mandag 30. mars 2015

Over oude spullen en de dingen die voorbij gaan

Spullen op een mens- en milieuvriendelijke manier wegdoen kost best veel tijd en moeite. Reden te meer om goed na te denken voordat je nieuwe of gebruikte spullen koopt of overneemt! Dat heb ik onlangs weer ervaren bij het opruimen van een grote kamer op de benedenverdieping. Die hadden we tot nu toe in gebruik als opslagruimte. Het ging om spullen die we al jarenlang niet meer gebruikten, maar met elke verhuizing met ons meesleepten om ze vervolgens in een hoek te zetten. Je weet immers maar nooit, wellicht zouden ze ooit nog van pas komen in een ander huis. Het ging om:
* een kleine beeldbuistelevisie van minstens 15 jaar oud, maar nog in perfecte stand. Ik had zelfs nog het boekje met de gebruiksaanwijzing, de nooit gebruikte standaard en antenne, en de originele afstandsbediening. 
* vier grote woonkussens met bijpassende kussenhoezen en een sprei in zonnig geel. Die had ik in 1998 gekocht toen ik voor mijn eerste echte baan naar een kleine gemeente in het midden van het land verhuisde. Ik huurde een kamer boven de deel van een boerderij. Als net afgestudeerde had ik vrijwel geen eigen meubels. In de kamer stonden drie eenpersoonsbedden. Een van de bedden schoof ik met de lange kant tegen de muur. Met de sprei erover en de kussens tegen de muur had ik een bank. 
* een spiegel met facetgeslepen rand. Gekocht in 2000 toen ik naar Zeeland verhuisde en een appartementje huurde in een historisch pand in de binnenstad van Middelburg. De spiegel stond daar fraai boven de klassieke schouw. 
* twee knoppenrekken van blauwgelakt staal, eveneens gekocht voor mijn appartementje in Zeeland. Ik had ze in het halletje hangen. Dat had ik helemaal ingericht met verwijzingen naar de zee: het golvenpatroon van de knoppenrekken, een spiegel met een "drijfhout-achtige" rand, een glimmende scheepslamp en op het balkenplafond had ik miniatuur scheepjes en een vuurtoren geplakt.

Na lang wikken en wegen besloten we de spullen weg te doen. De televisie ging naar Fretex (een onderdeel van het Noorse Leger des Heils). De woonkussens, de spiegel en de knoppenrekken heb ik te koop gezet op Finn (de Noorse Marktplaats), Facebook en in de plaatselijke krant. Tot mijn verbazing kreeg ik een reactie op de spiegel van iemand die in de regio Oslo woont. Of ik de spiegel op wilde sturen? Dat was eigenlijk niet zo milieuvriendelijk, maar ik had 'm nu eenmaal te koop aangeboden. Met de verzendkosten werd het meer dan dubbel zo duur, maar dat had de koper er voor over. Eind deze week lopen de advertenties voor de kussens en de knoppenrekken af. Als ze dan nog niet verkocht zijn, brengen we ze ook naar Fretex.

Toch heb ik een beetje pijn in mijn hart om de spullen weg te doen. Wat is dat toch? Zo materieel ingesteld ben ik niet. De spullen zelf stonden al jarenlang "werkeloos" aan de kant. De marktwaarde ervan is niet bijzonder groot. Misschien heeft het er mee te maken dat ik ze destijds stuk voor stuk met veel zorg heb uitgekozen. Ik heb ze van mijn zelfverdiende centjes betaald. Jarenlang heb ik ze om me heen gehad en er veel plezier aan beleefd. Ik heb ze altijd goed verzorgd (alles ziet er nog pico bello uit). Ze zijn van het ene huis en het ene land naar het andere meegesleept, ook toen ze allang in ongebruik waren geraakt, want je weet immers maar nooit. Bovenal zijn ze de tastbare getuigen van het leven dat ik heb geleefd. Verhuizingen, zonder of met weinig hulp van anderen, naar nieuwe plaatsen waar ik vaak heg noch steg kende. Een nieuwe baan, een nieuwe woonomgeving en een nieuw avontuur. Nu is het dus echt voorbij voor deze spullen. We hebben daardoor ruimte voor eventuele nieuwe dingen in de toekomst. Die zullen met minstens net zoveel zorg en aandacht aangeschaft en behandeld worden!

Å kvitte deg med gamle saker på en menneske- og miljøvennlig måte koster nokså mye tid og krefter. Desto mer grunn til å tenke deg godt om før du kjøper eller overtar nye eller brukte saker! Det har jeg nylig erfart igjen da vi ryddet kjellerstua. Den hadde vi brukt som lagringsplass hittil. Det handlet om saker som vi ikke hadde brukt i flere år, men som vi hadde tatt med oss ved hver flytting, for å sette dem vekk i et hjørne. Man vet jo aldri om man kan ha bruk for det i en annen bolig. Det var:
* en minst 15 år gammel liten bilderør-tv i perfekt stand. Jeg hadde til og med bruksanvisningen, stativet og antennen, samt den originale fjernkontrollen. 
* fire store pynteputer med matchende trekk og teppe i solskinn gul. De hadde jeg kjøpt i 1998 da jeg flyttet til en småkommune i midten av landet på grunn av min første ordentlige jobb. Jeg leide en hybel på en gård. Som akkurat ferdig utdannet hadde jeg nesten ingen møbler. På hybelen stod det tre enkeltpersonssenger. En av sengene skjøv jeg mot en vegg. Med teppen over og putene ble det til en sofa.
* et fasettslipt speil. Kjøpt i 2000 da jeg flyttet til Zeeland (fylke i Nederland) hvor jeg leide en leilighet i en historisk bygning i gamblebyen i Middelburg. Speilet passet fint over den klassiske peiskappen.
* to knaggrekker i blålakkert stål, også kjøpt for min leilighet i Zeeland. De hengte på veggen i entreen. Entreen hadde jeg innredet med all slags henvisninger til havet: knaggrekkenes bølgemønster, et speil med en kant i rekved, en skinnende skipslampe, og på bjelketaket hadde jeg limt miniatyr skip og et fyrtårn.

Etter mye om og men har vi bestemt oss for å kvitte oss med sakene. Tv-en har vi gitt bort til Fretex. Putene, speilet og knaggrekkene har jeg annonsert på Finn, Facebook og i lokalavisa. Til min forbauselse har jeg fått en melding om speilet fra en som bor i Oslo-området. Om jeg ville sende speilet med Posten? Det var egentlig ikke så miljøvennlig, men jeg hadde jo meldet det til salgs. Med fraktkostnadene ble det dobbelt så dyrt, men det var kjøperen villig til å betale. Annonsene for putene og knaggrekkene går ut på slutten av denne uka. Hvis de ikke selges, gis de også bort til Fretex.


søndag 22. mars 2015

Contrast

Gisteren was het een zonovergoten dag met een strak blauwe lucht. Ondanks dat het koud was (zo'n 2 graden boven nul), konden we ons in de zonneschijn heerlijk opwarmen.

Bij het wandelen kwamen we veel hestehov (klein hoefblad) tegen. Deze plantjes staan altijd als eerste in bloei na de winter en geven voeding aan de hommels die ontwaken uit hun winterslaap. Overal stroomt en klatert het smeltwater.

Vandaag is alles omgetoverd in een witte wereld. Ondanks dat het nu warmer is dan gisteren (bijna 5 graden boven nul), sneeuwt het volop. Maart roert zijn staart!



I går var det en solfylt dag med blå himmel. Til tross for at det var kaldt (cirka 2 varmegrader), kunne vi varme oss opp i sola. På turen har vi sett mye hestehov. Det er de første plantene som blomstrer etter vinteren og de gir næring til humlene som våkner fra vinterdvalen. Overalt strømmer og plasker smeltevannet. I dag er alt tryllet om til en hvit verden. Til tross for at det er varmere enn i går (cirka 5 varmegrader), snør det. Mars har alle varianter!

torsdag 19. mars 2015

Verjaardagsfeestje

In Noorwegen is het gebruikelijk om je verjaardag op volwassen leeftijd om de vijf jaar te vieren: op elk tiental en de helft ervan. Aangezien ik dit jaar 45 zou worden, wilde ik het volgens de Noorse traditie wat uitgebreider vieren met een feestje. Omdat ik doordeweeks jarig was, heb ik mijn verjaardag in het voorgaande weekend gevierd. Ik had drie bevriende stellen uitgenodigd. Het kwam in zekere zin goed uit dat ik sinds 1 maart zonder werk zit, want zo kon ik het feestje op mijn gemak voorbereiden. Op de dag zelf was het hele huis schoongemaakt, de inkopen gedaan, een deel van het eten voorbereid, de kamer versierd en de tafel gedekt. We konden zelfs nog een wandeling maken. Om 18.00 uur werden de gasten ontvangen met roze bubbels. Ondertussen maakte Marco het eten klaar.


Voor de gelegenheid (en het gemak) had ik een typisch Noorse feestmaaltijd samengesteld met als hoofdgerecht karbonadeburgere (luxe Noorse hamburgers) met gebakken uitjes, festblanding (een groentenmix van broccoliroosjes, erwtjes en peultjes), mandelpoteter (amandelaardappels), bruine saus en tyttebær (vossenbessencompote). Als toetje hadden we riskrem (rijstepap waar heel veel slagroom doorheen geroerd is) en rode bessensaus. Hier werd de Noorse traditie doorbroken door de koffie en de thee pas te serveren na het dessert, met likeurtjes en bonbons. Na het tafelen werden de gasten verzocht zich naar de zithoek te bewegen voor de spelletjes.

Om de beurt moest ieder een woord uitbeelden in gebarentaal en de rest moest raden wat het was. Bij het volgende spel moest een woord getekend worden. Er was geen gebrek aan creativiteit en vindingrijkheid. Dit zorgde voor hilarische tafrelen met veel gelach en plezier. De Nederlandse taal werd verrijkt met het woord "Volvo-emigrant".

Bij het laatste spel moest iedereen een woord verzinnen voor zijn of haar buurman. De persoon in kwestie moest het woord raden door vragen te stellen waarop slechts ja of nee geantwoord mocht worden. Toen na de eerste ronde de tuinkabouter, de zonnestraal en de gloeilamp wisten wie ze waren, kwamen we er achter dat het al 00.30 uur was. Het was tijd om de gasten uit te zwaaien. Ik kan terugkijken op een zeer geslaagd feestje en daardoor ben ik met een grote glimlach op mijn gezicht mijn 45ste jaar ingegaan.

I Norge pleier man å feire ens bursdag i voksen alder hvert femte år. Fordi jeg skulle bli 45 år i år, ville jeg feire det ordentlig og i tråd med den norske tradisjonen. Da jeg hadde bursdag på en ukedag, har jeg feiret det den foregående helg. Jeg hadde invitert tre vennepar. På en viss måte passet det bra at jeg er arbeidsledig siden 1. mars, for nå kunne jeg forberede festen i ro og mak. På selve dagen hadde jeg vasket hele huset, handlet, forberedet maten, pyntet stua og dekket bordet. Vi hadde til og med tid til å gå på en spasertur. Klokka 18:00 ble gjestene mottatt med rosa bubler. Imens laget Marco maten ferdig. For anledningen (og for å gjøre det enkelt) hadde jeg satt sammen en typisk norsk festmiddag med som hovedrett karbonadeburgere med stekt løk, festblanding, mandelpoteter, brun saus og tyttebær. Som dessert hadde vi riskrem med rød saus. Her har vi brudt den norske tradisjonen med å servere kaffe og te etter desserten, sammen med likører og konfekt. Etter at vi hadde spist ferdig ble gjestene bedt til å sette seg i sofakroken for å spille spill. Etter tur måtte hver mime ord og resten måtte gjette hva det var. Med neste spillet måtte folk tegne ord. Det var ikke mangel på kreativitet og oppfinnsomhet. Det førte til morsomme scener med mye god latter og mye gøy. Språket ble beriket med ordet "Volvo-innvandrer". Ved det siste spillet måtte alle finne på et ord for sin nabo. Vedkommende måtte gjette ordet med å stille spørsmål som bare kunne besvares med ja eller nei. Da etter den første spillerunde hagenissen, solstrålen og lyspæren visste hvem de var, oppdaget vi at det var allerede klokka 00:30. Det var tid for å ta avskjed med gjestene. Jeg kan se tilbake på en vellykket fest og derfor har jeg begynt mitt 45. år med en stor smil på ansiktet mitt.

tirsdag 10. mars 2015

De eerste voorjaarsbloemen

Vandaag bloeien de eerste voorjaarsbloemen in onze tuin! Nu is het dubbel feest, want ik ben jarig vandaag. We hebben nog nooit eerder zo'n zachte winter meegemaakt in Noorwegen (hoezo klimaatverandering?). Overdag is het ruim boven de 10 graden Celsius. De voorjaarsbloemen zijn opgekomen op het warmste plekje van de tuin, maar desalniettemin is het fantastisch dat ze er zijn, omdat juist deze border afgelopen zomer op de schop is gegaan (zie de blogs: Uitgraven tank en Zand en stenen). De natuur blijft me altijd verbazen!



I dag blomstrer de første vårblomstene i hagen vår! Nå er det dobbelt fest, fordi jeg har bursdag i dag. Vi har aldri opplevd en så varm vinter i Norge (klimaendring!). Om dagen er det over 10 varmegrader. Vårblomstene finnes på hagens varmeste sted, men likevel er det fantastisk at de er der, fordi nettopp dette blomsterbeddet har blitt omkalfatret i forrige sommer. Naturen stopper aldri til å forbause meg!