maandag 31 maart 2014

Het verhaal van Bobby

Op 7 februari hebben we Bobby opgehaald van het kattenasiel. Wij waren net zo gespannen als Bobby, hij was immers ons eerste huisdier. Na een autorit met veel gemiauw en verwoeste pogingen om uit het transportkooitje te ontsnappen, ging Bobby op zijn dooie gemakje het huis verkennen. In onze woonkamer liep hij langs alle meubels, en ging af en toe even languit op de vloer liggen, om de zaak in zich op te nemen. Al gauw vond hij het kattentoillet en zijn etensbakjes.

De eerste week merkten we elke dag dat Bobby zich meer thuis ging voelen. Eerst wilde hij niet spelen, de nieuwe omgeving was al spannend genoeg. Op de bank springen om bij ons te liggen was de eerste dagen ook nog een beetje eng. Maar naar verloop van tijd voelde Bobby zich steeds meer thuis en ging hij steeds meer zijn eigen gang. Hij zocht voortdurend ons gezelschap op, en wilde de hele tijd bij ons zijn, ook al gingen we even naar de keuken om thee te zetten of naar het washok om de was op te hangen.

In de tweede week meenden we te zien dat er iets niet goed was met Bobby. Zijn ene oog begon te tranen en hij begon regelmatig te niezen. Op internet lazen we dat het de typische tekenen van niesziekte waren. Bobby was ingeënt tegen niesziekte, dus we dachten dat het om een onschuldige uitbraak zou gaan die met een beetje geluk vanzelf over zou gaan.

In de derde week werden de verschijnselen heviger, en zijn tranende oog begon iets op te zwellen. Ik hield het niet meer en belde de dierenarts. Volgens de doktersassistente was het een goed teken dat Bobby nog gewoon at en dronk, en dat hij verder normaal gedrag vertoonde. Ze adviseerde ons om het nog een weekje aan te zien.

In de vierde week hadden we echt in de gaten dat het mis was. Bobby's hele oog was opgezwollen, hij nieste verschrikkelijk, zijn adem piepte door zijn neusgaten en hij had duidelijk minder energie. Op maandagochtend om 08.00 uur precies hebben we de dierenarts opgebeld. Gelukkig was er net een afspraak afgezegd, dus we konden om 08.30 uur terecht. We zijn er in allerijl naar de dierenkliniek gereden.

De dierenarts constateerde dat het geen niesziekte was, maar waarschijnlijk te maken had met een tand die eind vorig jaar getrokken was. Er zouden wellicht nog wat tandresten zijn, die ontstoken waren. We kregen een penicillinekuur mee, pijnstillers en oogdruppels. In de dagen erna begon een turbulent jongleerspel om de zorg voor Bobby te combineren met ons werk. Uitgerekend die week was Marco een aantal dagen op zakenreis. Gelukkig was Willeke zo lief om me 's middags en 's ochtends te helpen om de medicijnen toe te dienen.

In het weekend kregen we bezoek van Solbjørg en haar man, een allerliefst gepensioneerd echtpaar. Solbjørg is bestuurslid van Red Dyra (het kattenasiel) en had Bobby ook in huis voordat wij hem overnamen. Bobby kon namelijk niet met andere katten overweg, en daarom was het kattenasiel geen optie voor hem. Van Solbjørg kregen we complimenten dat we Bobby zoveel zorg gaven. Van haar hoorden we ook meer over het leven van Bobby. Tot dan toe wisten we alleen dat Bobby gevonden was, zwervend door Seljord met zijn pels vol vlooien.

Het bleek dat Bobby in Skien gevonden was, totaal verwaarloosd en zijn vacht vervild. Toen hij bij Red Dyra weer een beetje op adem was gekomen, en zijn vacht verzorgd was, melde zijn eigenaar zich. Hij kreeg Bobby mee naar huis, maar na een paar maanden werd Bobby wederom verwaarloosd en zwervend over straat gevonden. Red Dyra heeft toen het besluit genomen om Bobby een andere identiteit te geven, om te voorkomen dat zijn oude eigenaar hem weer op kon eisen. Die truc is uiteindelijk goed gelukt. Solbjørg vertelde dat ze meteen een goed gevoel bij ons had toen we bij haar thuis naar Bobby zijn komen kijken. Wij mochten daarom van haar Bobby's nieuwe eigenaren worden.

Na 10 dagen hadden we weer een afspraak bij de dierenarts. Gelukkig weer net op tijd, want wij zagen geen verbetering. Het was de bedoeling dat Bobby geopereerd zou worden om de tandresten te verwijderen, maar Bobby's toestand was zo slecht dat een operatie niet aan de orde was. Op röntgenfoto's meende de dierenarts te kunnen zien dat de bijholtes aan de ene kant van zijn koppie helemaal dicht zaten. We kregen nog meer medicijnen mee naar huis die verspreid over de dag toegediend moeten worden.

Het toedienen van die medicijnen bleek een ramp te zijn. Bobby stribbelde heel erg tegen. Pillen en drankjes werden meteen uitgespuugd. Het was een ware kwelling, zowel voor Bobby als voor ons. Het allerergste was dat Bobby ook niet meer at. De etensbakjes bleven onaangeroerd staan. Wat we ook probeerden, we kregen niets meer bij hem naar binnen. Bobby werd slap en had nauwelijks nog energie om te lopen.

Diezelfde nacht heb ik de deur van onze slaapkamer open laten staan. De volgende ochtend, het was zaterdag, kwam Bobby bij ons op bed liggen. Hij wilde bij ons zijn. Toen we opstonden bleef hij op bed liggen. Zijn ogen lagen diep in de kassen. We waren radeloos. Gelukkig hadden we het privenummer van de dierenarts meegekregen. Om 14.00 uur waren we met Bobby bij de dierenkliniek. Daar werd hij in een couveuse met zuurstof gelegd, zodat hij makkelijker kon ademen, en hij kreeg vocht en medicijnen toegediend.

Op maandag heeft Marco in zijn lunchpauze Bobby opgehaald van de dierenkliniek. Weer kregen we een hele rits medicijnen mee. Volgens de dierenarts zou het niet makkelijk worden om die toe te dienen, maar het was van groot belang dat Bobby ze binnen zou krijgen. De zorg voor Bobby werd te intensief voor ons. Wij konden het niet langer combineren met ons werk.

Vorige week dinsdag hebben we Bobby naar Solbjørg en haar man gebracht. Solbjørg heeft ons sindsdien met sms-jes en foto's op de hoogte gehouden. Al gauw werden de pillen vervangen door een dagelijks spuitje bij de dierenarts met een cocktail van antibiotica en andere medicijnen. Hierdoor bleef Bobby veel kwellingen bespaard. Solbjørg en haar man schotelden Bobby zijn lievelingshapje voor, kabeljauwfilet, en hebben hem overdag zo veel mogelijk liefde en aandacht gegeven. Bobby heeft daar heel veel van genoten.

Op vrijdag heeft de dierenarts geconstateerd dat Bobby geen ontsteking, maar een tumor had bij zijn oog. Hij kreeg een grote morfinepleister op zijn lijf, zodat hij geen pijn leed. Het was niet meer nodig om hem spuitjes met antibiotica te geven. Op maandag zou de dierenarts beoordelen of de tumor te opereren was.

Achteraf heeft Solbjørg me verteld dat er dat weekend een verslechtering was. Zijn neus ging weer lopen en hij had wel trek in kabeljauwfilet, maar hij kon niets meer naar binnen krijgen.

Vandaag is Bobby ingeslapen bij de dierenarts. Een operatie zou hem geen beter leven hebben gegeven.

Bobby's vertrouwen in mensen kenden geen grenzen. Ookal worstelden we nog zo om zijn medicijnen toe te dienen, iets wat hij duidelijk zeer onaangenaam vond, telkens kwam hij bij ons terug om in ons gezelschap te zijn. Bobby was ons eerste huisdier. Het doet ons veel verdriet dat we je niet hebben kunnen redden. Wij zullen je niet vergeten.

zondag 30 maart 2014

Earth Hour



Gisteren hebben Marco en ik meegedaan aan Earth Hour ("Het Uur der Aarde") en thuis tussen 20.30 en 21.30 uur de verlichting uitgedaan. Earth Hour is een internationaal evenement dat jaarlijks plaatsvindt om energiebesparing te promoten en om mensen bewust te maken van de klimaatverandering. In 2009 deden wereldwijd een milliard mensen mee.

Het is niet alleen tijdens Earth Hour dat ik nadenk over de enorme energieconsumptie in onze Westerse samenleving. Ik vraag me vaak af wat er zal gebeuren als er een energiecrisis komt waarbij elektriciteit op rantsoen wordt gezet. Verwarming, verlichting en huishouden zouden de prioriteit krijgen. Voor vrije tijd en ontspanning zou geen of heel weinig energie meer over zijn. Wat zouden mensen gaan doen als ze niet meer de hele avond voor de buis konden hangen, niet meer konden spelen met hun X-box en Wii, en als de I-pod niet meer zou werken?

Zouden mensen gezellig bij elkaar op bezoek gaan om kaartspelletjes te spelen? Zouden mensen met elkaar gaan praten nu ze niet meer afgeleid zouden worden door hun mobiel? Zouden ze misschien zelf muziek gaan maken, een instrument gaan spelen en gaan zingen?

Zouden kinderen op straat gaan spelen in plaats van voor de computer te zitten? Zouden kinderen hun eigen spelletjes verzinnen in plaats van dat de Play Station voorschrijft wat en hoe ze moeten doen?

Zouden mensen creatieve hobby's oppakken, zoals een trui breien of een vogelhuisje in elkaar knutselen? Of zouden ze meer gaan bewegen, een wandeling maken of gaan sporten? Zouden ze een studie gaan doen, bijvoorbeeld een cursus kunstgeschiedenis, gewoon voor de lol en voor hun persoonlijke ontwikkeling?

Wat zou er gebeuren als mensen 's avonds vroeger naar bed gingen in plaats van dat ze voor de tv bleven hangen? Zouden ze de volgende dag uitgeruster en minder snel geprikkeld zijn misschien?

Ik hoop dat het nooit tot een energiecrisis komt, maar het zou mooi zijn als mensen bewuster met energie om zouden gaan, ook bij hun vrije tijdsbesteding. Dat zou de samenleving op meerdere manieren ten goede kunnen komen naar mijn idee.

Meer info: Het Uur der Aarde.

zondag 16 maart 2014

Schulden versus vrijheid

In het kader van mijn werk als bijstandsconsulent ben ik vorige week naar een cursus "Financieel adviseren" geweest. Doel van de cursus was om onze klanten beter advies en begeleiding te kunnen geven aangaande hun financiën en eventuele schulden. Ook kregen we een introductie in schuldsanering.

De cursus was zeer nuttig voor mij, omdat ik werk met een van de moeilijkste klantengroepen: degenen die langdurig werkloos zijn en die geen of weinig perspectief meer hebben om ooit aan werk te komen. Veel van mijn klanten hebben torenhoge schulden waar ze waarschijnlijk hun leven lang niet meer vanaf komen. Regelmatig krijg ik mensen te spreken waarvan de stroom is afgesloten of die gedwongen worden hun huis te verkopen.

Onthutsend waren de conclusies van een evaluatieonderzoek naar schuldsanering. Schuldsanering is een zware procedure met een strenge toetsing. Hoewel de meesten dolblij zijn als een verzoek om schuldsanering wordt ingewilligd, is dat nog geen garantie voor een beter leven. Degenen die schuldsanering krijgen, blijken:
* Veel grotere sterfkans te hebben.
* Vaker psychische problemen te krijgen.
* In inkomen te dalen, bijvoorbeeld doordat ze niet meer in staat zijn om volledig te werken of hetzelfde werk niet meer aan kunnen.
* Veel vaker opnieuw in de financiële problemen te komen.

Het aantal mensen met schulden is op dit moment groter dan ooit te voren in Noorwegen. Wat het extra tragisch maakt, is dat de kans om uit die schulden te komen, veel moeilijker is geworden. Zo'n 20-30 jaar geleden waren de hypotheekrentes in Noorwegen nog zo'n 12-15 % en was er grote werkloosheid. Nu liggen zowel de hypotheekrentes als de werkloosheid onder de 5 %. Met andere woorden: financieel voordeel behalen uit een hypotheekrenteverlaging, of een grotere kans op werk door een nog betere werkgelegenheid, is vrijwel uitgesloten.

De moraal van het verhaal is: zorg dat je niet in de schulden komt. Als je een goed of dienst koopt, moet je die betalen!

Gelukkig zijn Marco en ik vrij van financiële problemen en vrij om onze eigen weg te gaan. Door mijn klanten en door deze cursus realiseer ik me hoeveel lichter dat ons leven maakt.

zondag 9 maart 2014

Eindelijk zon en de eerste krokus

Nog niet eerder hebben we zo'n milde winter meegemaakt in Noorwegen. Weken zijn voorbij gegaan met mist en natte sneeuw. De kranten berichtten dat er nog nooit zo weinig zonuren waren geteld. Maar dit weekend is eindelijk de zon doorgebroken en is de lucht mooi blauw. We kunnen naar buiten zonder een nat pak te krijgen.

Bij een rondje rondom het huis kwam ik de eerste krokus tegen, in de border bij een beschut plekje voor ons huis. Ook elders in de border waren uitlopers van... ik weet het niet, het is ons eerste voorjaar hier, dus het is een verrassing.

Tot mijn grote vreugde zag ik dat de papavers opkomen. De papavers met hun mooie rode bloemen waren volop te zien in onze buurt afgelopen jaar, en ook in onze tuin stonden er een paar. Van de herfst heb ik de zaadbollen verzameld en de zaadjes geoogst. Het wordt blijkbaar tijd om daar iets mee te gaan doen!

Alle struiken en bomen zitten vol knoppen. De krulhazelaar heeft nieuwe uitlopers.

Zelfs de kwakkelende kamperfoelie bij de garage maakt nieuwe knoppen en blaadjes.

De glanzende bruinrode knoppen van de kastanjeboom achter het huis steken prachtig af bij de blauwe lucht.

Op het gazon liggen her en der nog wat laatste sneeuwplekjes. Die verdwijnen met dit weer letterlijk als sneeuw voor de zon.

Tegen de achterwand van ons huis staat nog vrijwel de gehele houtvoorraad onaangebroken. Niet alleen de milde winter is daar debet aan, maar ook dat we de halve winter zonder houtkachel hebben gezeten. Zo kan het hout mooi nog een zomer drogen voor de volgende winter.

Oh, wat wou ik dat ik meer verstand had van tuinieren. Ik ben echt een absolute leek op dat gebied. Ik zou er veel meer over moeten lezen, misschien lid moeten worden van de tuinvereniging en bovenal zelf ervaring krijgen door het gewoonweg te gaan doen. Met trial and error, vallen en opstaan, zal het me toch moeten lukken om groene vingers te kweken. Ware het niet dat er nog zoveel andere, leuke hobby's en bezigheden vechten om mijn schaarse vrije tijd: wandelen, fietsen, kajakken, sporten, motorrijden, klussen in huis, handwerken, lezen, met de kat kroelen en spelen, naast Marco, het huishouden en mijn volledige baan met ruim twee uur reistijd per dag. Gelukkig krijg ik energie van al die zon!