søndag 29. november 2009

Julebord

Kerst is in aantocht en dat betekent ook de tijd voor Julebord, het traditionele kerstetentje van het werk. Ik heb dit jaar mijn tweede Julebord meegemaakt en het was ook deze keer weer een uitbundig feest. Er hadden zich 30 mensen aangemeld. 's Avonds werden we bij binnenkomst op het Rådhus ontvangen med een glaasje gløgg, een soort glühwein. Iedereen had zich feestelijk aangekleed. Toen iedereen verzameld was, mochten we naar de kantine waar de tafels in een grote u-vorm aan elkaar waren geschoven en prachtig waren gedekt met rode lopers, kerststerren en kaarsen.

Het Julebord werd officieel geopend door het personeelshoofd. Vervolgens mocht iedereen in groepjes naar het buffet dat in een hoek van de zaal opgesteld stond. Daar konden we het traditionele kersteten opscheppen: pinnekjøt (schapevlees op bot), ribber (varkensspek met zwoerd), gekookte aardappelen, bruine saus, jus, koolraapstamppot en rode kool. Ook was er rode wijn in overvloed. Tijdens het eten werd er meerdere malen gespeecht, waarbij er veel te lachen viel over de grappige vergelijkingen en kwinkslagen.

Na het eten was het tijd voor de konkurranse oftewel de spelletjeswedstrijd. We werden in vier groepen verdeeld en per groep moesten we om beurten naar vier verschillende posten waar iemand van het feestcomite ons opwachte. Bij de eerste post kreeg mijn groep een aantal foto's van bekende persoonlijkheden te zien waarvan we de naam moesten raden. Bij de volgende post moesten we vragen beantwoorden over wapenfeiten van de gemeente, zoals het hoogste en het laagste geografische punt en het cijfer dat op de putdeksels staat. Daarna was er een post waarbij we muziekfragmenten kregen te horen uit verschillende tijden waarvan we de naam van de zanger/band en het muziekstuk moesten raden. Tot slot moesten we een limerick maken waarbij een aantal woorden van te voren al bepaald was. De stemming was jolig en opgewekt.

Na de konkurranse gingen we naar het gebouw van de voetbalvereniging aan de overkant van de straat. In de grote zaal konden we ons feest voortzetten. Ook hier was alles mooi versierd. Vanaf dit punt moest iedereen zijn eigen drank verzorgen en iedereen had dan ook zijn eigen blikjes bier, flessen wijn of sterker spul meegebracht. De groepen moesten een voor een hun limerick voorlezen en daarna werden, na rijp beraad van het feestcomite, de eindscores bekend gemaakt. De winnende groep werd gehuldigd met chocolade medailes. Vervolgens ging de muziek aan en was het dansen en feesten. Sommigen gingen stijldansen en anderen gingen lekker discoen. Het was echt super gezellig. Rond drie uur 's nachts kreeg ik een lift aangeboden van onze buurman die zijn vrouw, een collega van mij, kwam ophalen. Dat was fijn, want daardoor hoefde Marco mij niet op te komen halen, hoewel de lieve schat wel helemaal was opgebleven voor mij. Ik had een heerlijke avond gehad.

Jammergenoeg voelde ik me de volgende dag wat minder. Lekker uitkateren was er niet bij, want ik had me aangemeld voor de ryddingsgjeng: de schoonmaakploeg. Met z'n drieën waren we na 2,5 uur klaar. Als beloning konden we de restjes van het kersteten mee naar huis nemen, dus toen konden Marco en ik lekker samen knabbelen van de pinnekjøtt en ribber.

søndag 22. november 2009

Oslotur

Het is inmiddels een goede gewoonte van ons geworden om een keer in de twee maanden een dagje Oslo te doen. We doen dat om te winkelen, om te genieten van de mondaine omgeving en gewoon omdat Oslo een heerlijke, geweldige stad is. Met de auto duurt de tur (tocht) naar Oslo ongeveer 3 uur. Het is best een lange rit, maar we stellen ons erop in en dan is het goed te doen. We parkeren de auto aan de rand van de stad en door de bus worden we in het centrum afgezet.

Ik ben helemaal weg van Oslo, en ik zal proberen uit te leggen waarom. Iets buiten het centrum ligt het mooiste park ter wereld: het Vigeland-park met tientallen granieten beelden van mensen in al hun levensfasen en emoties van de humanistische kunstenaar Vigeland. Aan de rand van Oslo ligt Holmenkollen, de grote skischans. Degenen die hoogtevrees hebben, zullen hun angst moeten overwinnen om bovenop de schans het fantastische uitzicht te kunnen bewonderen. Als er sneeuw ligt stappen de Noren met ski's en al in het centrum van Oslo in de metro en gaan naar Holmenkollen om in de omgeving een skitochtje te maken. Ook wat verder weg van het centrum ligt het schiereilandje Bygdøy met het openluchtmuseum, het vikingschipmuseum en het Kon-Tiki museum over de avontuurlijke reizen van Tor Heijerdal.

In het oude havengebied kun je heerlijk rondlopen. Vlak voor de oude haven ligt het raadhuis, hoogtepunt van jaren '30 architectuur in Noorwegen. Als je op tijd bent, kun je bij de vissersboten vers gevangen vis en garnalen kopen. Voor de grap kun je een veerboot nemen naar een van de eilandjes, waar vandaan je een fantastisch uitzicht hebt over de Oslofjord. Links van het raadhuis staat het Nobel Fredssenter met tentoonstellingen over de Nobel vredesprijs. Even verderop kun je flaneren langs de kade bij Akerbrygge: een rij oude opslagloodsen die zijn omgebouwd tot moderne winkelcentra, appartementen en restaurants. Rechts van het raadhuis ligt de oude vesting waar vandaan de stad verdedigd werd tegen ongewenste indringers.

Dwars door het centrum loopt de Karl-Johangata: de centrale winkelstraat in Oslo. Hier is het altijd druk met drommen mensen. Aan het uiteinde van de Karl Johangata staat het koninklijk paleis met daarachter een groot park. Vlakbij het centraal station staat het grote winkelcentrum Oslo city en niet ver daar vandaan de sjieke warenhuizen Steen & Strøm en Glasmagasinet. Het centrum van Oslo heeft het laatste decennium een metamorfose ondergaan door de aanleg van tunnels, de opwaardering van Akerbrygge en de bouw van het nieuwe, hypermoderne operagebouw. Dit operagebouw is een toonbeeld van geslaagde moderne architectuur. Het nodigt mensen uit om rond en op (!) het gebouw te wandelen, waardoor het er altijd levendig uit ziet.


De stad is ruim opgebouwd met brede straten en groene parken. Met uitzondering van de Karl Johan gata heerst overal een rustige atmosfeer. Er zijn naar verhouding weinig zwervers en drugsgebruikers hangen alleen rond voor het centraal station. Het verkeer wordt geleid door grote tunnels onder het centrum en langs grote ringen om het centrum heen.

Kortom, Oslo is een heerlijke belevenis. Toch is het altijd fijn om na een dagje Oslo terug naar huis te gaan. In het donker hadden we vanaf de snelweg een fantastisch uitzicht op de duizenden, tinkelende lichtjes op de heuvels van de stad Drammen. Anderhalf uur later, in Telemark, kruisten een vos en vier herten onze weg. We zijn weer lekker thuis gekomen.

søndag 15. november 2009

Ulefoss samfunnshus

Gisterenavond zijn we naar de jubilieumvoorstelling geweest van Ulefoss samfunnshus. Het woord "samfunnshus" kan moeilijk vertaald worden in het Nederlands. "Samfunn" staat voor samenleving en "hus" is huis. Een beschrijving geeft meer duidelijkheid. Het samfunnshus is een multifunctioneel gebouw midden in het centrum van Ulefoss met onder andere een grote foyer, een theater- annex bioscoopzaal en een grote sportzaal.

In 1979 is het Ulefoss samfunnshus gebouwd en sindsdien heeft het een centrale plek in de lokale samenleving. Zowel overdag als 's avonds en zowel door de week als in de weekenden is er iets te doen in het samfunnshus: filmvertoningen, concerten, theatervoorstellingen, dans- en muzieklessen van de Kulturskole, repetities van koren en het muziekkorps, vergaderingen van de gemeenteraad, gymles van de scholen, trainingen van sportverenigingen en sportwedstrijden. Kortom, het samfunnshus is het kloppende hart van de gemeente Nome.

Gisterenavond werd het 30-jarig bestaan van het samfunnshus gevierd. Het programma begon met filmfragmenten van de bouw van het samfunnshus, gevolgd door huldeblijken aan de architect en de aannemer die destijds aan het samfunnshus hebben gewerkt. Daarna vonden optredens plaats van lokale zangers en muzikanten met een bonte mengeling van allerlei muziekstijlen: klassiek, country, ragtime, gospel, pop, volksmuziek, noem het maar op. Tussendoor werden felicitaties aan het samfunnushus uitgebracht door onder andere de burgemeester, de rector van de Kulturskole en de voorzitter van het muziekkorps. De avond werd afgesloten door een geweldig optreden van het koor, de solozangers en alle anderen die die avond hadden opgetreden. Het was een grandioos feest!

OK, de avond verliep niet zonder mankementen. Een paar sprekers stonden nogal in het donker, omdat de belichting iets te laat werd ingeschakeld. Hetzelfde goldt voor het geluid en de microfoons. De avondvoorzitter had vergeten een programma-onderdeel aan te kondigen, maar dat werd later recht gezet. De bonte mengeling van lokale artiesten en stijlen zou kneuterig kunnen overkomen, maar de kwaliteit van de optredens was zeer goed. Een avond als gisteren had in Nederland in 1979 kunnen plaatsvinden, maar nu niet meer. Daarvoor is in Nederland alles te geprofessionaliseerd en te groots en te afstandelijk geworden. De gemeenschapszin, de ontspannen sfeer, de kwaliteit van de optredens van de lokale zangers en muzikanten, waar vind je dat anno 2009 in een dorp met 6 600 inwoners in Nederland? Dat ontroerd mij, maar maakt mij tevens heel blij dat ik hier woon. Een van mijn redenen om naar Noorwegen te verhuizen was om de menselijke maat terug te vinden. Dat is gelukt!

søndag 8. november 2009

Naar de film

Gisteren was het "den store kinodagen" in Noorwegen: de landelijke bioscoopdag. Marco en ik hebben van deze gelegenheid gebruik gemaakt om voor de eerste keer in Nome naar de film te gaan. Ulefoss samfunnshus heeft een theater annex bioscoopzaal met goede stoelen in amfi-opstelling en dolby surround geluidskwaliteit. In de bioscoop worden zowel populaire films gedraaid zoals Harry Potter en Amerikaanse kaskrakers, als de meer kunstzinnige filmhuis-films. Wij kozen voor de film Landhandleren i Provence (oorspronkelijke titel Le fils de l'epicier). Een gevoelige film over de verhoudingen tussen een kruidenier en zijn zoons op het platteland van Frankrijk. Centrale probleemstelling van de film is hoe je als kruidenier vandaag de dag kunt overleven op het platteland met alleen nog maar ouden van dagen, die ver van elkaar in boerengehuchten en buurtschappen wonen. Daar is een bepaalde levenshouding voor nodig. Welke, daar geeft deze film antwoord op. De broeierige, okerkleurige beelden van het Franse platteland roepen herinneringen op aan vakanties in Frankrijk, zij het dat de bijbehorende verzengende hitte ontbreekt als je in de bioscoopzaal zit. Een prachtige en ontroerende film. Wij vonden het bijzonder om deze Franse film in een Noors plattelandsdorp te zien, omdat de problematiek ook hier actueel is. Veel middenstanders trekken weg omdat er te weinig nering is en zij de concurrentie van de grote supermarkten en winkelketens in de grote steden niet aan kunnen.

Na de film hebben we het aanbod van Asia butikk, een winkel in allerlei aziatische producten, bekeken. We zijn verheugd met een grote pot zuurkool in het zuur de deur uitgegaan. In Noorwegen is in de supermarkt ook wel zuurkool te krijgen, maar die zit ingeseald in aluminiumfolie en die heeft niet de frisse, zure smaak die wij als Nederlanders van zuurkool gewend zijn. 's Avonds hebben we dan ook gesmuld van een overheerlijke zuurkoolschotel.

søndag 1. november 2009

De winter is begonnen!


Vandaag is het 1 november, het begin van de winter in Noorwegen. Tijdens de herfstmaanden september en oktober zijn de Noren druk bezig geweest met de wintervoorbereidingen: het winterklaar maken van de tuin, het wisselen van de banden van de auto en het op peil brengen van de houtvoorraad. Door de stenige bodem is het onmogelijk om gasleidingen aan te leggen in Noorwegen, dus het koken en de verwarming gebeurt met elektriciteit. Bovendien worden vrijwel alle huizen met houtkachels warm gestookt. Een grote stapel houtblokken naast het huis is een welbekend gezicht in Noorwegen. In ons huurhuis staat een enorme houtkachel in de woonkamer. Verder is er elektrische vloerverwarming in de badkamer (zeer gebruikelijk in Noorwegen) en een kleine "panelovn" (elektrisch kacheltje voor aan de muur) in het toillet. Ook lopen er elektrische verwarmingskabels door het betonnen trapje voor de entree van ons huis, zodat we niet bang hoeven te zijn om uit te glijden zodra het begint te sneeuwen en te vriezen.


Omdat we in oktober zijn verhuisd, konden we pas laat aan onze wintervoorbereidingen beginnen. Bij de boer waarvan we het huis huren kunnen we hout kopen tegen een zeer gunstige prijs. Hij heeft een pallet met 1 m3 in de aardappelkelder onder ons huis afgeleverd, zodat we het makkelijk konden stapelen in het gedeelte van de kelder dat wij in gebruik hebben. Als we nu hout nodig hebben in de woonkamer, dan kunnen zo door de gang naar de kelder om even een mand met hout te halen. Gezien de enorme voorraden die de boer nog op zijn erf heeft liggen, hoeven we ons geen zorgen te maken dat we zonder komen te zitten.


Om de verwarming van het huis helemaal winterklaar te maken heeft Marco gisteren twee grote panelovner gekocht en in de woonkamer aan de wanden bevestigd. Stekker in het stopcontact en klaar. Omdat we allebei door de week overdag werken is het de moeite niet om ' s ochtends de kachel aan te steken. In de namiddag kwamen we dan in een nog verder afgekoeld huis, waardoor het lang duurde voordat de houtkachel de kamer weer op temperatuur had gebracht. Nu houden de panelovner de woonkamer lekker op de door ons ingestelde minimum temperatuur. Precies op tijd, want voor morgen wordt er sneeuw voorspeld!