onsdag 9. september 2009

Wie zijn wij?

Marco (41) en ik, Amber (39), wonen bijna een jaar in Noorwegen. Het was een jaar met de nodige tegenslagen, maar desondanks zijn we ervan overtuigd dat we in Noorwegen willen blijven. De overweldigende natuur, de ruimte, de rust en de stilte willen we nooit meer kwijt.

In 2008 nam ons plan om naar Noorwegen te emigreren serieuze vormen aan. Ik vond een baan als kulturkonsulent bij de gemeente Etnedal in de regio Valdres. In Nederland was ik ooit mijn ambtelijke carriêre begonnen als beleidsmedewerker sport en cultuur, en op die werkervaring kon ik goed terugvallen. Marco kreeg na een tijdje een baan als produktontwikkelaar bij Raufoss Technology die ook goed aansloot op zijn Nederlandse werkervaring. So far so good, maar toen kwam de financiële crisis.

Marco kreeg op de dag van zijn emigratie de officiële brief met zijn ontslag bij Raufoss. Daar sta je dan met de hele inboedel in de verhuiswagen geladen en de Nederlandse werkgever al gedag gezegd... We wisten het eigenlijk al een paar dagen van tevoren dat hij ontslag zou krijgen en hebben toen de afweging gemaakt dat het beter zou zijn als hij toch naar Noorwegen zou verhuizen. Het leek ons makkelijker om vanuit Noorwegen bij Noorse werkgevers te solliciteren (je bent immers in de buurt als je wordt uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek). Ik was al 3 maanden eerder naar Noorwegen verhuisd, dus het was een gelukkige hereniging toen ik Marco half november van Gardemoen af kon halen.

In Nederland hadden zowel Marco als ik een eigen huis. In Noorwegen hebben we beide inboedels bij elkaar gevoegd. Sommige familieleden en vrienden vonden ons samenwonen spannender dan onze emigratie, maar dat was iets waar wij geen twijfels over hadden. Qua inrichting hebben we dezelfde smaak, dus onze meubels passen prima bij elkaar. Ons huis in Bruflat was ook groot genoeg om de meeste meubels neer te zetten.

Er brak een moeilijke periode aan van werk zoeken voor Marco. Dagelijks sites afstruinen, brieven schrijven en werkgevers opbellen. De eerste maanden solliciteerde hij alleen op vacatures die op reisafstand lagen van Bruflat, maar door de crisis was vrijwel alle industrie in de wijde omtrek lamgelegd. Na een paar maanden hebben we dan ook besloten om het zoekgebied te verleggen naar andere regio’s. Een emotioneel besluit, omdat dit ook ons vertrek uit Etnedal zou betekenen. We hadden bewust voor de regio Valdres gekozen en we hadden het op zich goed naar ons zin hier. Ook ik heb overigens veel moeite gedaan om extra werk te vinden, omdat mijn baan bij de gemeente na een aantal maanden van 80% naar 50% werd teruggeschroefd. Ik kreeg een kleine aanstelling als “morsmålslærer” (lerares Noors) voor Nederlandse kinderen op school en ik heb privéles Noors aan volwassenen gegeven. Vele andere pogingen voor extra werk leverden jammergenoeg niets op.

In maart 2009 leek het tij te keren. Na maanden van afwijzing op afwijzing (als Marco überhaupt al een reactie kreeg op zijn brieven), werden hem uiteindelijk drie banen tegelijk aangeboden! Die banen waren alledrie heel verschillend, zowel qua inhoud, ligging en beloning. De keuze viel op de baan als produktontwikkelaar bij Søve, een bedrijf dat speeltoestellen voor kinderen maakt. Søve is gevestigd in de gemeente Nome in midt Telemark. Deze regio kende ik al omdat ik er twee jaar geleden een werkvakantie had gedaan bij de gemeente Drangedal. Telemark stond dan ook bovenaan ons lijstje van regio’s waar we naar toe wilden verhuizen, al was de economische situatie op een gegeven moment zo slecht dat we eigenlijk weinig eisen meer durfden te stellen.

Sinds mei huurt Marco een appartementje in Lunde, zodat hij doordeweeks makkelijk van en naar het werk kan. In de weekenden pendelt een van ons heen en weer. Gelukkig heb ik ook snel werk kunnen vinden in Telemark: in september ga ik bij de gemeente Nome aan de slag als prosjektleder tilflytning, dat wil zeggen dat ik Nederlanders, Belgen en Duitsers zal stimuleren en helpen om te emigreren naar Nome kommune. Een baan waarbij mijn eigen emigratie-ervaringen goed van pas komen!

Inmiddels hebben we ook een huurhuis gevonden waar we weer samen kunnen wonen. In september zullen we eerst een maand hokken in Marco’s appartementje van 40 m2. De inboedel zit dan in de opslag en wordt begin oktober gelost in ons huurhuis in Ulefoss. We hebben nogal een relatie van extremen: ofwel ver uit elkaar (Nederland-Noorwegen en Lunde-Bruflat) ofwel zeer dicht op elkaar (Lunde). Hopelijk is het in de toekomst minder extreem.

Tja, en dan heb ik het nog niet gehad over het auto-ongeluk dat we op eerste kerstdag vorig jaar hebben gehad (twee keer over de kop, auto compleet total loss maar wij als kerstwonder helemaal ongedeerd) en mijn moeder ernstig ziek (intensiv care, maar toch weer helemaal opgeknapt). Vòòr onze emigratie hebben we ons zo goed mogelijk proberen voor te bereiden, maar dat we deze dingen zouden meemaken, dat hadden we niet verwacht.

Hoewel het soms moeilijk was om te kunnen genieten van het Noorwegen waarvoor we hier naar toe zijn verhuisd (de bergen, de flora en fauna, de wilde rivieren en de frisse en schone lucht) hebben we daar het afgelopen jaar genoeg van gezien en geproefd dat we weten: dit is een goede stap geweest. We houden veel van buitensport zoals bergwandelen en het maken van skitochten, en we kunnen dan ook ons hart ophalen bij de onbeperkte mogelijkheden die Noorwegen biedt. En alleen al het uitzicht vanuit ons keukenraam, de vogels en de eekhoorns in de tuin, de mist die langs de heuvels optrekt, de heerlijke rust... Ik mis de ochtend- en avondfile voor mijn raam aan de Vleutenseweg, de ronkende stadsbussen en de knetterende brommertjes als kiespijn. Ja, we hebben het nog niet helemaal hoe we het willen hebben, maar we zijn goed op weg!

Via het weblog vinden we het leuk om onze belevenissen in Noorwegen te delen met anderen. Wellicht kan dit iemand helpen met zijn of haar emigratieplannen. Ook vinden we het leuk om reacties te ontvangen en te geven op andere bloggers.