidelijk uit dat ik het niet kon weerstaan om ze te plukken en er jam van te maken. Het was wel avontuurlijk. Ik had nog nooit eerder rozenbotteljam gemaakt. We wisten niet wat voor bottels het waren, maar op internet leerden we dat er geen giftige bottels zijn. De bottels waren behoorlijk hard. Zelfs na lang koken was er nog geen sprake van moes. Toen hebben we de staafmixer er op gezet en flink veel water erbij gedaan. Na het zeven hadden we precies een liter concentraat. Vervolgens een kilo geleisuiker erbij, maar dit bleek iets teveel van het goede zijn. Het resultaat is een mierzoete jam met een vleugje rozenbottelsmaak. Nou ja, alles moet de eerste keer zijn en dan is het misschien niet eens zo slecht uitgevallen. We hebben drie kleine weckpotten kunnen vullen. Alleen al voor de kleur is het een prachtig gezicht. We kunnen de jam op de boterham doen, door de kefir roeren of wellicht gebruiken als vulling voor een taart. Dat wordt zoet en zomers smullen in de donkere wintermaanden.

Matfestival

Afgelopen zaterdag hebben we het matfestival (eetfestival) in Skien bezocht. Net als vorig jaar was het schitterend weer. We waren redelijk vroeg aanwezig, rond 11.00 uur om de grote drukte voor te zijn. Het festival heeft maar liefst 50 000 bezoekers getrokken. De kern van het matfestival zijn de kraampjes van voedselproducenten en organisaties die met voedsel te maken hebben: kaasmakers, worstenmakers, ekologische groententelers, meelfabrieken, honingmakers, enzovoorts enzovoorts. Ook zijn er kraampjes waar lekkenijen uit alle werelddelen worden aangeboden: Sudan, Thailand, Zwitserland, Polen, noem maar op. Alle geuren en kleuren van al dat eten doen het water in je mond lopen.

Wij hebben een svele gegeten (een Noorse lekkernij, een kleine dikke pannekoek). Bij de stand van de DNT kozen we voor een dikke boterham met een visburger erop, bereid met ingrediënten van een aantal hutten die we tijdens onze trektocht over de Hardangervidda hadden bezocht. Die hebben we lekker opgesmikkeld liggend op het gras, luisterend naar de swingende muziek van een Afrikaanse band en kijkend naar de kleurrijke mensenmassa die aan ons voorbij trok. Om een uur of 14.00 uur was het echt knoertdruk, voor ons het teken om weer op te stappen. Het was fijn, het was heerlijk en het was lekker. Volgend jaar wellicht weer!

onsdag 18. august 2010

Lekker op de traktor

Voor Nederlandse begrippen hebben we een groot grasveld voor en achter het huis. De boer is blij dat wij het gras willen maaien en wij mogen dan ook zijn maaimachines gebruiken. Met de benzine handmaaier krijgt Marco het mooiste resultaat, maar als die buiten gebruik is, moeten we "de traktor" gebruiken. Dat doet Marco met veel plezier!

søndag 15. august 2010

Fietstochten, wandeltochten en bessen plukken

We zijn al weer twee weken aan het werk. Toch hebben we elk weekend vakantie. Het is heerlijk warm zomerweer. We proberen zoveel mogelijk buiten te zijn. We maken lange fietstochten en wandeltochten. Bij de wandeltochten plukken we bosbessen. Met een speciale schep harken we de struikjes af en na een half uur hebben we ruim 1,5 kilo bosbessen. Thuis maken we ze schoon en gaan ze de vriezer in. Van de winter kunnen we er dan mee doen wat we willen: door de yoghurt, als warme saus bij de griesmeelpudding of als jam voor op de boterham. Ons tafelmodel vrieskist raakt nu al vol. Een paar weken geleden hadden we al kilo's frambozen, zwarte bessen en rode bessen geplukt. Nu komen daar de doosjes met bosbessen bij, maar we moeten ook nog plaats houden voor de appelmoes die we kunnen maken zodra de appels aan de appelbomen voor ons huis rijp zijn. Onze vriezer zal in de donkere wintermaanden een ware schatkist zijn. Zodra we in de donkere kelder de deur van de vriezer open doen zal er puur zomerlicht uit stralen, zo stel ik het me voor.

Vorig weekend hebben we op zaterdag de Sommerlandet route gefietst, ongeveer 35 kilometer. We begonnen in Gvarv (gemeente Sauherad) en reden via het buurtschap Hørte, en het plaatsje Bø weer terug naar Gvarv. Soms was het lastig om de route te vinden. Bij de lunchplek hoefden we onze hand maar uit te strekken om bosbessen te plukken. Op een ander mooi plekje bij een riviertje hebben we thee gedronken.

Zondags maakten we een wandeling naar de Skåråfjellet, ook in de gemeente Sauherad. Het was een prachtige, niet al te lange wandeling van ruim 8 kilometer met mooi uitzicht op Bø.

De heideplantjes staan in bloei en kleuren lila, er vliegen kleurrijke vlinders rond, de bosbessenplantjes zitten vol met bosbessen en overal staan al paddestoelen. Ook kwamen we rijpe multebær (veenbes) tegen die wel het goud van Noorwegen worden genoemd. We hebben een bakje van 300 gr vol kunnen plukken. Lunchen deden we bij een idyllisch meertje met waterplanten en libelles.

Gisteren hebben we een fietstocht gemaakt naar Drangedal, bijna 55 kilometer. De auto parkeerden we bij het beginpunt van de wandeltocht naar de Luberg. Vandaar uit gaat het bijna geheel bergafwaarts naar Drangedal. In Drangedal hebben we kennisgemaakt met Piet Vijverberg, een Nederlander die begonnen is met de teelt van ecologische groenten. Het is geweldig wat hij binnen een aantal maanden heeft opgebouwd, de tuin ligt er fantastich bij. Met een rugzak vol met ecologische groenten zijn we weer naar de auto gefietst. Bij de terugweg ging het bergopwaarts dus het was flink doortrappen. 's Avonds hebben we de ecologische radijzen meteen verwerkt in een pastasalade. We verheugen ons op de ecologische tuinbonen die we vanavond gaan klaarmaken. Het is zeker twee jaar geleden dat we tuinbonen gegeten hebben! Maar eerst gaan we nog een mooie wandeling maken en onze wintervoorraad verder uitbreiden met een paar kilo bosbessen.

onsdag 11. august 2010

Ongeluksdag

Soms zijn er dagen waarop alles mee lijkt te zitten en waarop je flinke mazzel hebt. Daarentegen zijn er ook dagen waarop alles tegen zit en het lijkt alsof er alleen maar donkere wolken aan de hemel staan. Donderdag 22 juni was zo'n dag voor ons.

Het begon er 's ochtends mee dat ik onze donkerblauwe lakenzakken met de witte was had meegewassen. Ik had ze al eerder gewassen, dus ik dacht dat het wel goed zou gaan. Vijf goede, witte handdoeken kwamen lila uit de wasmachine. Domme pech.

's Middags zijn we naar Skien gereden. Bij het Trafikkstasjon wilde ik mijn Nederlandse rijbewijs inruilen voor een Noorse. Die procedure blijkt een aantal weken in beslag te nemen. Mijn Nederlandse rijbewijs werd ingenomen en ik kreeg een papiertje dat in de tussentijd als rijbewijs in Scandinavië geldig is. Geen probleem, ware het niet dat we twee dagen later naar Nederland zouden reizen. Nou ja, dan maar niet autorijden in Nederland.

Vervolgens maakten we een speurtocht naar kappers, want door alle prevakantie-drukte was het er niet van gekomen om naar de kapper te gaan. Normaliter zien we overal bordjes met "ledig time" (vrij vertaald: je kunt direct terecht), nu bleken alle kappers het te druk te hebben ook al zagen sommige kapperszaken er van binnen verdacht leeg uit.

Daarna was er nog een tevergeefse speurtocht. We hebben bijna een uur lang door de straten van Skien gereden op zoek naar een sport- en vrijetijdszaak die Marco op internet had gezien, maar zelfs met behulp van een postbode en zijn collega's konden we de winkel niet vinden. Onderweg kregen we ook nog een lekke band.

Het toppunt van onze ongeluksdag was het bericht dat bij mijn moeder darmkanker was geconstateerd. Al voor onze vakantie had ze klachten en tijdens onze trektocht op de Hardangervidda was ze opgenomen in het ziekenhuis voor onderzoek. Gelukkig bleek de tumor operabel te zijn en waren er meteen enkele mogelijkheden voor uitzaaiïngen uitgesloten. We hadden al een vlucht naar Nederland geboekt, dus dat kwam vreemd genoeg heel goed uit.

Toen we de week erop in Nederland waren werd mijn moeder geopereerd.

Weer een week later bleek dat de operatie goed geslaagd was en dat ze naar huis mocht.

Een paar dagen geleden hebben we het verlossende bericht ontvangen dat ook het laatste onderzoek uitwijst dat er geen uitzaaiïngen zijn. De behandeling is afgesloten. Ze moet nu nog aansterken en weer op gewicht komen. Ondanks alle pijn, zorgen en ongemakken van de afgelopen weken is mijn moeder uiteindelijk op een snelle en makkelijke manier van haar ziekte afgekomen. Daar zijn we erg blij mee.

lørdag 31. juli 2010

Hardangervidda Sør-Øst

Tijdens onze vakantie hebben we een huttentrektocht gemaakt over de Hardangervidda, de grootste hoogvlakte van Europa. Het gebied strekt zich uit over 7 500 vierkante kilometer en ligt gemiddeld tussen de 1 000 en 1 250 meter hoog. Het doel van de reis was de zuidoostkant van de Hardangervidda, een wat minder bekende kant van de vidda dan de westkant met zijn alpiene karakter. We hebben 7 dagen gelopen en 140 kilometer afgelegd. De tocht ging van hut naar hut: Kalhovd - Mårbu - Rauhelleren - Sandhaug - Lågaros - Mogen - Stordalsbu - Kalhovd.

We volgden de gemerkte wandelpaden van de DNT (Den Norske Turistforeningen) en overnachtten in berghutten van de gelijknamige organisatie. De meesten waren bediende hutten met eigen kamer, maaltijden en sanitaire voorzieningen. Ook hadden we twee overnachtingen in onbediende hutten dus zelf potje koken, water halen en tanden poetsen bij een beekje.

Allebei hadden we een rugzak met de meest noodzakelijke uitrusting: oriëntatiemiddelen, regenkleding, warme kleding, muts en handschoenen, luchtige kleding, lakenzak, toilletartikelen, handdoeken, zitmatje, leesvoer en spelletjes, teva sandalen, termos en een mondvoorraad eten.

We hebben de volgende kaarten gebruikt:
  • Turkart Hardangervidda Sør-Øst van Telemark Turistforening 1:60 000 van 2009
  • Turkart Hardangervidda Vest van Ugland 1:100 000 van 2008

Dag 1, autotocht van Ulefoss (15 m) naar Kalhovd hytte (1 100 m), cirka 150 kilometer

We vertrekken om 10.00 uur van huis met stralend weer. Het is maar 3 uurtjes rijden en het wordt een prachtige tocht steeds dieper de bergen in. Het is een Noorse idylle: roodgeschilderde boerderijen, groen beboste berghellingen en het blauwe meer Tinnsjø. De laatste twintig kilometer naar Kalhovd gaat over een onverharde weg die weliswaar smal, maar goed te rijden is. Kalhovd is een relatief grote hut met 93 bedden. Er overnachten veel fietsers die vanuit Rjukan de Krossobanen hebben genomen en families met kinderen. Bij de hut zijn veel muggen. Als we voor ons slaapkwartier even in het zonnetje gaan zitten wordt Marco meteen 5 keer in zijn rug geprikt. Ik help hem graag met kriebelen. Na het diner maken we een avondwandelingetje naar de Gryvlenut op 1 200 m. Van hieruit hebben we goed zicht op de stuwdam met de extreem lage waterstanden door de droogte van de afgelopen weken.

Dag 2 van Kalhovd (1 100 m) naar Mårbu (1 130 m), ruim 18 kilometer

We vertrekken om 09.15 uur met regen en dus moeten de regenpakken meteen aan. We volgen vrijwel de hele dag het grote meer Mår, maar door de laaghangende bewolking kunnen we het meer nauwelijks zien. Onderweg komen we 3 riviertjes tegen die we moeten doorwaden, dus schoenen uit en teva's aan. Het water is ijskoud, maar ook verfrissend aan de voeten. Doordat het zo regent en er onderweg geen schuilmogelijkheden zijn houden we weinig pauzes. Het hoogste punt van de dag ligt op 1 330 m. Om 16.15 uur komen we drijfnat in Mårbu aan. Het is een wat oudere hut, maar er is een goede droogkamer en vriendelijke bediening. Het diner laten we ons goed smaken.

Dag 3 van Mårbu (1 130 m) naar Rauhelleren (1 220 m), ruim 20 kilometer

We ontbijten met een lekker bord havermoutpap. Om 09.10 verlaten we Mårbu met stralend weer. Tijdens het wandelen moeten we door hele stukken moerasgebied en het is goed uitkijken om niet tot de knieën in de modder terecht te komen. Onderweg moeten we ook weer verschillende riviertjes over, maar nu kunnen we gebruik maken van een halve brug en twee hangbruggen. Ook leren we kleinere riviertjes over te steken door van steen naar steen te stappen. We houden elkaars hand vast om evenwicht te bewaren. Door de felle zonneschijn worden onze gezichtjes rood gekleurd. Halverwege de tocht zien we in de verte zowel de Hardangerjøkelen (gletsjer) als de Hårteigen (de hoogste berg op de vidda). Om ongeveer 17.15 uur komen we bij Rauhelleren aan. Het is een grote hut waar veel families met jonge kinderen verblijven. Bij het diner maken we kennis met een visser die al een week aan het kamperen is en eens iets anders wil eten dan vis. Jammergenoeg voor hem staat er net die dag fjelløret op de kaart: bergforel, dezelfde vis die hij de hele week gegeten heeft! Pech voor hem, maar wij laten het ons goed smaken.

Dag 4 van Rauhelleren ( 1 220 m) naar Sandhaug (1 250 m), ruim 24 kilometer

We beginnen om 09.05 uur aan de zwaarste etappe van de hele tocht qua afstand maar net op deze dag ook met veel regen en harde wind. Door de wind hebben we soms moeite om balans te houden. Onderweg passeren we weer twee hangbruggen. Het is een zeer uitgestrekt en verlaten gebied dat doet denken aan de Schotse hooglanden, maar naar mate we verder trekken is er alleen nog maar vlakte, een onherbergzame toendra. Aan het eind krijgen we nog een enorme hoosbui over ons heen en het bliksemt. Pas de laatste 100 meter komt de hut in zicht. Als we om 16.20 uur aankomen bevinden we ons nabij het geografische middenpunt van de Hardangervidda. We hebben er strak 7 uur en een kwartier over gedaan, want vanwege het slechte weer en door het ontbreken van schuilmogelijkheden hebben we vrijwel geen pauzes gehouden. Gelukkig is ook in deze hut een goede droogkamer. Op het menu staat Noors traditioneel eten van de westkust: meelballen, maar die blijken bij zowel de Noorse gasten als onszelf geen favouriet te zijn. 's Avonds leren we onszelf het kaartspelletje Skipbo.

Dag 5 van Sandhaug (1 250 m) naar Lågaros (1 288 m), bijna 21 kilometer

Ondanks de optimistische weersvoorspellingen blijkt het ook deze dag veel te regenen en er staat nog steeds een harde wind. Om 09.15 vertrekken we en lopen weer door het onherbergzame toendralandschap. Onderweg komen we weer veel zompige moerasstukken tegen en riviertjes die we over moeten. We raken er bedreven in om elkaar van rots tot rots te helpen terwijl het ijskoude water onder ons kolkt. Elke keer als we bij een riviertje komen is het de vraag wat de beoordeling wordt: "teva's aan" of "dit kunnen we wel proberen". Ook deze dag houden we de pauzes kort. De hut komt pas de laatste kilometers in zicht en juist dan barst de regen goed los en moeten we pal tegen de wind in vooruit worstelen. Het is erg zwaar maar bij aankomst om 16. 15 uur worden we allerhartelijkst door de hyttevakt en zijn vrouw ontvangen. We krijgen meteen iets warms te drinken en iets lekkers te knabbelen. In de hoofdhut maakt de hyttevakt de kachels voor ons aan en omdat wij de eerste gasten zijn hebben we vrije keus uit de slaapplekken. We kiezen voor de tweepersoonskamer die eigenlijk voor de hyttevakt is bestemd, maar niet door hen gebruikt wordt. Later komt er nog een groep van 8 aan en een groep van 3. We koken zelf: vleesballen, aardappelpuree en worteltjes met doperwtjes. Het smaakt heerlijk na zo'n intensieve tocht! Bij kaarslicht spelen we Skipbo en we merken dat we het spel goed in de vingers krijgen.

Dag 6 van Lågaros ( 1 288 m) naar Mogen (950 m), bijna 15 kilometer

Deze dag staat er een lichte tocht op het programma. De wind is afgenomen en het is droog met zo nu en dan zonneschijn, kortom heerlijk wandelweer. Het landschap is gevarieerd: van de ruwe bergvlakte wandelen we via de strandlijn van een groot meer naar een kloof waar het water over de vlakke stenen stroomt. Als we de boomgrens gepasseerd hebben gaat het snel: de grillige miniberkjes gaan over in een idyllisch bos met bloemen en klaterende beekjes. Een paar kilometer verder staan we plotseling voor de hut. Mogen is een prachtige hut met luxe sanitaire voorzieningen. We kunnen lekker warm douchen en er zijn echte doortrektoilletten! Het diner spant de kroon: een voorafje met parmaham, vervolgens een groot bord aardappelpuree met koolraap en een lamsbout. Als toetje krijgen we "opgehangen melk", lekker romig met rood fruit. We genieten met volle teugen. Jammergenoeg lopen er tot 's avonds laat veel krijsende kinderen rond. De hut is per auto en boot bereikbaar, dus ook voor mensen die niet een hele voettocht erop hebben zitten...
Dag 7 van Mogen (950 m) naar Stordalsbu (1 132 m), ruim 13 kilometer

We zorgen dat we precies om 08.00 uur bij het ontbijt zitten en hopen dat de kinderen zo uitgeput zijn dat we rustig aan onze dag kunnen beginnen. Als de eerste kinderen beginnen te gillen lopen wij net de hut uit. We zijn blij dat we de "geciviliseerde" omgeving van Mogen achter ons kunnen laten. De tocht begint met een flinke stijging. Bovenaan de helling hebben we een prachtig uitzicht op het dal, maar we keren het net zo lief de rug toe om weer de vlakte op te trekken. We worden omgeven door rust en stilte. De tocht naar Stordalsbu is niet lang en het weer is stabiel. We kunnen langere pauzes nemen. Van Mogen hebben we dikke lunchpakketen meegenomen met dik belegde boterhammen: sild, pate en lamsvlees. Rond 15.00 uur komen we bij Stordalsbu aan. Het blijkt dat wij de eersten zijn. Even later komt er een man aan die zijn tent opslaat en twee vrouwen die in de bijhut hun intrek nemen. Dat betekent dat wij de hoofdhut voor ons zelf hebben! Echter, om 21.00 uur komt er nog een groep van vier luidruchtige vrouwen binnenvallen. Ze zeggen 30 kilometer gelopen te hebben. Na het eten gaan ze aan de drank totdat ze bijna stomdronken in slaap vallen en de hele nacht door snurken. Ook nu komen mijn oordopjes weer goed van pas, in een berghut ver van de bewoonde wereld.

Dag 8 van Stordalsbu (1 132m) naar Kalhovd (1 100 m), ruim 19 kilometer en autotocht terug naar Ulefoss

De groep vrouwen staat al vroeg op. Wij wachten totdat ze verdwenen zijn en ruimen vervolgens de hut op. Het weer is stabiel, slechts zo nu en dan wat spatjes. We hebben zin in de wandeling en lopen lekker door. Halverwege komen we bij een brede rivier: dit is de ultieme test voor de rivier-oversteek-ervaring die we de afgelopen week hebben opgedaan. Het gaat super goed. We zijn een hecht team: Marco voorop die ik steun geef en vervolgens ikzelf die steun van Marco krijgt. Als we allebei stevig staan, bespreken we samen hoe we het volgende stuk gaan doen. Aan de overkant houden we een welverdiende lunchpauze. De laatste kilometers gaat het over de onverharde weg naar Kalhovd. Dit is een relatief zwaar stuk. De vermoeidheid en de slijtage van de spieren gaan parten spelen. Het begint ook weer te regenen. Om ongeveer 15.30 uur komen we in Kalhovd aan. We bestellen thee en een wafel. Als we later in de auto richting huis rijden moet ik mijn tranen bedwingen: ik zou wel willen blijven op deze ruwe, mooie vlakte. Maar thuis is het gelukkig ook mooi en het is een fijne gedachte dat het slechts een paar uurtjes rijden is naar de vidda. We komen er graag weer!

tirsdag 20. juli 2010

Zomerkoninkjes

Het is vollop zomer en de aardbei is de ongekroonde koning. Nederlanders associëren Noorwegen niet direct met aardbeien, maar de aardbeienteelt is populair in het zuiden, westen (Rogaland), het oosten en midden (Trøndelag) van Noorwegen. Gedurende het korte seizoen zijn er overal kraampjes langs de weg waar je aardbeien kunt kopen. Het "norsk produsert" fungert als kwaliteitsstempel. Dat betekent overigens niet de aardbeien minder bespoten worden dan gebruikelijk is in de conventionele fruitteelt.

In de tuin van de boer tegenover ons staat een mini-aardbeienveldje. Tijdens zijn vakantie hebben we daar aardbeien van mogen plukken. Zelf hopen we ook aardbeien te kunnen gaan telen zodra we een eigen huis met tuin hebben. Dat worden uiteraard onbespoten eko-aardbeien!

Een van onze favouriete recepten is aardbeien-yoghurtijs. Snijd 500 gr aardbeien in stukjes en leg ze een paar uur in het diepvriesvak van de koelkast. Pureer de aarbeien daarna met 100 gr suiker en 1 dl yoghurt of kefir in de blender. Smullen maar!

De Nederlandse klassieker, aarbeien op beschuit, is moeilijk te evenaren in Noorwegen. Noren kennen geen beschuit, maar rijstwafels zijn een goed alternatief. Poedersuiker is er wel: melis. De schaal is zo leeg!


søndag 4. juli 2010

Vakantieoord

Het is al weken lang stralend zomerweer in Nome en ook de komende week blijft het weer stabiel. Overdag is het aangenaam warm met temperaturen van 20 tot 25 graden. Zelfs als het een dag bewolkt is kun je zonder jas buiten lopen. 's Nachts koelt het af naar zo'n 15 graden. Hoewel de langste dag al weer voorbij is, is blijft het 's avonds heerlijk lang licht.

Door het mooie weer en de warme temperaturen veranderen onze voedingsbehoeftes. We eten haast elke dag salades: tonijnsalade, salade met falafel-balletjes, bietjessalade, garnalensalade, salade van bulgur met venkel en druiven, witlofsalade... We maken salades van alles wat we kunnen bedenken en kunnen verkrijgen.

Het mooie weer betekent dat ik mijn collectie zomerrokjes en zomerjurkjes weer naar hartelust kan dragen. Daar heb ik echter wel wat moeite voor moeten doen. Het bleek dat ik nogal uitgedijd was en de meeste jurkjes spanden akelig strak om mijn lichaam. Dat riep om drastische maatregelen: intensief sporten, vrijwel niet meer snoepen en een ijzeren discipline maakten dat ik na een paar weken weer in mijn maatje 34 paste. Daar ben ik best trots op.

Ons huis is een waar vakantieoord. Het is van alle gemakken voorzien: heerlijke matrassen op de bedden, sfeervol ingerichte woonkamer met tv, volledig uitgeruste keuken, goede douche en alle persoonlijke spullen bij de hand. En dan nog het wonderschone uitzicht met het meer en de bergen op de achtergrond, de mooie natuur om ons heen en de rust en de stilte. We horen doorgaans alleen het gekwetter van de vogels.

Onze eigenlijke vakantie begint over een week, maar als we thuis zijn hebben we sowieso een vakantiegevoel. We zijn op vakantie in Noorwegen!

lørdag 3. juli 2010

Ekoshake

Als we bananen in huis hebben, maken we altijd bananen milkshake. Super simpel, super lekker en super gezond. Je maakt het van een halve liter melk met 4 of 5 bananen. Even pureren met de staafmixer en klaar is de shake. Lekker 100 % ekologisch met ekomelk en ekobananen. Suiker toevoegen is totaal overbodig. Meteen opdrinken. Ook een goede sportdrank.

Na regen komt zonneschijn

Laat op een avond in juni worden we verrast door een flinke bui en een prachtige regenboog. Ik hol in mijn pyama naar buiten om in de regen een foto te maken. De pot met goud ligt pal achter de varkensstal!

Bryggefjell

Half juni hebben we een prachtige wandeltocht gemaakt naar de Bryggefjell in Bø, via Tjønnstuldalen. Op de wandelkaart stond deze route omschreven als een van de meest geweldige natuurbelevingen die er zijn en dat kunnen wij beamen. De wandeling was zeer goed aangegeven en ruim 11 kilometer lang. We hadden precies het goede weer uitgekozen voor deze wandeling, namelijk veel zon en droog. Het bleek namelijk dat de rotsen spekglat worden bij nat weer en dat kan hier in het bijzonder voor gevaarlijke situaties zorgen. Bij het stijgen onderweg hadden we een fantastisch uitzicht over de bebouwde omgeving van Bø.

Na 450 meter stijgen kwamen we bij de top op 778 meter hoogte waar vandaan we konden uitkijken in alle richtingen. Op de terugweg kwamen we langs verschillende cultuurmonumenten, zoals de husmannsplassen (keuterboerderij) Ånto en het Dingdongkyrkja, een katholiek schuilkerkje in een rotsspleet.

søndag 27. juni 2010

Bever

We hebben een nieuw dier gesignaleerd in de buurt van ons huis: ongeveer 30 meter van de Hjelsethbrygge (de aanlegsteiger) heeft een bever zijn woning gemaakt. Bevers zijn de grootste in Noorwegen voorkomende knaagdieren. Ze komen veelvuldig voor in Nome vanwege de waterrijke omgeving. Bij een aantal lentewandelingen bij Håvet hadden we al van die voor bevers zo typisch afgeknaagde boomstronken gezien en een groot aantal beverdammen (zie de foto's). Gisterenavond viel het ons op dat bij de brygge ook zo'n takkenbende aangelegd was. Een moment later zie ik een bruine vlek in het gras: een bever! Hij scharrelde heel ontspannen rond, liet zich even later in het water glijden om in een boogje om zijn woning te zwemmen. Aan de andere kant liep hij op zijn gemakje het gras weer in. In "Norges dyr og planter" las ik later dat bevers gras en kruiden eten. In de herfst leggen ze twijgen neer bij hun woning bij wijze van wintervoorraadje. Het is bijzonder dat deze bever een stek bij de Hjelsethbrygge heeft gevonden. Bevers kunnen namelijk niet zulke grote afstanden over land afleggen bij hun zoektocht naar nieuwe woongebieden en bij de steiger hadden we nog niet eerder bevers gezien. De volgende keer als we een avondwandelingetje naar de steiger maken, nemen we de kijker mee. Het is uniek dat zo'n dier zo dicht bij ons huis woont en dat we de bever van dichtbij kunnen bekijken!

fredag 25. juni 2010

Toptur naar Murefjell

Mijn collega's en ik hebben afgelopen week de laatste toptur gemaakt van dit seizoen. Doel van de wandeling was de Murefjell dat midden in het gelijknamige natuurreservaat ligt. We parkeerden de auto's bij de schietvereniging van Ulefoss en liepen via Muren en de historische resten van de Bygdeborg (een burcht) naar het topje op 266 meter. Daar vandaan hadden we een prachtig uitzicht over de groen beboste bergen van Ulefoss richting Skien.

Onderweg kwamen we een aantal orchideesoorten tegen, waaronder de nattfiol (welriekende nachtorchis). Deze soort is in Nederland wettelijk beschermd en staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer sterk afgenomen en zeldzaam. In het Murefjell natuurreservaat is de nattfiol ook beschermd, maar daar komt de soort nog veelvuldig voor, evenals op vele andere plekken in Nome. Het was prachtig warm weer. Een aantal gingen na afloop van de wandeling zwemmen in een meer. De verleiding voor mij was groot, maar de avond doorbrengen met mijn lieve Marco was een nog veel grotere verleiding.

Ik ga de wandelingen missen de komende tijd. In het begin was het voor mij even wennen aan alle nieuwe collega's, maar vooral de laatste paar wandelingen hadden we een leuk clubje van dezelfde mensen en was de sfeer erg gezellig en ontspannen.

lørdag 12. juni 2010

Meheifjell


Met een enthousiaste groep collega's van diverse afdelingen binnen de gemeente (het verzorgingstehuis, het arbeidsbureau, de technische afdeling, noem het maar op) maak ik in het voor-en najaar regelmatig een toptur: een wandeling naar een bergtop in de omgeving. Om 15.30 uur verzamelen we bij de parkeerplaats om te bepalen met hoe we naar het startpunt van de wandeling moeten rijden. De wandelingen variëren in lengte en zwaarte. Zo hebben we laatst een wandeling gemaakt langs de golfbaan in Ulefoss die veel cultuurhistorische schatten blijkt te herbergen, zoals prehistorische rotstekeningen en de resten van een middeleeuwse brandewijnstokerij. Vast onderdeel van de wandeltocht is de grote pauze waarin de "niste" oftewel het meegebrachte proviand wordt genuttigd. Voor de Noren is dit een thermos met koffie en een aantal sneden brood met beleg en als toetje een appel of sinaasappel.

De wandelingen worden uitgezet door een groep turfanaten. De meesten kennen de omgeving van Ulefoss en Lunde op hun duimpje door de talloze tochten die zij gemaakt hebben en doordat zij vaak ook in de omgeving opgegroeid zijn. Afgelopen woensdag ging de tocht naar Meheifjell in Lunde richting Drangedal, tegenover het Gongevann en de Luberg. De eerste 800 meter was het flink stijgen, maar daarna kwamen we op een vlakte waar we met volle teugen konden genieten van de moerassige omgeving: zompige velden vol met myrull (wollegras, een halfgras met een wollige, witte pluim), rotsen omgeven door heideplanten en stille meertjes. Een fantastische atmosfeer! We wensten bier en tent, dan konden we de nacht overblijven, maar helaas, die hadden we niet bij ons. Om 20.00 uur was ik gewoon weer thuis. We kijken uit naar de volgende wandeling!

lørdag 15. mai 2010

Holmenkollstafetten

Afgelopen zaterdag heb ik samen met collega's meegedaan aan de Holmenkollstafetten in Oslo: de grootste estafetteloop ter wereld met meer dan 28 000 deelnemers! Vanuit het gemeentehuis deden we mee met 10 mannen en vier vrouwen. Er waren 15 etappes en ik was ingedeeld bij etappe 6: een redelijk zware etappe van 1,3 kilometer. De zwaarte zat 'm vooral in de stijle helling. Gelukkig was ik getraind en kon ik de hele tijd blijven lopen, hoewel ik me mijn eindspurt anders had voorgesteld, zo uitgeput was ik toen ik het wisselpunt naderde.

We deden niet mee voor de snelste tijd, maar voor het meedoen en het gezellig samenzijn. Ik was invaller voor een collega die zich aanvankelijk opgegeven had en die zich later had teruggetrokken. Naarmate de startdatum naderde, trokken zich meer collega's terug en uiteindelijk hebben we de 15 etappes met zijn 14-en geklaard. Er waren er meerderen die het lopen tegen vonden vallen, want zelfs voor een ongetraind iemand is een etappe van 650 meter natuurlijk lang. We zijn 837ste geworden van de 912 teams in onze klasse.

Het wisselen van de "pinne", het stokje, verliep niet zonder problemen. Ik verwachte het stokje te krijgen van Morten, maar mijn verbazing was groot toen Espen er mee aan kwam zetten. Het bleek dat Espen in de drukte bij zijn wisselpunt Morten niet had kunnen vinden en toen maar doorgelopen was. Stakkers Morten heeft later, toen hij in de gaten kreeg dat zijn wachten tevergeefs was, voor spek en bonen zijn etappe gelopen. Overigens was zowel de organisatie van de Holmenkollstafetten als onze eigen deelname zeer Noors oftewel behoorlijk chaotisch. Daar moest ik als Nederlander wel aan wennen. 's Avonds hebben we met zijn allen gezellig gegeten in een restaurant. We voelden ons allemaal kampioenen! Zie ook: http://www.holmenkollstafetten.no/.

Achtbaan

Mijn werk is de laatste paar maanden een emotionele achtbaan. Met potentiële emigranten ga ik een intensief traject aan gericht op het succesvol solliciteren naar banen in Noorwegen. Groot is dan ook de teleurstelling als een sollicitatie niet resulteert in een aanstelling en ik sterke vermoedens heb dat dit niet ligt aan de kwaliteiten van de sollicitant. Heel triest, uitermate frustrerend en pijnlijk.

Daarnaast zijn er op mijn werk bezuinigingen aangekondigd. Het budget voor mijn project wordt al dit jaar met bijna 1/3 teruggeschroefd. Dit kan directe gevolgen hebben voor mijn baan. Ik heb immers maar een tijdelijk contract tot september. Alles is nu weer onzeker. We prijzen ons gelukkig dat de baan van Marco stabiel is en dat hij het ook goed naar zijn zin heeft bij Søve Lekemiljø. Tegelijkertijd balen we omdat we nog steeds geen stabiele werksituatie voor ons tweeën hebben.

De onzekerheid op het werk is emotioneel afmattend. Zo doe ik graag mee met sociale activiteiten met collega's, zoals de Holmenkollstafetten en de tweewekelijkse topturer: aan het eind van de middag een wandeling maken naar een bergtopje in de omgeving. Ik wil me graag binden aan de organisatie en de mensen die er werken, maar uit zelfbescherming moet ik afstand houden. Wellicht dat ik over een aantal maanden afscheid moet nemen van mijn collega's. Ik wordt weer met mijn neus op de feiten gedrukt: we zitten duidelijk nog in fase 5 van het emigratieproces. Wat een tijd en energie gaat er zitten in het krijgen en behouden van werk! Ik baal hier echt ontzettend van!

torsdag 13. mai 2010

Hamsteren

Den lille nøtte fabrikken heeft zijn assortiment vernieuwd. Onze favourite Nøtti Frutti* heeft een nieuw jasje gekregen en wordt voortaan in kleinere zakjes geleverd die naar verhouding duurder zijn. Wat een mazzel dat de supermarkt de oude zakjes in de aanbieding deed! Ze waren 16 kronen goedkoper dan gewoonlijk, een slordige 2 euro per zak. Wat een kas... eh notenkraker! We hebben meteen acht zakken ingeslagen en hebben nu bijna vijf kilo aan Nøtti Frutti in de voorraadkast liggen. Het mengsel van noten en gedroogd fruit heeft een lange houdbaarheid, dus wij kunnen nog een hele tijd knabbelen!

* Zie het blog van 21 februari 2010